بـی ربط

جمهوری تبلیغاتِ اسلامی! (بخش نخست)

2012-02-08T04:21:00.002+03:30

راستی چه می‌خواستيم، چه شد!
روزی موسولينی تصميم گرفت برای تبليغات جنگی تعدادی فيلمساز تربيت کند. به او گفتند برای داشتن 20 فيلمساز خوب در 4 سال آتی،که اهداف ما را تبليغ نمايند 3 چيز لازم است، اول دانشکده‌ای که سينما را به آنان بياموزد. دوم استوديويی که در آن فيلم بسازند و دست آخر مؤسسه‌ای برای پخش فيلم‌های توليدی در سرتاسر ايتاليا. از آن رو بود که دانشکده سينمايی رم ، شهرک سينمايی چينه‌چيتا و انستيو تولوچه داير گشت و تعدادی جوانِ مشتاق و با استعداد که وفاداريشان را در امتحان ورودی به موسولينی و تفکرات حاکم ثابت کرده بودند، گزينش شوند.چند سال بعد،‌ دانشجويانِ ديروز که خود امروز فيلمسازانی آموخته بودند، به همراه گروهی ديگر موجی جهانی را در سينما ايجاد کردند که موج "نئورئاليسم ايتاليا" ناميده شد. همه اين فيلم‌سازان که تربيت شده بودند تا منويات و روشهای موسولينی را با هنر تبليغات ترسيم و تبيين نمايند با ساختن فيلمـهای نئـورئـاليستـی ،‌ نه تنها به رسوايی سيستم ديکتاتور ایتاليا دامـن زدند، بـل جهان‌بینی تازه‌ای بر هنر سينما افزودند. تنها طی 3 سال (1945 تا 1948) حدود 15 کارگردان ، بيش از 40 فيلم سينمايی که به نئورئاليسم ايتاليا مشهور است را آفريدند که معروفترين آنها "دزد دوچـرخه" اثر "ديسـکا" بود. می گويند روزی موسولينی در اتاقی تنها نشسته بود و به خودش می‌گفت: راستی چه می‌خواستيم ، چه شد!

استفاده از تبلیغات و رسانه‌های تبلیغاتی همواره در طول حیات، همراهِ آدمی بوده است. با پیشرفت‌هایی که طی چند سده‌ی اخیر در تمام عرصه‌های زندگی شاهد آن بوده‌ایم نیاز به امر تبلیغ و اعتلای کمی و کیفی آن نیز رو به رشد گذاشته است به نحوی که امروزه تبلیغات جزوی لاینفک از زندگی انسان معاصر است. حال چه تبلیغات تجاری باشد چه مذهبی و یا سیاسی.تبلیغات تلاشی است سنجیده و منظم برای شکل دادن به ادراک‌ها ، ساختن یا دست کاری کردن شناخت‌ها و هدایت رفتار برای دستیابی به یک پاسخ که خواسته مورد نظر مبلغ را تقویت می کند. "کیمبال یونگ" کارشناسِ امر، تبلیغات را چنین تعریف می‌کند: تبلیغات عبارت است از بهره گیری کم و بیش عمدی، سیستماتیک و طراحی شده از سمبل‌ها که به طور عمد توسط تلقین و تکنیک‌های روانی مناسب انجام می شود و با هدف تغییر و کنترل افکار، عقاید، ارزش‌ها و در نهایت تغییر رفتار آشکار افراد ، به سوی مسیر تعیین شده همراه است.

از این رو بهره‌گیری از تبلیغات و بالعکس قرارگیری در معرض انواع تبلیغ امری بدیهی و اجتناب‌ناپذیر است اما آنچه در این نوشتار به آن اشاره خواهد شد بحث تبلیغات سیاسی و به کارگیری آن توسط حاکمان و سیاستمداران است. تبلیغاتی که از رسانه‌های مختلف مانند رادیو و تلویزیون، مطبوعات، رسانه های سایبری، پوستر، تراکت و بیلبورد، میتینگ‌ها و سخنرانی‌ها پخش و از سوی شهروندان به انحای گوناگون قبول یا رد می‌شوند. اما وقتی بحث از تبلیغات در میدان سیاست می‌شود پرواضح است که این مقوله هم مانند دیگر عرصه‌های زندگی می‌تواند به شدت تحت تاثیر تفکر و نظام حاکم قرار گیرد. به نحوی که شکل، عملکرد، شیوه، تاثیر و واکنش تبلیغات در جوامع و حکومت‌های مختلف به هیچ عنوان یکسان نبوده و نخواهد بود.

بحثی که اینجا مطرح است بیشتر حول محور نظام‌های خودکامه و ایدئولوژیک خواهد بود و کمتر به واکاوی حکومت‌های مردمی، آزاد و دموکراتیک پرداخته می‌شود. چرا که رابطه ایدئولوژی و تبلیغات سیاسی در نظام‌های توتالیتر رابطه‎‌ایست دوسویه و همگون. به دیگر بیان وقتی نظامی بر پایه منویاتی غیرملموس و غیرمردمی شکل می‌گیرد باید از حجم تبلیغات بیشتری برای بسط آن تفکر استفاده کند. به طوری‌که در رژیم‌های توتالیتر ایدئولوژی فراگیری در همه حوزه‌های زندگی فرد و جامعه دخالت می کنند و می کوشند آن ایدئولوژی را بر واقعیت تحمیل کنند. به این تعبیر، توتالیتریسم با سیاسی کردن جامعه، حوزه‌های خصوصی و غیرسیاسی زندگی را نابود می‌کند. طبعاً سیاسی کردن تنها از چشم‌انداز یک ایدئولوژی صورت می‌گیرد و در نتیجه اصل تنوع عقیده‌ها و شیوه های زندگی زیر سئوال می رود. توتالیتریسم نیازمند کنترل دولت بر کلیه وسایل ارتباط جمعی و دستگاههای آموزشی و فرهنگی است. دولت توتالیتر با از میان بردن نهادهای خودجوش جامعه مدنی، می کوشد تا برای تحکیم قدرت خود، نهادهایی از بالا بر جامعه تحمیل کند. اصول اخلاق در توتالیتریسم مطلق و عینی تلقی می شود و سلیقه‌های فردی را نمی توان با حقیقت مطلق یکسان انگاشت. نوعی روحیه مذهبی در توتالیتریسم به طور کلی حاکم است. کسانی که از اصول اخلاقی ایدئولوژی حاکم پیروی نکنند، گناهکار و مستوجب مجازات به شمار می روند. تفتیش عقاید از رویه‌های رایج دولت‌های توتالیتر است. شکست خوردگان در مبارزات سیاسی، بخت برگشته و کافر و منحرف به شمار می‌روند. از این رو تصفیه حزب،دولت و نهادهای سیاسی از عناصر مرتد و منحرف یکی دیگر از رویه‌های رایج در دولت‌های توتالیتر بوده است. از دیدگاه توتالیتریسم مردم همواره مصلحت واقعی خود را تشخیص نمی دهند، بلکه حزب یا گروه حاکم از زبان مردم سخن می‌گوید و خود را نماینده منافع راستین و خواست‌های واقعی اکثریت مردم می داند. اعضای حزب فاشیست در ایتالیا به رهبر سوگند وفاداری یاد می کردند و می گفتند:"سوگند می‌خورم که فرمان‌های رهبر را اجرا کنم". یکی از "ده فرمان" معروف موسولینی به این شرح بود: "باور کنید، اطاعت کنید، جنگ کنید." رهبر توتالیتر خواستِ مردم را بدون درنظرگرفتن خواست مردم تعیین می‌کند. در آلمان گفته می شد که اعتقاد مردم به نازیسم را نمی‌توان ابطال کرد، زیرا توده‌ها با خون خود می اندیشند.در توتالیتریسم به طور کلی نهادهای جامعه مدنی بسیار تضعیف می شوند و تمایزات و تشکلات اجتماعی جای خود را به جامعه توده‌ای می دهند.اما مهم ترین ابزار حکومت توتالیتر همان ایدئولوژی فراگیر است که تنوعات اجتماعی را از میان برمی دارد و رابطه انسان با واقعیت و با خودش را نیز مخدوش می سازد. به یک تعبیر دولت توتالیتر، خصوصیات زندان، پادگان و گورستان را در خود جمع می کند.

به عنوان مثال در همان آلمان نازی که از طلایه‌داران توتالیتر به شمار می‌رود از سیستم تبلیغاتی عریض و طویلی استفاده می‌شد که از تفکرات شخص آدولف هیتلر و سپس ژوزف گوبلز که در سال 1933 میلادی با حکم هیتلر به عنوان وزیر تبلیغات معرفی شد نشات می‌گرفت. آدولف هیتلر هدف تبلیغات را همیشه مقدم بر سازندگی می‌دانست. به اعتقاد او دستگاه تبلیغات وظیفه داشت دکترین و فلسفه جدیدی را در افکار مردم نفوذ بدهد و سازمان نظارت داشت که کدام افراد از نظر روان‌شناسی برای تقویت روحیه مردم مفید خواهند بود. در کتاب "نبرد من" وی وظیفه دستگاه تبلیغاتی را طی دو مورد چنین برمی‌شمارد . "اولین وظیفه دستگاه تبلیغات ساختن افرادی است که بتوانند سازمان های آینده را پایه گذاری کنند و اولین وظیفه سازمان ساختن افراد برای ادامه دستگاه تبلیغات است. وظیفه دوم دستگاهِ تبلیغات، بهم زدن افکار مردم است تا بتوانند آن‌ها را برای فلسفه جدید آماده سازند در حالی که وظیفه سازمان در این مرحله آن است که برای تقویت خود و پیروزی فلسفه جدید افراد را برای مبارزه آماده سازد."

به هر ترتیب مقوله پروپاگاندا یا تبلیغات سیاسی بحثی است که همیشه از حیاتی‌ترین اصول نظام‌های سیاسی بوده به نحوی که غفلت از آن می‌تواند منجر به نقصان و آسیب‌هایی جدی برای مشروعیت نظام باشد. امری که حاکمان به خوبی به آن پی برده‌ و از قدرت حیرت‌انگیز آن به انحای گوناگون بهره می‌جویند. همانطور که اشاره شد از پروپاگاندا در نظام‌های ایدئولوژیک بیشتر استفاده می‌شود و وقتی یک ایدئولوژی ریشه و بنیان مذهبی داشته باشد حجم تبلیغات به شکل عریانی دوبرابر خواهد شد. چرا که در دسته بندی انواع تبلیغات به 3 شاخه تجاری، مذهبی و سیاسی برمی‌خوریم. البته نباید فراموش کرد که امروزه با پیشرفت تکنولوژی تفاوت بین تبلیغات سیاسی، تجاری و مذهبی نه در هدف بلکه در روش‌هایی است که بکار می برند. به عبارت دیگر در تبلیغات سیاسی از شیوه‌های غیرمستقیم و پنهان، در تبلیغات تجاری از شیوه‌های مستقیم تبلیغاتی و در تبلیغات مذهبی با اعزام نماینده این امر صورت می گیرد . البته در حال حاضر تفکیک بین این سه شیوه تبلیغاتی امکان‌پذیر نمی باشد و در هر یک از اهداف سیاسی ، تجاری و مذهبی از روش‌های دیگر نیز استفاده می شود. اما وقتی در یک نظام سیاسی جایگاه سیاست‌مداران با مبلغان مذهبی یکی می‌شود طبعا از کمیت افراد کاسته و بر حجم تبلیغات اضافه خواهد شد. ضمن اینکه مسئولین جدا از تبلیغات سیاسی و مذهبی که به صورت همزمان و موازی انجام می‌دهند باید به خط سومی هم فکر کنند که بتواند این دو مقوله را به هم ارتباط دهد! به دیگر بیان در نظامی چون نظام جمهوری اسلامی که همزمان هم داعیه جمهوری و هم داعیه اسلامی بودن را دارد (که از نگاه خردمندانه دو واژه و راهیست که در کنار هم به هیچ روی نگنجند) ضمن تبلیغات بنیادین مذهبی و سیاسی باید برای پاسخ قطره‌ای به نیاز جامعه هم که شده به بسط اندیشه‌ها و تفاسیر نوین حکومتی هم پرداخته شود که چندی‌ست با عناوینی چون "روشنفکران دینی" یا "اسلام مترقی" خودنمایی می‌کنند. تمام این موارد نیازمند صرف هزینه‌های گزاف و کمرشکنی است که دولت و حاکمیت برای حفظ خود و بقای بیشتر بر دوش ملت گذاشته و می‌گذارند.

در بخش بعدی و اصلی این مطلب به بررسی برخی از مهمترین شیوه‌های تبلیغاتی حکومت اسلامی در ایران پرداخته می‌شود.

توضیحات درباره توتالیتر بریده و برگرفته‌ایست از کتاب "فرهنگ خاص علوم سیاسی" نوشته حسن علیزاده از نشر روزنه

چرا اقلیت‌ها دارای مسئولیت اجتماعی بیشتری هستند!

2012-01-26T03:36:00.001+03:30

در جوامع مختلف و میان مردمان آن علی‌رغم تفاوت‌های موجود که ریشه در فرهنگ عمومی، اقتصاد ملی، قدرت سیاسی و پارامترهایی دیگر دارد اصول و ضوابطی تعریف نشده هم وجود دارد که در میان آن‌ها مشترک است و بشر فی‌الذات به آن‌ها پایبند است. در این بین اصولی هم به شکل عمومی تعریف و سفارش شده است و به عنوان قانون در تمامی جوامع به شکل مجزا رعایت می‌شود. از این گذشته منشوری هم به صورت جهانی تحت حمایت اکثریت قریب به اتفاق کشورها به تصویب رسیده است که دست‌کم در کلام متضمن آزادی‌ها و حقوق فردی و انسانیِ مردمان به شکل یکپارچه در سطح جهان است. در اولین سطر از دیباچه‌ی اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر هدف از این منشور بازشناسی حرمت ذاتی آدمی و حقوق برابر و سلب‌ناپذیر تمامی اعضای خانواده‌ی بشری بیان شده است که بنیان آزادی، عدالت و صلح در جهان است. اما آنچه در واقعیت شاهد آن هستیم نقض صریح بنیادی‌ترین حقوق انسانی است که در جوامع گوناگون به شدت و طرق مختلف روی می‌دهد. حال چه به صورت قانونی و یا نقض قانون و چه به شکل عرفیات و منویات اکثریت جامعه که خود و افکار خود را برتر می‌دانند و از این رو با دستی باز، پای بر حقوق هم‌نوعان خود می‌گذارند. در این میان یکی از مهمترین قشرهایی که همیشه در طول تاریخ حقوقشان مورد تعدی قرار گرفته است گروه‌های اقلیت بوده‌اند.حال می‌خواهد اقلیت‌های نژادی و قومی باشد و یا اقلیت‌های مذهبی و جنسی.

اما اینجا لازم است گریزی بزنیم به ابتدای کلام که درباره اصول و ضوابط اجتماعی صحبت شد. شکی نیست که انسان موجودیست اجتماعی و برای ادامه حیات نیاز به ارتباط و مشارکت دارد و این مسئله، زمینه‌سازِ همان قوانین تعریف شده یا نشده است که در نهایت برای هر شخص مسئولیتی تعیین ‌میکند که لازم است از سوی وی رعایت شود. مسئولیت‌هایی که فرد لازم است از آن آگاه باشد تا به درستی انجام پذیرند. در این بین گروهی از انسان‌ها نیز جدا از تعلقاتی که به صورت عمومی به جامعه‌ای که در آن زیست می‌کنند دارند، وابستگی‌هایی خودخواسته یا ناخواسته به جوامعی خُرد نیز دارند. به عنوان مثال دین یک مقوله شخصی است و روشی است که به شکل معمول فرد می‌تواند نوعش را انتخاب کند و یا حتی به عنوان یک بی‌دین به زندگی ادامه دهد اما به هر روی وقتی یک مسیحی در جامعه‌ای قرار می‌گیرد که اکثریت مسلمان هستند مسئولیتی بیش از فردِ مسلمان نسبت به جامعه دارد چرا که انتخاب کرده در محیطی خاص گرایشاتی مجزا از دیگران داشته باشد. در توضیح این مسئله باید اشاره شود که این مسئولیت‌ها در واقع متضمن بقا و زندگی راحت‌تری برای همان فرد است. اما در دسته‌بندی این وابستگی‌ها گروه‌هایی هم هستند که به طور ناخواسته در شرایط مشابه قرار گرفته‌اند مانند آسیایی‌ها در اروپا، سیاه‌پوستان در آمریکا یا همجنس‌گرایان در سراسر جهان. چنین وضعیتی است که این افراد را در دسته‌های اقلیت ( قومی،نژادی،جنسی) قرار می‌دهد و تا بوده زندگیِ سخت‌تری نسبت به گروه اکثریت در تمام جوامع داشته‌اند. شرایطی که خود حق انتخابی نداشته‌اند و برای زندگی بهتر تنها دو راه پیش پای آن‌ها باقی می‌ماند؛ یا جامعه، قانون و فرهنگِ غالب را اصلاح کنند که نیازمند پشتیبانی قدرت سیاسی حاکم است و یا به جامعه‌ای که شرایط ایده‌آل را داراست بگریزند و راه مهاجرت را در پیش گیرند. مهاجرت به سرزمین‌هایی که برای آن گونه از زندگی که این اقلیت‌ها به آن تعلق دارند تمهیداتی قانونی و حقوقی برابر یا نزدیک به برابر اندیشیده شده است و مردمان نیز نگاهی تلطیف‌تر و روشن‌تر به آنها نسبت به جامعه‌ی مبدا دارند. اما این دو راه همیشه و در هر حال دست‌یافتنی نیست و از این رو عمدتا افرادی که در جامعه‌ی اقلیت قرار می‌گیرند باید خود و شیوه‌ی زندگیشان را به نسبت تغییر و با محیط وفق دهند. در این شرایط است که فرد دچار خودسانسوری و انکار می‌شود و درگیریهای اجتماعی زمینه‌ی معضلات روحی و روانی را در وی ایجاد می‌کند. اینجاست که نقش مسئولیت‌های اجتماعی که این افراد دارا هستند پررنگ‌تر می‌شود.

در این نوشتار اقلیت و جامعه‌ای که به عنوان نمونه انتخاب و کنکاش می‌شود گروه دگرباشان جنسی است در فضای زندگیِ ایرانی و با چهارچوب قوانین فعلی ایران و طرز فکر و فرهنگِ غالب در این کشور. علی‌رغم اینکه سالهاست در کشورهای اروپایی، کانادا، ایالات متحده و آمریکای لاتین، استرالیا، اکثر کشورهای آسیایی و حتی آفریقای جنوبی همجنس‌گرایی به مثابه جرم تلقی نمی‌شود و قوانین متفاوتی هم برای احقاق حقوق انسانی و تضمین آزادی‌های فردی آنان به تصویب رسیده است اما هنوز در اکثر کشورهای خاورمیانه همجنس‌گرایی جرم است و حتی در قوانین کیفری ایران مجازات این عمل مرگ است. به واسطه همین مجازات‌های سنگین و محدودیات وسیع، فضا هم برای آگاه‌سازی و مبارزه با هموفوبیا در سطح جامعه تنگ‌تر و بسته‌تر شده است. به نحوی که فعالان حقوق همجنس‌گرایان در داخل کشور از هیچ تریبون و جایگاهی برخوردار نیستند چرا که اصولا این نوع تمایل از ریشه در نزد حاکمیت، قانون‌گذاران و بخش نسبتا وسیعی از جامعه به دلیل ناآگاهی انکار می‌شود و جامعه دگرباش به نحو سنگینی با انگ،توهین و مجازات درگیر است.

در چنین شرایط خفقان‌آلودی مسئولیت اجتماعی یک فرد همجنس‌گرا سنگین‌تر از دیگر افراد این جامعه است چرا که آن شخص جدا از مسئولیت‌های اجتماعی که به شکل عمومی باید به آن پایبند باشد، مسئولیت بیشتری نسبت به رفتار و کردار شخصی خود داراست و به هر شکل همیشه نماینده‌ای از این اقلیت در جمعی که حاضر است به شمار می‌رود. به دیگر بیان یک هموسکشوال در ایران همواره باید در ذهن داشته باشد از زمانی که برای شخص یا اشخاصی برونگرایی می‌کند دیگر رفتارش تنها متعلق به شخص خودش نیست و کوچکترین برخوردش، خواه غلط باشد خواه درست، می‌تواند از دید قشر وسیعی از جامعه‌ی ناآگاهِ ما به کلیه همجنس‌گرایان تعمیم داده شود. تعمیمی که یقینا درست نیست اما از نگاه واقع‌بینانه اجتناب‌ناپذیر است.

به عنوان مثال یکی از ابتدایی‌ترین مشکلاتی که همیشه سر راه فعالان حقوق همجنس‌گرایان بوده است تفهیم و جا انداختن ساده‌ترین مقوله‌ها برای مردم یا به طور دقیق‌تر همجنس‌گراهراسان بوده است. خوب می‌دانیم که در گویش عوام هنوز در بهترین حالت از لفظ همجنس‌بازی برای خطاب کردن این قشر استفاده می‌شود. بگذریم که هنوز واژه‌هایی آمیخته به توهین چون اِواخواهر و یا کلماتی زننده‌تر هم در ادبیاتِ رایج کاربرد دارند. خب اگر بخواهیم این موضوع را ریشه‌یابی کنیم در نهایت به رفتار زنانه‌مانند مردانِ همجنس‌گرا یا دگرجنس‌گرایی برمی‌خوریم که خواسته یا ناخواسته این حالت را یدک می‌کشند و در جامعه به غلط به عنوان همجنس‌باز شناخته می‌شوند. اما به هر حال نباید فراموش کرد هر مردی که رفتار زنانه دارد همجنس‌گرا نیست و مهم‌تر از آن هر مرد همجنس‌گرایی رفتار زنانه ندارد و این نوع از رفتار صرفا شامل بخشی کوچک از جامعه‌ی همجنس‌گرا می‌شود. از این گذشته وقتی از دید علمی بین دگرباشان جنسی یا همان جامعه ال‌جی‌بی‌تی (LGBT) تمایز قائل شویم مشاهده می‌کنیم که در این جامعه تراجنسی‌ یا دوجنسه‌ها هم حضور دارند که طبعا نمی‌توانند معرف شخصیتِ رفتاری کلیه‌ی اقلیت دگرباشان علی‌الخصوص همجنس‌گرایان باشند.

با تصویر کردن این شرایط به این نتیجه می‌رسیم که یک فرد همجنس‌گرا علی‌رغم این‌که باید فشارهای جاری در زندگیِ زیرزمینی را تحمل کند و ضمن تلاش برای برطرف کردنش با آن‌ها بسازد، در ضمن نباید فراموش کند که تصویری که از خود به جای می‌گذارد همیشه به مثابه‌ی آینه‌ای از دیگر همجنس‌گرایان تلقی می‌شود. مسئله‌ای که در اصل خطا است اما در واقعیت گریزی از آن نیست. از همین رو مسئولیتی که این افراد بر رفتار خود دارند پررنگ‌تر و اساسی‌تر از دیگران است. البته جای خرسندیست که آنچه به شکل غالب در میان اقلیت‌ها به ویژه همجنس‌گرایان دیده می‌شود عموما انسان‌های خوش‌فکر و روشن‌اندیشی نشان می‌دهند اما به هر حال جامعه و فرهنگ ما در این موردِ به‌خصوص بسیار نیاز به اطلاعات و اگاه‌سازی دارد و در پروسه‌ی تغییر اندیشه و جانشین‌سازیِ تفکری درست با ذهنیاتِ نادرست پیشین، اولین قدم پاک کردن دانسته‌های فعلی آن‌هاست که در موارد زیادی بت‌گونه در ذهنشان جا گرفته است و شکستن این بت، جز با همکاری بخش عظیمی از جامعه دگرباش امکان‌پذیر نمی‌باشد.

در نهایت امید است که هر چه بیشتر پیش می‌رویم، بشریت هم با روی بازتری تن به آگاهی دهد!

یه مـردِ کوچک

2012-01-05T01:37:00.000+03:30

من دریای آبی را دوست دارم

مادر سبد یاس در دست دارد

مادرم را دوست دارم ...

7 سال بیشتر نداشت و حوالی هفت تیر دست‌فروشی می‌کرد، دستمال می‌فروخت و فال ...

هر روز از شهرری به تهران می‌آید و در دبستان انجمنِ دروازه‌غار درس می‌خواند. کلاس اول است هنوز و هنوز درگیرِ الفباست . شیرین است که کلاس اول باشی و الفبای فارسی بیاموزی ولی تلخ است که کلاس اول باشی و هنوز الفبای فارسی نیاموخته ، الفبای ایرانی در برابرت قد علم کند . ایرانی که سرشار از سرمایه‌هاست ولی سهم بسیار کودکانی چون او تنها همین دو دست لباس و چند برگ فال و یک کیفِ کهنه و دفتریست که هر شب از تکالیفِ مدرسه سیاه می‌شود. و البته گوشه‌ای تنگ و سرد از خیابان که تنها با تهویه‌ای کوچک اندکی گرم می‌شود . آری ؛ سهم این کودک برای در امان ماندن از سوز سرما از تمام آن سرمایه‌ها و آن منابعِ ایرانی فقط و فقط همین هواکش بدبوییست که رویش می‌نشیند تا ساعت‌هایش گرم بگذرند . ساعت‌هایی که چشم‌انتظار آن "دریای آبی و آن سبدهای یاس" نیست و تنها نگاه به دست‌های رهگذرانی دارد که شاید فالی بخرند که کمک حالِ او شود تا وقتی شب به خانه باز‌می‌گردد دستانِ کوچکش خالی نباشند. دستانی که خود داستانی دارند بس دراز ...

نامش را نپرسیدم، چرایش را خودم هم نمی‎‌دانم!

می‌گفت پدرم کارگر است و مادرم هم در خانه کار می‌کند و تنها یک خواهر بزرگتر دارم که او هم به مادرم کمک می‌کند . می‌گفت من باید کار کنم تا در اجاره خانه به پدرم کمکی کرده باشم . تقریبا روزی بیست‌هزارتومان کار می‌کرد ، از ساعت 2 بعدازظهر تا 10 شب که با مترو به شهرری بازگردد . بعد از مدرسه مستقیم به خیابان می‌آید تا دست‌فروشی کند . مهم‌ترین ترس و دغدغه‌اش هم ماشین‌ها و ماموران شهرداری بودند که سعی دارند جمعشان کنند . می‌گفت یک‌بار شهرداری کیف و کتاب‌هایم را هم گرفت و اینقدر گریه کردم که پس دادند . از آن به بعد هر موقع آن‌ها را می‌بیند فرار می‌کند و جایی دیگر بساط . البته تنها هم نبود و می‌گفت دوستانم هم در همین اطراف هستند . گاهی دست‌فروشانی که سن و جثه بزرگتری دارند با او دعوا می‌کنند و می‌گویند تو نباید چیزی بفروشی و کتکش می‌زنند . تا زمانی که مردم کمکش کنند و بتواند فرار کند .

به هر روی از این دست کودکان در خیابان‌ها کم نیستند و چنین صحنه‌هایی را هر روز بیشتر و بیشتر می‌بینیم ولی دردآور است که چون هر روز می‌بینیم برایمان عادی شده است . فقری که به شکل عریان در جامعه نمودار است ولی هیچ راه‌چاره‌ای هم برای مقابله با آن اندیشیده نمی‌شود و هر روز هم این زخم عمیق‌تر از پیش می‌شود. و گمان می‌برم بر ما است که گاه سری هم به این دردِ آشکار بزنیم و آغوشی برای این کودکان باشیم ، حتی برای چند دقیقه کوتاه ، تا اگر روزی کودک فالی را باز کرد و حافظی خواند لااقل به خود، ما و حافظ نخندد که چنین گفت :

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند ... چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند
من ار چه در نظر یار خاکسار شدم ... رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند
چو پرده دار به شمشیر می‌زند همه را ... کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند
چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است ... چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند
سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود ... که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند
غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه ... که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند
توانگرا دل درویش خود به دست آور ... که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند
بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر ... که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند
ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ ... که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

دعوت جمعی از بلاگرها به تحریم فعال نمایش انتخاباتی حکومت ایران

2012-01-03T02:14:00.000+03:30

دیو اقتدارگرایی و مطلق طلبی حکومت ایران، که پیشاز این و بی آنکه اعتقادی به جمهور مردم داشته باشد، در لباس جمهوریت رخ نهان کرده بود، در انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن چهره عیاننمود و هر چه دیوان همه دارند را یک جا به نمایش درآورد. تقلب٬ خیانت٬ قتل٬ جنایتو تجاوز را ضمیمه کودتای نظامی سرداران فربه از ثروتهای نفتی نمود تا حجت را برهمگان تمام نماید که این دیوِ زنجیرپاره کرده‌ی استبداد دینی به قفس برنمی‌گردد.پیداست که پس از انتخابات ۸۸ در این شهر پرآشوب٬ سمفونیِ اصلاح آواز بی محل تاریخ ‌گذشته‌ایبود که هم خنده‌ی مردمان تلخ کام ایران را برمی انگیخت و هم قهقهه‌ی تمسخرآمیزاصحاب استبداد را. هم از این رو بود که مردم و همراهان بزرگ سبزشان دست ازاصلاحاتی که صرفا در حضور انتخاباتی خلاصه میشد کشیدند و به جای آن، مسیر ایستادگیو مقاومت در برابر استبداد را برگزیدند.

اینک اما در سردترین فصل حیات سیاسی معاصر ایران،دوباره سیرک انتخاباتی جدیدی به راه افتاده است. حکومت که مشروعیت خود را از دسترفته می‌بیند به دنبال آن است که به این فضای بسته‌ی خفقان‌آور٬ به خیال خام خویش٬گرمایی ببخشد تا برای اجرای نمایشنامه مضحک انتخابات، باز تعدادی تماشاچی و بازیگرفراهم نماید. اما کیست که نداند حکومت ایران، انتخابات را نه برای اعمال ارادهمردم بلکه برای بزک کردن چهره واقعی استبدادی‌اش به نمایش می گذارد، و کیست که ندانددستاورد این سیرک انتخاباتی قرار است صندوق های از پیش پر شده ای باشند که آمارهایپیشاپیش تعیین شده‌ و دروغین ۶۳ درصدی و یاشاید هم 2/98 درصدی را به نمایش نهند؛ و محصول این صندوق ها قرار است نمایندگانگلچین شده ای باشند که به فرمان بیتِ استبداد، قیام و قعود کنند و بر فسادهایسیاسی و اقتصادی فراگیر چشم بپوشند. پر واضح است که قرار نیست با این انتخاباتاتفاق خاصی بیفتد جز اینکه چند روزی دستگاه های تبلیغاتی حکوت با توسل به آمارهایی دروغ مدعی حضور"حماسی" مردم شوند تا سرمه بر چشمان فساد ساختاری حکومت بکشند بلکه کمیاز آب رفته را به جوی خشک مشروعیت نظام برگردانند. روشن است که در این شرایط جریان‌هایاصیل سیاسی هرگز حاضر نمی شوند که بازیگر این نمایش مضحک انتخاباتی شوند و آبرویخود را هزینه گرم کردن تنور سرد این انتخابات نمایند.

انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن حجت را بر همه فعالین و گروههای سیاسی تمامنمود و نشان داد که ظرفیت اصلاح انتخاباتی نظام کاملا به اتمام رسیده و دیگر ذیلنام اصلاحات نمی توان به عرصه انتخابات بازگشت و از مردم مطالبه‌ی همراهی نمود.مردمی که به دعوت اصلاحطلبان وارد عرصه انتخابات شدند،هزینه سنگینی برای رای‌شان پرداخت نمودند. نمیتوان بر آن همه کشته دادن‌ها و زندان رفتن‌ها چشم پوشید و دوباره دست در دست کسانیگذاشت که خون فرزندان این سرزمین را ریختند و در مدت دو سالی که گذشت، هیچ اقدامی برای جبران ظلم و ستمی که بر مردم رواداشتند، نکردند٬ همانگونه که در قبال جنایت‌هایپیشین خویش نکردند.

ازسوی دیگر، با وجود محدودیت‌هایی همچون نظارت استصوابی، یک‌دستی و هم‌دستیمجریان و ناظران انتخاباتی، فضای بسته‌ی سیاسی کشور و عدم امکان فعالیت احزاب وروزنامه ها، امروز برگزاری انتخاباتی آزاد وسالم و عاری از تقلب به هیچ عنوان ممکن نیست و بر فرض محال در صورت تحقق، با وجودانسداد سیاسی حاکم در ساختار سیاسی کشور، فربهشدن نهادهای انتصابی، ودر مقابل، نحیف شدن نهادهای انتخابی نظام و قدرت گرفتن بی رویه‌ی نهادهای نظامی وشکل گرفتن محفل های متعدد امنیتی و اقتصادی، عملا هیچ کاری از منتخبین مردم برنمیآید همانگونه که از دولتهای هفتم و هشتم و مجلس ششمدر شرایطی به مراتب بهتر برنیامد. پیداستکه مسئولیت شرایط پیش آمده و پیامدهای مربوطه صرفا بر عهده حاکمیتی است که هموارهدر پی مهندسی انتخابات بوده و نه نیروهای دمکراسی خواهی که مطالبه اصلی شان مراجعهواقعی به صندوق های رای بوده اما امروز ناگزیر از تحریم انتخابات نمایشی حکومت شدهاند.

لذا همانگونه کهمیر حسین موسوی درآخرین پیام و در آخرین فرصت از درون زندان محصورش نوشت امیدی بهانتخابات و شرکت در آن نیست. و نیز، همانطور که در پیام اخیر مهدیکروبی و همچنین بیانیه ۳۹ زندانی سیاسی نیز منعکس شده است، انتخابات فرمایشی مجلس از هماکنون محکوم به شکست است و آخرین تیر بر پیکرجمهوری اسلامی خواهد بود و از این پس،با تابوت جنازه‌ای مواجه خواهیم بود که بر دستان اقتدارگرایان سنگینی می کند و روز به روز بر تعفن و فسادش افزودهخواهد شد. در این شرایط، گروههای سیاسی یاکاندیداهای منفردی که به هر نحوی با مشارکت در انتخابات زیر این تابوت را بگیرند چیزی جز بی آبروییبرای خود به ارمغان نخواهند آورد. اما نگرانی آن جاست که این افراد بخواهنداز سرمایه و اعتبار جنبش سبز، برای رسیدن به مقاصد انتخاباتی خویش هزینه نمایند.ما شدیدا نسبت به این موضوع هشدار داده و از مجموعههای فعال در قالب جنبش آزادیخواهی مردم ایران می خواهیم که با مرزبندی صریح و بیان مواضعی آشکار، مانع از بهحراج گذاشته شدن سرمایه های والای این جنبش شوند.

همچنین معتقدیم که تنها عدم شرکت در انتخابات کفایت نکرده و می بایست تحریمفعالانه آن به صورت جدی و توسط نیروهای فعال در جنبش سبز دنبال شود به نحوی که عملتحریم از سطح بیانیه ها فراتر رفته و منجر به نمود عینی در سطح جامعه شود. بدیهی استکه موثرترین استراتژی پیش روی نیروهای دموکراسی طلب، مشروعیت زدایی از نمایشانتخاباتی حاکمیتی است که تن به انتخاب و رای مردم نمی دهد. مشروعیت زدایی ازحاکمیت و نمایش های انتخاباتی اش نیز، بدون توسل به ابزارهای مقاومت مدنی شدنینیست. مهمترین عامل در انتخاب روش مناسب برای مقاومت مدنی در مقابل سناریویانتخابات، به صحنه آوردن شهروندانی است که تن به نمایش انتخاباتی حاکمیت ندادهاند. گروه های فعال جنبش سبز می‌توانند با همفکری اعضای فعال، سعی در یافتن کنش هاییکم هزینه برای عینیت دادن به تجمعات مخالفان چنین انتصابات فرمایشیای داشته باشند. بروزبیرونی و عینیت دادن به چنین اعتراضاتی، الزاما منوط به راهپیمایی خیابانی نیست ومی توان ایده های کاراتری همچون تجمع مخالفان در مکان هایی ویژه (مانند اماکن زیارتیو تفریحی) و یا راه های ابتکاری دیگری یافت تا مانع از آن شد که جمعیت وسیع تحریمکنندگان انتصابات حکومتی در آمارهای ساختگی حکومت گم شوند. دست یابی به کاراترینایده‌ها، منوط به ایجاد فضایی است که در آن نیروهای فعال جنبش از موضع انفعالی تنهاعدم شرکت در انتخابات فاصله گرفته و به جای آن تحریم فعالانه‌ی انتخابات نمایشی وفرمایشی را در پیش بگیرند و از فرصتی که احتمالا با گشایش نسبی فضای سیاسی جامعه درایام منتهی به انتخابات بوجود می آید برای بروز کنش‌هایی عملی و موثر بهره‌ی کافیو هوشمندانه ببرند.

1- آخرین لیست وبلاگهای امضاکننده را از http://akarim8808.blogspot.com دنبالنمایید.

2- در صورت تمایل به امضانمودن این نامه و اضافه شدن به این لیست، پس از انتشار این مطلب در وبلاگ خود،آدرس لینک مربوطه را به آدرس ahmadsaidi8808@gmail.com ایمیلنمایید.

ژانر جدید روشن‌فکری در اپوزیسیون ایرانی!

2011-11-28T06:07:00.001+03:30

یک ژانر جالب روشن‌فکری هم مد شده در بین اپوزیسیون ؛ یک عده فکر می‌کنن اگر یکی به نعل بزنن یکی به میخ و گاه‌ و بی‌گاه تحت لفظ دفاع از سرمایه و منافع ملی در درازمدت از جمهوری اسلامی دفاع مستقیم یا غیرمستقیم کنن، مثلا خیلی وطن‌پرست یا مردمی جلوه می‌کنن!

مثلا یارو به عنوان منتقد و تحلیل‌گر اومده در تلویزیون میگه با تحریم نفت مخالفم چون در آخر دودش به چشم مردم میره! یا اون یکی میگه تمام روند تغییر حکومت فقط باید در داخل ایران انجام بشه و ایرانی نیاز به کمک خارجی نداره! خب بگو پدرت خوب مادرت خوب انتخابات که مالیده است! اعتصاب همگانی هم که نشد! تظاهرات که هزینه های سنگین داشت! راهپیمایی سکوت که نتیجش اون شد! جنگ هم اخ هست و پیف! تحریم‌های بین‌المللی هم که تا الان همش کشک بود! حالا که بعد عمری غرب یک تکونی خورده تا شاید در تحریم نفت و بانک مرکزی جدیت به خرج بده باز یک عده‌ای میگن نه این راه‌حل نیست چون وضع اقتصادی ملت به هم می‌ریزه و سفره‌ها خالی میشه! خب ببم جان یک بارگی برو زیر پرچم جمهوری اسلامی لخت شو سینه بزن! تازه محرم هست مناسبت هم داره!!!

وقتی هنـر قدرتش را به رخ می‌کشد!

2011-11-28T05:50:00.001+03:30

طی این چند روز واکنش‌های مختلف و زیادی به ماجرای عریان شدن دختر مصری در فضاهای گوناگون مجازی دیده شد که نیازی به بازگو کردنش هم نیست . فقط قصد دارم اشاره‌ای کوتاه به عکس‌العمل برخی بلاگرها و کنش‌گران ایرانی داشته باشم در این بین که با لخت شدن و عکس گذاشتن از خود سعی داشتند از علیا حمایت کنند . هیچ هم قصد تقبیح ندارم، چرا که آن‌ها چنین پسندیدند و عمل کردند. تنها به عنوان دیدگاه شخصی معتقدم این عمل هیچ سودی برای دختر مصری نخواهد داشت و اگر قرار بر حمایت با عریان شدن باشد باید خود مصری ها از بدن‌های خود رونمایی کنند. وگرنه با پخش شدن عکس بلاگرهای زن و مرد ایرانی دردی از علیا ماجدالمهدی درمان نخواهد شد! اما در این بین برخی ازهنرمندان ایرانی هم به شیوه خود به حمایت برخاستند . کمی پیش متوجه شدم علیا در وبلاگ رسمی خود از کارتون‌های مانا و ازل استفاده کرده است و ناخودآگاه یاد عکس‌های دیگر افتادم که یقینا اگر از دید دختر مصری برایش مفید بود آن‌ها را هم در وبلاگ خود قرار میداد . وبلاگی که تا این لحظه بیش از 4میلیون بازدید کننده داشته است . از این لینک می‌توان عکس‌های علیا و کارتون‌های مذکور را دنبال کرد .

قتلهای زنجیره‌ای / کلیپ

2011-11-20T04:07:00.001+03:30

در زیر بلند این گنبد کبود

ما مردمان با دستهای زخمی و خون‌آلود

نقشی کشیده‌ایم همرنگ آفتاب، همزاد زندگی

در زیر این بلند ما کاکل سیاوش و سهراب بوده ایم

در واپسین روز آبان هفتادوهفت بود که پروانه و داریوشفروهر کاردآجین شدند. 24 ضربه‌ی چاقو به سینه پروانه و 11 ضربه در سینه همسرش داریوش .به قول نیلوفر بیضایی در تئاتر "یک پرونده و دو قتل" برای اولین بار درتاریخ این دوران سهم بیشتر به زنی داده میشود! قاتلین هنگام زدن فریاد می‌زدند :یا زهرا ...

داریوش فروهر مبارز ضدحکومت سلطنتی و زندانی سیاسی در دوران شاه بود. وی که عقاید پان ایرانیستی داشت به رهبری حزب ملت ایران انتخاب شد و در جریان انقلاب ۱۳۵۷ به صف حامیان روح‌الله خمینی پیوست. پس از دوره‌ای وزارت در دولت موقت به مخالفت با حکومت اسلامی پرداخت و به زندان افتاد اما با دستور آیت الله خمینی با این برهان که او از مبارزان اصیل بوده‌است آزاد شد، و سر انجام در جریان قتل‌های زنجیره‌ای توسط مأموران جمهوری اسلامی به همراه همسرش پروانه اسکندری به قتل رسید.

ویدو کلیپ پیش رو در 3 قسمت تهیه شده است .

-سخنان مهدی کروبی درباره پروانه و داریوش فروهر درزمان ریاست مجلس

-گوشه هایی از بازجویی همسر سعید امامی

-بخشی از تئاتر "یک پرونده و دو قتل"اثر نیلوفر بیضایی

مدت زمان 7:20

برای مردم لیبی ؛ از طهران تا طرابلس + پوستر

2011-11-10T01:31:00.001+03:30

our present is your future

امروز ایران ، آینه‌ی فردای لیبی

پوستر از نیـا

از طهران تا طرابلس تنها به فاصله‌ی کمتر از 33 سال ، سالیانی که در گذر تاریخ جایی اشغال نمی‌کند ولی نسل‌هایی را به ترکه جهل فلک خواهد کرد . جهلی که با فریب کاری دین پیشگانی که در طمع قدرت سده‌ها خون ریختند و هنوز تشنه‌اند . تشنه‌ی عفریته‌ای که برای آغوشش از جانِ زن و مرد و جوان و کودک هم خواهند گذشت . 33 سال پیش سیلی از ایرانیان به امید فردایی آزاد به خیابان‌ها ریختند و سرها شکستند تا دیو بیرون کنند و فرشته را بر تخت نشانند! مردمی که به گواه تاریخ و به گواه وجدان آدمی از رفاه و آزادی‌های اجتماعی چیزی لااقل کمتر از ملت‌های همسایه نداشتند و تنها به دنبال اختیار سیاسی بودند . انقلابی که پیروز شد ولی به فاصله تنها چند روز چه خون ها ریخته شد و طناب ها آویخته شد . چه شایستگانی از این مرز به سرای مرگ کشانده شدند. از ادیب و نظامی تا سیاست مدار و عامی ، همه قربانی سیاست های مذهبی خمینی و اطرافیانش بودند . فرشته ای که دیری نپایید نقاب از رخ برداشت و عریان و دیومنش به خونخواهی نشست.فرشته ای که لقب "امام" را با خود می‌کشید و وعده کرده بود که بر کرسی قدرت نخواهد نشست . فرشته ای که در زیر درخت سیب در نوفل لوشاتو قول آزادی و نوید دموکراسی می‌داد اما در روزی که بر کرسی قدرت تکیه زد دیوانه‌وار با مشروعیتی که از جهل وابسته به مذهب مردم می گرفت گفت : (( ما دیگر نمي‌توانيم آن آزادی را که قبلاٌ دادیم بدهیم و نمی‌توانیم بگذاریم این احزاب کار خودشان را ادامه بدهند. ما شرعاَ نمی‌توانیم مهلت بدهیم. شرعاَ جایز نیست که مهلت بدهیم. ما آزادی دادیم و خطا کردیم. به این حیوانات درنده نمی‌توانیم با ملایمت رفتار بکنیم. دیگر نمی‌گذاریم هیچ نوشته‌ای از این‌ها در هیچ جای مملکت پخش شود. تمام نوشته‌هایشان از بین می‌بریم. با این‌ها باید با شدت رفتار کرد و با شدت رفتار خواهیم کرد. این جنایتکارها که در بازداشت هستند متهم نیستند، بلکه جرمشان محرز است، باید فقط هویت آنها را ثابت کرد و بعد آنها را کشت. اصلاً احتیاج به محاکمه آنها نیست. هیچگونه ترحمی درمورد آنها مورد ندارد. اگر ما اينها را نكشيم، هر يكی شان كه بيايد بيرون ميرود آدم مي‌كشد. با چند سال زندان كار درست نمي‌شود.اين عواطف بچه گانه را كنار بگذاريد.))

سالها گذشت و خمینی رفت ولی خوی درنده و ضدانسانی‌اش را به ارث گذاشت و ایران امروز ایرانی‌ست که سرآمد شعور و فهم سیاسی اجتماعی است در سطح جامعه اما هنوز اسیر خمینی صفتانی که سخت به زین قدرت چسبیده اند و تا پای مرگ تک تک ایرانی ها ایستاده اند .

این روزها اما در کشورهای همسایه یا از همین خاور هستند ملتهایی که با شجاعت موفق شدند دیکتاتورهای خود را به زیر کشند تا به آزادی های سیاسی دست یابند و سوار بر سرنوشت خویش باشند . از این ملت ها لیبی نمونه ایست بارز از حکمرانی سالها جهل و فساد و دروغ و فریبکاری . ایرانی که 33 سال پیش در آن جایگاه بود وقتی به دست بانیان دین افتاد تا این درجه از انحطاط سقوط کرد ؛ به راستی شریعت را با دموکراسی کاری نیست و کلامی تنها از سر صداقت خواهم گفت : مردم لیبی ؛ جوانان و روشنفکران لیبی ؛ سیاست‌مداران و سیاست‌گذاران لیبی ، به جد هشیار باشید که در ورطه‌ای که ایران و ایرانی سالهاست سقوط کرده است ورنغلطید و از همین ابتدا ورود عمامه دار را به وادی تصمیم گیری برای آینده خود ممنوع کنید.

ایران ما آینه‌ایست پیش چشم شما ، به راستی آزموده را آزمودن خطا نیست؟

«فراخوان برگزاری روز جهانی وبلاگ‌نویسان زندانی»

2011-10-15T02:19:00.000+03:30

دسترسی آزاد به دنیای اطلاعات، یکی از حقوق بنیادین بشر امروزی به‌شمار می‌آید. در این می‌ان، اینترنت و به تبع آن، فضای وبلاگ‌های شخصی مسیری روشن به سوی تحقق این حق حیاتی و گسترش آزادی بیان گشوده است. حکومت‌های خودکامه علاوه بر محدود کردن همهٔ رسانه‌ها و ابزارهای خبررسانی مستقل، دستگیری و شکنجهٔ خبرنگاران و نویسندگان، به سرکوب، سانسور و فیلترینگ در فضای اینترنت نیز پرداخته‌اند و فعالان این عرصه من‌جمله وبلاگ نویسان را با مشکلات جدی مواجه ساخته‌اند. در چنین شرایطی، مسئولیت انسانی ما حکم می‌کند که از آزادی بیان در فضای حقیقی و مجازی و حق دسترسی افراد و ملت‌ها به دنیای آزاد اینترنت دفاع نموده و از وبلاگ‌نویسانی که قربانی سیاست‌های سرکوبگرانهٔ دولت‌های خودکامه شده‌اند بصورت جدی حمایت نماییم.

از این‌رو، جمعی از وبلاگ‌نویسان ایرانی از تمامی وبلاگ‌نویسان، کنشگران مدنی و نهادهای حقوق بشری، روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه، دعوت می‌نمایند تا پویشی فعالانه در جهت حمایت از وبلاگ‌نویسان در بند شکل دهند و همبستگی و همراهی خود را با آن‌ها اعلام نمایند. وبلاگ نویسان ایرانی از این جهت آغازگر این دعوت شده‌اند که هم اکنون با شرایط بسیار دشواری مواجه هستند و تعداد زیادی از وبلاگ نویسان ایرانی از جمله کوهیار گودرزی، حسین رونقی ملکی، محمدصدیق کبودوند و سخی ریگی و بسیاری دیگر در زندان‌های حکومت جمهوری اسلامی ایران و تحت سخت‌ترین شکنجه‌ها به سر می‌برند. یادآوری می‌کنیم که سایر وبلاگ‌نویسان نیز همواره در معرض تهدیدهای نهادهای امنیتی و نظامی قرار دارند. این سرکوب البته محدود به ایران نمی‌شود و در برخی دیگر از کشورهای دنیا که گرفتار حکومت‌های دیکتاتوری هستند نیز وضعیتی مشابه حاکم است. علاوه بر جمهوری اسلامی ایران، کشورهایی همچون برمه، چین، کوبا، کره شمالی، ویتنام، عربستان سعودی، سوریه، ترکمنستان و ازبکستان نیز از دشمنان آزادی دسترسی به اطلاعات و آزادی بیان در اینترنت به شمار می‌روند و از طریق سرکوب و زندانی کردن فعالان فضای مجازی، گسترش سانسور در اینترنت و ایجاد اختلال و کندی در آن، محیط اینترنت را به شدت کنترل می‌کند.

امید رضا میر صیافی، وبلاگ نویس بازداشت شده توسط نهادهای امنیتی رژیم جمهوری اسلامی ایران، در سال ۲۰۰۹ میلادی در زندان گوهردشت بر اثر فشار روانی و عدم دریافت کمک‌های پزشکی به قتل رسیده است و جهان هنوز قتل محمد نبوس در لیبی و زکریا راشد حسن العشیری در بحرین را در زندان‌های کشورهای متبوعشان در جریان جنبش آزادی‌خواه کشورهای عربی فراموش نکرده است. بی‌تردید کنشگران وب و وبلاگنویسان بسیاری هم بدون این‌ که نامی از آن‌ها آورده شود، ناشناخته و گمنام، تهدید، زندانی، شکنجه و کشته شده‌اند.

لذا ما پیشنهاد می‌کنیم روز۱۶ نوامبر به عنوان روز جهانی همبستگی با وبلاگ‌نویسان زندانی نامگذاری شده، از ابزار‌های و ظرفیت‌های ممکن برای خبررسانی دربارهٔ اوضاع وبلاگ نویسان زندانی در ایران و سراسر دنیا حداکثر بهره برداری و از اهرم‌های موجود برای آزادی آن‌ها استفاده شود.

همچنین از بلاگر‌ها، فعالین حقوق بشری و مدنی و سازمان‌ها و انجمن‌ها و وب سایت‌ها می‌خواهیم به این حرکت و فراخوان بپیوندند و برای نشر آن، هر گونه که مایلند، از طریق ترجمهٔ این اطلاعیه و سایر اخبار مربوط، ساختن کلیپ یا انعکاس آن در رسانه‌های نوشتاری، دیداری و شنیداری به پیشبرد اهداف این برنامه کمک نمایند. همچنین چنانچه اطلاعاتی از وبلاگ‌نویسان زندانی در هر گوشه‌ای از جهان دارند، در اختیار سازمان دهندگان این برنامه قرار دهند و خود نیز نسبت به اطلاع‌رسانی درباره نقض این حقوق اولیهٔ انسانی اقدام نمایند.

امیدواریم که همبستگی جهانی با وبلاگ نویسان زندانی، بتواند نسبت به اطلاع رسانی درباره وضعیت آن‌ها موثر واقع‌شود و نهایتا فشار افکار عمومی و نهادهای بین المللی منجر به آزادی و یا حداقل بهبود وضعیت آن‌ها شود.

کمیته همبستگی جهانی با وبلاگ نویسان زندانی

برای پیوستن به امضاکنندگان می‌توانید فرم زیر را پر کنید:

https://docs.google.com/spreadsheet/viewform?formkey=dDUtR3NINGJ4WmNmRzc4OXZPUDlRMkE6MQ

برای ارائه ‌ی پیشنهادات و ارتباط با کمیته هماهنگی، می‌توانید با ما تماس بگیرید:

e-mail : Solidaritywitharrestedbloggers@gmail.com
Blog: http://www.Solidaritywitharrestedbloggers.wordpress.com
Facebook: http://www.facebook.com/pages/Solidarity-with-arrested-bloggers/125766367526538

http://solidaritywitharrestedbloggers.wordpress.com/

مجموعه عکس Trees & Sky

2011-09-26T01:14:00.001+03:30

Trees & Sky By NIA

فقط اومدم اینو بگم و برم!

2011-09-24T19:26:00.000+03:30

جهـان سوم جاییه که مـن و تـو توش زندگی می کنیم ؛ فرقـی نمی کنه کجـا ، مهم اینه که مـا اونجا باشیم!

Pic by NIA

ای خدای بزرگ ، که توی آشپزخانه هم هستی ، و روی جلد قـرص های مرا می‌خوانی ، لطفا کمی آن طرف تر!

2011-09-23T15:27:00.000+03:30

ای خدای بزرگ ، که توی آشپزخانه هم هستی ، و روی جلد قـرص های مرا می‌خوانی ، لطفا کمی آن طرف تر!

باید همه‌ی این ظرف‌ها را آب بکشم

و همین طور که دارم با تو حرف می‌زنم ، به فکر غذای ظهر هم باشم ، نه کمک نمی‌خواهم! خودم هوای همه چیز را دارم

پذیرایی جارو می‌خواهد ، غذا سر نمی رود ، به تلفن‌ها هم خودم جواب می‌دهم

وگردگیری این قـاب ؛ یادت هست؟

اینجا کوچک بودم ، و تو هنوز خشمگین نبودی ، ومن آرامبخش نمی‌خوردم

درست بعد طعم توت فرنگی بود وخواب ، که تو اخم کردی

به سیزده سالگی ، ملافه ، و رویاهایم

ببخش بی پرده می‌گویم

اما تو به جیب‌هایم ، کیف دستی کوچکم ، وحتی صندوقچه‌ی قفل دار من ، چشم داشتی!

ای خدای بزرگ که توی آشپزخانه‌ام نشسته‌ای ، حالا یک زن کاملم

چیزی توی جیب‌هایم پنهان نمی‌کنم ، کیفم روی میز باز مانده است

هر هشت ساعت یک آرام بـخش می‌خورم

وبه دکترم قول داده‌ام زیاد فکر نکنم ، لطفا پایت را بردار ، می‌خواهم تی بکشم ...

ناهید عروجی

خواهـرم دوسال بعد از مـرگ مـادرم من را زایـیـد / قسمت پنجم

2011-08-07T04:50:00.000+04:30

دوازده سالم بود که فهمیدم بهانه مادر من است و فقط خواهرم نیست .
خیلی شب بدی بود ، شبی که همه واقعییت را به من نشان داد و زندگی کشیده ی سرد و دردناکش را به صورتم کوبید ، وقتی پدری به تنها دخترش که سوگلی خانه اوست تجاوز می کند ، من نوه ای می شوم که پدر بزرگ خود را می کشد و بعد تازه می فهمم که پدرم نیز بوده است .
بهانه فقط گریه می کرد و همین نگاه در یادم ماند، چاقو از دستم افتاد و سرم گیج رفت ، انگار باور دیگر گنجایش من را نداشت ، من پدربزرگم و در واقع پدر خودم را کشتم ، در آن لحظه فقط فریاد های دردناک بهانه بود که من را صدا می کرد و من بدون هیچ ترسی چاقو را در کمر پدر بزرگم یا پدرم که تا آن نیمه شب نمی دانستم، فرو بردم .
صدای گریه ، صدای گریه ، صدای گریه...............

نمی فهمیدم از روی ترس است یا ناراحتی فقط می دانستم قاتل شدم ، من توانایی کشتن یک سوسک را نداشتم ولی حالا آدمی در روی زمین غرق در خون بود و ما فقط می نگریستیم . سکوتی در فضای خانه ما قدم می زد که هنوز صدای پایش در گوشم می پیچد .

زندان بزهکاران
در تمام این چند سال دیدن دوباره بهانه بود که تحمل را برای من ممکن می کرد ، حالم هیچ خوب نبود ، طعم اولین سیگار یادم هست . تلخ و عجیب بود اما من دوستش داشتم فکر می کردم حالم را خوب می کند، شبها یواشکی در هر جایی در آن زندان که دیده بانی نبود یک نخ سیگار را با خسرو که تنها دوست من بود چنان با ولع می کشیدیم که انگار عقده هایمان را دود می کنیم.
خسرو چهار سال از من بزرگتر بود و حکم اعدام داشت ، هنوز لبخندهای پر دردش شبها به خوابم میاید، خیلی مسخره است که نوجوانی باید به سن قانونی برسد و بعد اعدامش کنند ، من فقط می دانستم که جرمش سیاسیست همین. همیشه فکر می کردم افراد سیاسی خیلی پیرند ، خسرویی که من می شناختم خیلی مهربان بود ،همیشه سهم غذایش را به داوود که پسری چاق بود می داد و بیشتر شبها گرسنه می خوابید.

روز ملاقاتی بود ، بلند گو اسم من را فریاد می زد: خاوند ... خاوند
دویدم حتما بهانه بود ، تنها کسی بود که من در دنیا داشتم ، سریع رسیدم به قسمت ملاقات حضوری اما زنی را دیدم که از آرایش غلیظ صورتش پیدا نبود ، لاک های قرمزش در آن فضا خیلی قرمزتر به نظر می رسید ، موهایش رنگ های متفاوت داشت که روسریش هم آنها را نپوشانده بود ... می خواستم برگردم فکر کردم اشتباه من را صدا زده اند که صدای بهانه در جا میخکوبم کرد:

بهنام

ادامه دارد..............

راحله.و

خواهـرم دوسال بعد از مـرگ مـادرم من را زایـیـد! / قسمت چهارم

2011-07-22T19:22:00.000+04:30

روزنامه از دستم افتاد ، بهانه بود ، خواهرم

بهانه : بهنام ترسیدم چرا به من زل زدی؟

عشق ، غم ،ترس و توهم همه با هم در وجودم می لرزید . توانایی حرف زدن نداشتم ، انگار زبان دیگر کاری از دستش برنمی آمد دنیا را سیاه دیدم و چشمم را باز کردم ...

ساعت اولین چیزی بود که می دیدم درست روبه روی چشمانم که هفت را نشان می داد .نمی دانستم روز است یا شب ، روشنایی ساعت هفت در تابستان روز و شبش یکیست ، روی تخت خودم بودم ، سکوت خانه مثل همیشه بود و سایه هایی از صدای همسایگان بر تن گوش های خانه ام می افتاد که نامفهوم بود . تنها معنایش بودن دیگرانی بود که همیشه صدایی بودند ، از رخت خوابم بلند شدم و نگاهی به میزم کردم ، کامپیوتر خاموش را روشن کردم و سیگاری برداشتم .
نگاهی به کوچه انداختم که فهمیدم بعد از ظهر است ، رنگ صبح تلخ تر است ، هنوز گیج بودم و در حالیکه تلخی دهانم با مزه سیگارم مخلوط می شد ازاتاقم خارج شدم ، همه چیز عادی بود نه ساحره ای آمده بود و نه بهانه زنده بود.

پس خواب دیده بودم ، احساس گرسنگی تمام احساسات دیگرم را خورد و کمی حالم بهتر شد .دوتا تخم مرغ بدون گوجه و رب درست کردم و یاد قدیما افتادم که همیشه بهانه نگران گرسنه ماندنم بود .
هشت سال غذای زندان خورده بودم ولی باز بهانه فکر می کرد من بچه ام ، احساس مادری اش از همه مادران با احساس تر بود ، دلم برای تند تند حرف زدنش و امید های ناامیدش خیلی تنگ شده ، آه ......از زندگی متنفرم
سی سالی هست که زنده ام و بیست و هفت سال که هشت سال وسطش در زندان سپری شد ، بهانه داشته ام .

من و بهانه مادر و پسریم یا خواهرو برادریم ... ؟ این رازی بود که دوتایی برکولمان کشیدیم ، از مدرسه تا فامیل رازدار درد یکدیگر بودیم .
همه فکر می کردند پدرم ، پسریست فراری که بهانه ی من را در سن 12 سالگی مادر کرده است و رفته است...
با اینکه من پدر داشتم و هر روز او را می دیدم..........!

ادامه دارد.............

راحله.و

خواهـرم دوسال بعد از مـرگ مـادرم من را زایـیـد! / قسمت سوم

2011-06-23T05:10:00.000+04:30

دچار توهم بیدار ماندگی شده ام ، اما ترسی نمی گذاشت آسوده بخوابم.

دوباره با خودم مرور کردم زنگ در ، تلفن های دوستانی که دیروز همین شماره ها ، شماره اشان بود ، شاید شوخی دوستانه باشد .به سراغ تقویم روی میزم رفتم ، زمان پانزدهم مرداد هشتاد و پنج بود ،تصمیم گرفتم به روزنامه فروشی سر کوچه بروم تا کمی قدم زدن در گرما حالم را بهتر کند ، لباس پوشیدم و سریع از پله ها پایین رفتم ، همه ساختمان ساکت بود ، معلوم بود روز تعطیلی نیست و مدرسه ها و اداره ها مشغولند.....چه بهتر!

هیچ کس در کوچه نبود ، دکه روزنامه فروش باز است ،آهی از سر راحتی کشیدم ، پس من زنده ام ، شروع به نگاه کردن تیتر روز نامه ها کردم ؛ اول تاریخ ......درست بود ،پانزدهم مرداد هشتاد و پنج ......خوب پس شاید خط ها اشتباه شده باشند ، نه زن گفت ده سالیست خانه را خریده اند ، خواب چشمانم را به خارش انداخته بود تصمیم گرفتم به خانه برگردم و بیژن را پی گیری کنم .

روزنامه را در دستانم مچاله می کردم و مدام با خودم حرف می زدم ، به خانه رسیدم و پله ها را دو تا یکی بالا رفتم ، کلید را که توی در انداختم ، احساس کردم از داخل خانه صدایی می آید .....سرم را از لای در تو بردم ، اندام ظریف زنانه ای که پشتش به من بود ، در آشپزخانه مشغول چایی درست کردن بود ، قلبم داشت از تپش می ایستاد .

با صدای لرزانی که مثلا نمی ترسیدم گفتم :

شما اینجا چه کار می کنید ؟

زن برگشت و هردو لحظه ای چشم در چشم شدیم ، خدای من این امکان نداشت...خواهرم.....

ادامه دارد....

راحله.و

خواهـرم دوسال بعد از مـرگ مـادرم من را زایـیـد! / قسمت دوم

2011-06-22T03:10:00.002+04:30

ترسی در تنم نشست ، احساس کردم با یک روح حرف زده ام ؛ چطور ممکن بود زنی به خانه من بیاید ؟ چرا به این راحتی او را پذیرفته بودم ، اصلا حواسم نبود که خواهرم زنده نیست ، انگار زمان را فراموش کرده بودم

یک لحظه خودم را در ده سال پیش دیده بودم که من و خواهرم با هم زندگی می کردیم. خب دوستان زیادی داشتیم و این امکان وجود داشت که درنبود خواهرم دوستانش به اینجا بیایند که تازه دراونموقع هم کمی غیر عادی بود ، خودم را جمع و جور کردم ، تصمیم گرفتم برم و خیلی راحت با این غریبه صحبت کنم و علت دروغی که گفته بود را بفهمم ، شاید اصلا دزد باشد ؟ بین خودمان بماند ترسیده ام ، نفسی عمیق تا ده می شمارم و از اتاقم خارج می شوم

سکوتی مرگبار در تمام فضای خانه پر شده است ، اثری نبود ، صدا کردم :

ساحره خانم و دوباره و باز هیچ ، همه جا را گشتم .

خانه من دوخوابه بود ، یکی اتاق خوابم محسوب می شد که تمام ابزار نوشتنم هم در همین اتاق بود ، یک پنجره داشت که رو به کوچه بود و کتابخانه کوچکی در گوشه که بهم ریختگی و نامرتبیش را دوست داشتم ، تختم درست کنار کتابخانه چسبیده به دیوار و میز تحریرم که کامپیوترم و کاغذ های نامرتبم رویش بود درست موازی با پنجره و رو به روی تختم قرار گرفته بود ، اتاق دیگرم خالی بود فقط یک تخت داشت و یک کمد که آنهم دیواری بود ، پنجره این اتاق رو به دیوار همسایه باز می شد که بسیار دلگیر بود ، راهروی کوچکی مابین دو اتاق قرار داشت که به حال خانه می رسید که بی حال بود ، شکل مربعی را داشت که یک ضلعش نباشد ، آشپزخانه کوچکی هم درست در همان ضلع زندگی می کرد ، زیاد همدیگر را نمی دیدیم ، چون من اهل چایی نیستم ، غذا هم زحمتش را رستورانهای اطراف می کشند ، دستشویی و حمام هم در راهرو بین حال و اتاقها بودند ، آنجا را هم گشتم اثری از این خانم نبود .

احساس کردم دیوانه شده ام ، شاید به علت بی خوابی گیج می زنم ، اما نه مطمئنم اشتباه نکردم....

دوباره با خودم همه چیز را مرور کردم ، صدای زن هنوز در گوشم بود ......من دوست خواهر شما هستم ! خدای من چرا همون موقع حواسم نبود ، رفتم سراغ تلفن تا به بیژن زنگ بزنم بیاد پیشم ، بیژن دوست بسیار قدیمی من بود ، گوشی را برداشتم و شماره را گرفتم ، بعد از سه تا زنگ خانمی تلفن را برداشت ، صدای مادر بیژن نبود

گفتم: سلام

سلام بفرمایید

ببخشید من بهنام هستم آقا بیژن منزل هستند؟

شما کجا را گرفته اید؟

منزل آقای هراتی

آقای هراتی ؟

با چنان تعجبی اسم هراتی را آورد که احساس کردم بهش فحش داده ام

بله آقای هراتی

ده سال پیش این خانه را به ما فروختند

و بعد بوق تلفن تنها صدایی بود که می شنیدم ، من همین دیشب با بیژن کلی حرف زده بودم

شماره موبایلش را گرفتم ، خاموش بود ،

زنگ زدم به موبایل سعید ، دوست مشترک من و بیژن بود

سه تا بوق خورد

الو سلام سعید خودتی

اشتباه گرفتید

ببخشید مگر این خط به نام آقای سعید فلاحی نیست؟

برادرمن، این خط پنج ساله برای بنده است ، منم سعید نیستم

گوشی را گذاشتم ، شاید...من

ادامه دارد ...

راحله.و

خواهـرم دوسال بعد از مـرگ مـادرم من را زایـیـد! / قسمت اول

2011-06-21T02:16:00.002+04:30

زندگی در خانه همسایه زندگی می کرد . هرروز صدای هم زدن چایی شیرین صبحانه شان زمان خواب من را یاد آوری می کرد .نگاهی به پنجره می کردم و غم صبح شدن دوباره دلم را می گرفت ، به رختخوابم نگاه می کردم و پشت صندلی میز تحریرم کش می آمدم ، داستان نیمه کاره ام را ثبت می کردم و از این تکرار منظم لجم می گرفت ، زیر لب فحش می دادم ، عادتم بود ، به کی و چرا هنوز خودم هم نمی دانم ، سعی می کردم یادم نرود مسواک بزنم تا منظم تر باشم اما به خودم میگفتم ولش کن از فردا .

پرده تیره پنجره را کشیدم همه جا تاریک شد . چه لذت بخش است وقتی مخالف قانون دیگران زندگی می کنی ! دو سالی می شود تنهایم و از این تنهایی بسیار راضی ام ، وقتی به زندگی دوستان مزدوجم فکر میکنم دلم برایشان می سوزد ، چگونه موجودی به نام بچه را تحمل می کنند و جمعه های کسلشان را با رفتن به هر تفریح گاه خانوادگی بیمزه ای کسلتر می کنند ، تازه جالب قضیه اینجاست که به خودشان هم دروغ می گویند و ابراز خوشبختی کامل می کنند ، به من چه بگذار احمقانه در حماقتشان بمانند ، من خوشحالم که در این مسئله گیر نکرده ام با رضایت کامل به تختم فرو می روم و مسواک را برای فردا می گذارم هنوز در فکر خودم می لولم تا پلک هایم سنگین شود که زنگ در به صدا درآمد ، حتما یک احمق زنگ را اشتباهی زده ، توجهی نمی کنم که زنگ دوم از جای نرمم بلندم می کند.

-بله

صدای ظریف خانمی در پای آیفون حرصم را درآورد

-سلام ببخشید منزل آقای خاوند

-بله خودم هستم شما

-من ساحره هستم قرار بود دیروز بیایم اما به دلایلی تاخیر داشتم و امروز رسیدم

-ساحره ؟ مطمئنید اشتباه زنگ را نزدید من خاوندم اما شما را به جا نمی آورم

-من دنیا ساحره هستم هم کلاسی خواهرتان ساعت 4 صبح به ایران رسیدم با شما هماهنگ نکرده بودند

به آیینه روبه رو نگاه کردم ...اوه اوه چه ژولیده ام ، بیخیال من که از زن ها متنفرم

-بفرمایید داخل

اف اف را زدم و دستی به موهایم کشیدم ، نگاهی به اطراف انداختم کمی خوب کم که نه زیاد شلوغ بود خوب من همینم دیگه به کسی چه مربوطه ، قیافه حق به جانبی هم گرفتم و احساس روشنفکری داشت خفه ام می کرد

از صدای کفش که روی زمین کوبیده می شد فهمیدم به واحد من رسیده است ، در را باز کردم

خشکم زد ... زنی حدود سی سال ، نگاهی نافذ ،اندامی لاغر و چهره ای مهربان روبه رویم بود.

جا خوردم منتظر دختری با عینک و دماغ بزرگ بودم که خیلی درس خوان باشد

تعارفات معمول ، سلام و علیک ... خوش آمدید و چایی بیارم ، هر چی می خواهید در یخچال هست و غیره ، بعد عذر خواهی کردم و برای خواب به اتاقم رفتم ، روی تخت که ولو شدم فکری مثل بمب در ذهنم ترکید

من که خواهرم سه سال پیش فوت کرده بود ...

ادامه دارد ...

راحله.و

سندی بسیار مهـم مبنی بر اصابت گلوله به سـر محمـد مختاری

2011-06-19T20:13:00.002+04:30

با توجه به شایعاتـی مبنی بر خوردن تیـر به کتف محمد و تکذیب آن از طرف سایت های دیگر و دستی نوشته بودن پشت شناسنامه محمد و تکذیب حرفهای مجیـد در برنامه پارازیت این سند بسیار مهـم مبنی بر خوردن تیـر به سـر محمـد قابل رویت است ...لازم است اضافه کنم شرکت کردن مجید در برنامه پارازیت خیلی خیلی برای رژیم گران تمام شده است... مخصوصا گفتن این نکته که گلوله با پیشانی محمد برخورد کرده بود نه کتف آن ، رژیم سخت این خانواده را تحت فشار قرار داده بود که حرفهای مجید را تکذیب کنند و همان روایت اصابت گلوله به کتف را بپذیرند !

مطلبی نیز در همین رابطه مدتی پیش نوشتم که به فاصله کمتر از 24 ساعت پدر محمد هم در مصاحبه ای با روزآنلاین بر این نکته صحه گذاشت .

گفت وگـویـی با یک فـاحشه که از من نجیـب تر بـود...(1390. تهران)

2011-04-23T23:24:00.001+04:30

در ساعت 7:30 با او قرار داشتم .دلم در تب و تاب این حرف های آماده شده شور بود ، می ترسیدم نتوانم راحت صحبت کنم . همه نگاهم به در کافی شاپ گره خورده بود ، پولی که برای او در ازای یک ساعت کنار گذاشته بودم دوباره شمردم ،پنجاه تا هزاری ، درست گذاشتم در جیبم و سیگاری روشن کردم ،اینجا معمولا کشیدن سیگار خیلی بد نیست ، اما باز هم نگاه ها نگاهت می کنند. با نگاه ،تمام خانواده ات را به تو یادآوری می کنند...هنوز منتظرم . در کافی شاپ باز شد ، زنی که آرایشش در یک ریمل خلاصه بود وارد شد ؛ با نگاهش من را جستجو کرد ، از شال قرمزش شناختم خودش است با سرم به او اشاره کردم ، آمد سر میز و سلام .من فلانی ام ،منم فلانم.

لحظه ای سکوت و بعد سوالات من....چرا ؟ ......؟..........؟چرا؟....؟

پاسخ او را به صورت تیتر برایتان می نویسم از زبان خودش ، خیلی خونسرد و آرام برایم همه رادر چند جمله توضیح داد...که برایتان گذاشته ام.

من 12 سالم بود مادرم با مردی که پدرم نبود ازدواج کرد.

این داستان غریبه ای نیست ، شبها من فاحشه او بودم با تلخی که از زهر برایم تلخ تر بود.انزجار بوی تن این مرد که انتظار نوازش دست پدرانه از او داشتم در 16 سالگی من را به کوچه ها فراری داد ،حلقه اشک در چشمش، باسیگاری که روشن کرد تبدیل به برق روشنی شد که بغض گلویش را فشار داد.

در کوچه هرشب میهمان تن های بسیاری بودم بدون پول تا فقط بخوابم که اونهم نخوابیدم. شش ماه رایگان تنم را به هر کثافت خانه ای بردم تا شبی بخوابم تا با زنی آشنا شدم به نام زیبا او یادم داد ؛ برایم لباس نویی از کاری که به رایگان می کردم دوخت و خانه ای تهیه کردم که مجانی نبود.

الان نرخ دارم ؛ خانه دارم؛ با هر کسی نمی خوابم. اما آرامش که هیچوقت نبود بازهم نیست.من به همین سادگی که گفتم هستم تا به حال عاشق نبودم. کسی هم عاشق من نبوده است ؛ در کودکی احساس می کردم من سیندرلا خواهم بود و همان فرشته اش و کالسکه اش ولی این روی کثیف قصه ؛مادر سیندرلای قصه، درد من نبود...من دیگر آرزویی ندارم ،فقط برای کودکانتان قصه تعریف نکنید ،چون باور می کنند.

داشتم با چشمانی پایین با سیگارم بازی می کردم ، او رفته بود ...

آخ پول او را ندادم،رفتم سمت میز تا حساب کنم و بروم دنبالش.مرد پشت میز گفت : اون خانم پول میز را حساب کرد...

راحله . و

کلیپی کوتاه با بازی محمد مختاری و دوستانش

2011-04-05T16:23:00.002+04:30

دوستان خوبم نمی دونم وقتی این کلیپ و دیدید گریه میکنید یا می خندید ، اما دوست دارم هر وقت دیدید یاد محمد بکنید.

نام کلیپ : آرنولدی
بازیگران : محمد مختاری و علی رودکی
فیلم بردار : علی
عوامل پشت صحنه : سعید رجب پور
مکان : رویان
زمان : 1387 فروردین

برای دیدن فیلم از یوتیوب روی تصویر یا این پیوند کلیک کنید

مدت کلیپ:52 ثانیه

یادش گرامی

تصحیح یک خبر نادرست در رابطه با نحوه شهادت محمد مختاری در 25 بهمن 89

2011-03-14T14:09:00.002+03:30

در ارتباط با نحوه شهادت محمد مختاری جوان 22ساله ای که در 25 بهمن 1389 در تهران به ضرب گلوله نیروهای امنیتی جان باخت در خبرگزاری گوناگون مطالب و نقل قول های گوناگونی مطرح شد که هر کدام به شیوه خود به پوشش این خبر پرداختند،و البته اینکه بدنه این اخبار نیز تا حدود زیادی مشابه یکدیگر بود.

اما نکته ای که در مورد این اخبار نادرست می نماید،نحوه تیر خوردن وی می باشد که در اکثر خبرگزاری ها مطرح شد که محمد از ناحیه کتف مضروب شده بود.در حالی که گلوله به پیشانی وی اصابت کرده است و سبب جان باختن این جوان ایرانی شده است.

به نظر می رسد ریشه ی این اشتباه همانطور که در تصاویر مشاهده می کنید در خبری باشد که ابتدا هرانا منتشر کرده است، و دیگر سایتها نیز همچون بی بی سی فارسی ، جرس ، رادیوفردا با استناد به این خبر اقدام به بازنشر آن کرده اند.

لازم به ذکر است که سایت جنبش راه سبز(جرس) پیش تر در مصاحبه ای با مجید مختاری ،برادر محمد که ساکن آمریکا می باشد از قول وی ذکر کرده است :((من دلم می خواهد بدانم برادرم چگونه کشته شد. دو روایت شنیدم. یکی گفت گلوله ای به سمت سرش شلیک شده اما روایت دیگری می گوید گلوله ای به کتف محمد شلیک شد، محمد از جا بلند شد، حرکت کرد اما باز زمین خورد. من به عنوان برادر طبیعی است که دلم می خواهد بدانم کدام روایت درست است اما هر وقت از خانواده ام می پرسم خیلی با احتیاط جواب می دهند و ترجیح می دهند حرف نزنند.))

پ.ن

در ابتدای نماهنگی که به تاریخ 2اسفند 89 از این وبلاگ "نـیـا" منتشر شد ، نیز به این مورد به اشتباه اشاره شده است ، که سعی کردم با نگاشتن این پست کمی این خطا را در انتشار خبر مورد اشاره تصحیح نمایم.

روحش شاد و یادش گرامی

این بود تمام آنچه که می خواستم

2011-03-06T06:08:00.004+03:30

اندکی آغــوش

وکمی شانه

تنهـا به وسعت یک پیشانـی

برای شکستن بغض فرو خورده ی مَردی

که سالهـا،خودش بود و خودش

این بود تمام آنچه که می خواستم

این بود

در این برهوت روزمرگی

تمام آنچه که می خواستم

این بود

اندکی آغـوش،وکمی شـانه .

بـه یـاد بـرادرم

2011-02-24T22:14:00.001+03:30

به یاد برادرم
برادر امروز بر سکوی آجری خـانه می نشینم
همانجا که از آن خـالی بی انتهایی ساخته ای
و یادم می آید که همیشه در چنین ساعتی با هم بـازی می کردیم و مامان
دستـی بر سرمان می کشید

حالا من مثل قبل
قایم می شوم از نصیحت های شبانه
و حتم دارم که فراری ام می دهی
از اتاق نشیمن از راهرو از درگاه.
بعد هم تو قایم می شوی و من فراری ات می دهم.
یادم می آید ازبس می خندیدیم
به اشک می افتادیم.

و تو شبی از شبها، نزدیک سپیده دم
رفتـی و قـایم شدی
ولی به جای ریزریزِ خنده های نخودی ات این بار غمگیـن بودی
و آن شبِ مرده
از گشتن ونیافتن ات
به دل دل افتاد.

حالا سایه هـولی بر جانم می افتد.
گوش کن بـرادر دیـر نکنی ها !
زود بیا بیرون ! خب ؟ مامان دلواپس می شود.

سزار وایه خو

به یـاد محمـد مختـاری / کلیپ

2011-02-21T05:23:00.003+03:30

"محمد مختاری"، یکی از مجروحین اعتراضات مردمی روز ۲۵ بهمن ماه در تهران است که بر اثر شدت جراحات وارده ظهر سه شنبه، در بیمارستان فوت کرده است. بنا به اطلاع گزارشگران ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، محمد مختاری، فرزند اسماعیل و ۲۲ ساله، بر اثر شلیک مستقیم گلوله نیروهای امنیتی از سوی ناحیه پیشانی مضروب شده بود. وی در خیابان رودکی(پنجاه متر مانده به خیابان توحید) و به ضرب گلولهٔ مستقیم ماموران موتور سوار نیروی انتظامی و به وسیلهٔ کلت کمری مجروح شد.

محمد مختاری(11 فوریه 2011 - 3 روز قبل از 25 بهمن) در دیوار فیس بوک خود می نویسد:
خدایا ایستاده مردن را نصبیم کن که از نشسته زیستن در زلت خسته ام!

او در 25 بهمن 1389، نشستن در زلت را وداع گفته و شهید ایستاده شد.

از : نـیـا

Sea & Sky مجمـوعـه عکـس

2011-02-14T01:13:00.000+03:30

ایـران ، مازنـدران

از : نـیـا

بـه بهانـه حکـم حسیـن درخشـان / نوشـابه امـیـری

2011-02-05T02:41:00.001+03:30

از دیـگـر نـویـسـنـدگـان

شنبه ۱۰ مهر ۱۳۸۹

نـوشـابـه امـیـری

این مطلب را به بهانه داستان حسین درخشان می نویسم و حکم نوزده سال و نیم زندانش؛داستان جوان پرشوری که می خواست جهان را دیوانگی کند؛زندگی کند. لیک بهای شوریدگی هایش شد امروز؛ امروزی که در گوشه سلولی انفرادی، تلخ و درهم ریخته، ناخن هایش را می جود[شنیده ام همه ناخن هایش را جویده] و "هیچ حال خوبی ندارد".

اما این تنها بهانه است تا بگویم سال هاست به مرگ مان گرفته اند که به تب راضی شویم؛همان گونه که وقتی شیوا نظرآهاری چند سال زندان گرفت و اعدام اش منتفی شد، دلمان خوش که زنده را عشق است. و همان طور که در سال های شصت، از اینکه زندانیان مان به جای طناب دار، سال های وبایی را زندگی می کردند، خوشحال می شدیم؛ بی آنکه از خود بپرسیم به چه قیمت؟ از ملتی که سال هاست زیرحکم اعدام به سر می برد و خبراول هرروزش، کشیدن صندلی از زیرپاست، چه باقی می ماند؟

سال های 60 بود. بعد از مدت ها بلاتکلیفی، همسرم را به دادگاه برده بودند و هر آن در انتظارحکم بودیم. عاقبت روز ملاقات رسید. زیر آن چادر سیاه که گویی تمام چرک و خون اوین برآن نشسته و حقارت اش پاک ناشدنی بود، نوبت را انتظار می کشیدم. در میان همهمه همسران و گریه کودکان و نگاه سنگین و ماتمزده مادران، راه خود را به سوی کابینی که همسرم درپس آن انتظارم را می کشید، باز می کردم. قیافه اش را که دیدم، عین حکم مرگ بود. زرد و تکیده. فقط آن اندازه نیرو داشت که بگوید: اشد مجازات.

یخ زدم. سکوت بود و سکوت. یک دست به دیوار گرفته بودم و با دستی دیگر، شیشه را لمس می کردم؛شیشه ای که در یک آن، به مرزی تبدیل شده بود بین بودن و نبودن. او اما دستش هم تکان نمی خورد. تمام وقت، چنین گذشت. او را بردند، و من نیز.... نه؛ کسی مرا نبرد. خودم هم نرفتم. رفته شدم.

آدم آهنی شده بودم. نه صدایی می شنیدم، نه چیزی می دیدم، نه حسی داشتم. فقط می رفتم. با چادری که نصف آن روی زمین کشیده می شد و به نیمه دیگرش، آویخته بودم. فقط می رفتم.

نمی دانم چه مدت گذشت؛خودم را دیدم که تکیه زده بردیواری، روی زمین نشسته بودم. چگونه به آنجا رسیده بودم؟ نمی دانستم. آنجا کجا بود؟ نمی دانستم. در کدام دقیقه روز، از زندگی دور و به مرگ نزدیک می شدیم؟ نمی دانستم..... بعد ازمدتی که نمی دانم چه مدت بود، برخاستم، خودرا به کابین تلفن عمومی رساندم. شماره ای گرفتم. آخرین شماره ای که در ذهنم بود. دوستم گوشی را برداشت. همان که "تلما" بود و من "لوئیز"اش.

می پرسید: کجایی؟ نمی دانستم. چه شده؟ نمی دانستم. عاقبت به فریاد گفت: گوشی را بده به هر کسی که از آن طرف می گذرد. باز هم آدم آهنی وار، در کابین تلفن را بازکردم. گوشی را گرفته بودم به سمت بیرون و به عابران می گفتم:بگیرید. دو سه نفری، حیران و ترسان، نگاه کردند و راهشان، کج کردند و رفتند. عاقبت یکی گرفت. می دیدم که در گوشی چیزهایی می گوید. بعد گوشه چادررا گرفت و بیرونم برد. نشاند کنار دیوار. از همه آنچه گفت این را شنیدم : بنشین و تکان نخور.

دقایقی بعد دوستم رسید. سراسیمه پیاده شد. در آغوشم گرفت و من تازه یخی شدم آب شده زیر هرم مهربانی. دوستی. و زار زدم. در من کسی مرده بود. کسی که دیگر زنده نشد.

داستان آن "اشد مجازات" و تقلیل اش به 15 سال و سپس آزادی پس از 6 سال، خود کتاب است؛این را اما گفتم تا به اینجا برسم که وقتی حکم همسرم را 15 سال اعلام کردند، از خوشحالی نمی دانستم چه باید بگویم. آن قدر هر روز او را و مرا ـ زندانی را و خانواده زندانی را ـ زجرکش کرده بودند که یادمان رفته بودسرتاپای این ماجراغیرقانونی، غیرانسانی و آنگونه که امروز می گویند "مصداق بارز نقض سیستماتیک حقوق بشر" ست. یادمان رفته بود که هم دستگیری شان غیرقانونی بوده، هم سال های دراز انفرادی، شکنجه های قرون وسطایی، بیدادگاه های چند دقیقه ای، واحکام از پیش تعیین شده شان. یادمان رفته بود که بگوییم وقتی انگونه زندانی را به باد کتک می گیرید که دندان هایش خرد می شود، پول دندان پزشک تان را چرا ما باید بدهیم. فراتر از این، وقتی تیر را شما برجان فرزندان ما ارزانی می کنید، پول گلوله اش را از چه رواز ما می گیرید؟وقتی زندانیان را به چنان شرایط روحی می رسانید که عقل آنان از دست می رود و در زندان ها سراپابرهنه می دوند و خود راخدا و پیامبر و امام معرفی می کنند، چرا به جرم نفی خدا و توهین به پیامبر، بردارشان می کشید؟...

همه آنچه امروز می کنند. حسین درخشان، جوان پرشورو با استعداد ایرانی را به جایی می رسانند که جاسوسی هفت دولت می پذیرد و آنگاه، تقاضای اعدام می کنندو سپس حکم نوزده ساله اش می دهند تا ما بگوییم:خدا راشکر زنده ماند. آن هم وقتی می دانیم این حسین دیگر حسین نخواهد شد. به انگشتان بی ناخنش نگاه کنید. و هنوز مادری هست که بگوید:خدا را شکر.

آقایان! اگر می دانستید این "خدا را شکر" چه معنایی می دهد، می فهمیدید از هر ناسزایی بدترست. بسیار بدتر؛نه آقایان، ما خوشحال نیستیم که حسین، نوزده سال زندان گرفته. ما آزادی اش را می خواهیم، مادرش، تیمارداریش را. نه فقط حسین که یکایک آنان که بربند کشیده و جان و روح شان دریده اید. ما تنها به یک حکم رضایت می دهیم: آزادی. اگر در سال های شصت این را نمی دانستیم، امروز به بهای جان های از دست رفته فرزندان میهن، این را می دانیم و می خواهیم. لکنت ها برطرف شده است.

منبع:روزآنلاین

آیندگـان و همـایون، در معمـای هویـدا

2011-02-01T00:30:00.000+03:30

برای نسل ما که پس از انقلاب ، دیده بر جهانِ آشوب گشودیم، تجربه ی بودن و زیستن در کنار بسیاری از روشنفکران و صاحب قلمانِ عصر خویش را به دلایلی روشن از دست دادیم. داریوش همایون یکی از این اندیشمندان غربت نشین بود که همواره دیدگاهها و گفته هایش را دنبال می کردم و تحلیل های ژرفش را از شرایط پیش رو عمیقا می پسندیدم. اما چه حیف که او نیز مانند بسیاری دیگر از متفکرینِ در تبعید ، ما را تنها گذاشت...

وقتی خبر رفتنش را از تارنمای حزب مشروطه خواندم بسیار تاسف خوردم و ناگاه به یاد اولین آشناییم با نام و شخصیت داریوش همایون افتادم. چندین سال پیش وقتی کتاب معمای هویدا از عباس میلانی را می خواندم در صفحاتی از همایون و روزنامه ای که وی ایده پردازش بود ، یاد شده بود و از آنجایی که این کتاب را یکی از بهترین تالیفهای دهه اخیر میدانم و بسیار به آن علاقه مندم ، رفتم و بخشهای مربوط به همایون را بازخوانی کردم. در سطور بعد گوشه ای از ماجرای روزنامه آیندگان که با ایده ی اولیه و مشارکت بعدی داریوش همایون منتشر میشد را خواهید خواند.

نوشته ای به قلم دکتر عباس میلانی از کتاب معمای هویدا

در سال 1344 داریوش همایون که در آن زمان روزنامه نگاری ناسیونالیست ، جوان و پراستعداد بود، به آمریکا سفر کرد .سفرش را بورسی از دانشگاه هاروارد میسر کرده بود .در دوران اقامتش در آنجا مقاله ای درباره رشد سیاسی در ایران نوشت .معتقد بود نظام سیاسی را باید هر چه زودتر ، از درون اصلاح کرد . مقاله اش در تهران جنجالی به پا کرد.وقتی بعد از پایان سفرش به تهران بازگشت،هویدا او را برای نهار به دفتر نخست وزیر دعوت کرد .در آن روزها همایون یک از چهره های سرشناس عالم روزنامه نگاری در ایران بود . ناسیونالیسم افراطی اش،اندیشه های ضدکمونیستی خلل ناپذیرش و نیز شیوایی نثرش زبانزد خاص و عام بود.

در دیدارش با همایون،هویدا از اصلاحات سیاسی مورد بحث در مقاله اش پرسید. می خواست بداند این گونه اصلاحات را چگونه در عمل میتوان ایجاد کرد.همایون در جواب تاکید کرد که به گمانش شرط اول این گونه نوسازی،ایجاد یک روزنامه مستقل و لیبرال مسلک و در عین حال وفادار به دولت است. می گفت چنین روزنامه ای می تواند (( سطح بحث های سیاسی جامعه را برکشد.))

دو سال پس از این ملاقات، وبعد از جلسات مکرر دیگری که در آن نمایندگان ادارات مختلف دولتی نیز حضور داشتند،بالاخره در اواخر سال1345،جلسه ای در دفتر نخست وزیر تشکیل شد که هویدا و نصیری و همایون در آن شرکت داشتند . دستور جلسه چند و چون تاسیس همان روزنامه ای بود که همایون در طلبش بود .بالاخره قرار شد برای ایجاد این روزنامه، شرکتی ایجاد کنند که پنجاه و یک درصد سهام آن از آنِ دولت باشد و باقی را همایون و شماری محدود از همکاران روزنامه نگارش تامین کنند. نام روزنامه جدید آیندگان بود .هویدا،بنابر توصیه ساواک،منوچهر آزمون را به عنوان نماینده سهام دولت در هیات مدیره شرکت جدید تعیین کرد.آزمون از عناصر کارکشته ی ساواک بود . در جوانی کمونیست بود و در میانسالی وزیر کابینه شد.

گرچه آیندگان پس از آغاز کار در عمل اغلب مواضعی لیبرالی می گرفت،گرچه گاهی حتی بع زبانی پرتهور از جنبه هایی از سیاست دولت انتقاد می کرد،اما به نظر میرسی که هرگز مورد اعتماد کامل مردم قرار نگرفت.وقتی آیندگان قاطعانه از حضور آمریکا در ویتنام دفاع کرد،وقتی این خبر در میان مردم درز کرد که دولت و ساواک در کار تاسیس آن دست داشتند،آن گاه این نظر هم در میان اقشاری از مردم رواج پیدا کرد که آیندگان روزنامه ای آمریکایی است و در عین حالا از عنایت و حمایت ساواک نیز برخوردار است .جالب اینجاست که به رغم ناکامی هایی که آیندگان در آغاز به لحاظ این شهرت سوء با آن روبرو شد و لاجرم نتوانست،آن چنان که خواست همایون و همکارانش بود (( سطح بحث های سیاسی جامعه را برکشد)) اما در آستانه انقلاب هیئت دبیران جدیدی اداره روزنامه را به عهده گرفتند و به سرعت به مهم ترین ندای افکار لیبرالی و ضد استبدادی و ضد دولتی زمان خود بدل کردند.حتی برخی از ناظران و محققان تاریخ انقلاب بر این قول اند که بسته شدن آیندگان نقطه عطفی در تاریخ انقلاب بود . البته تنها جمهوری اسلامی نبود که آیندگان و انتقاداتش را برنمی تابید . در دوران شاه هم این روزنامه به کرات با مشکلات سیاسی دچار شده بود.

گرچه دولت اکثریت سهام آیندگان را صاحب بود،گرچه ساواک از طریق آزمون در روزنامه حضور دایمی داشت، و گرچه همایون خود روزنامه نگاری سرشناس و قابل اطمینان بود و سالها علیه کمونیسم جنگیده بود، با این حال اندکی پس از آغاز کار آیندگان، خشم شاه علیه آن برانگیخته شد. دو نفر از مسئولان و صاحبان اصلی روزنامه، در دو مقطع مختلف، وبه دستور مستقیم شاه از آیندگان اخراج شدند . اولی جهانگیر بهروز نام داشت و دیگری، جواد، برادر حسنعلی منصور.

داریوش همایون هم دست کم دوبار مورد غضب ملوکانه قرار گرفت . گناه اولش این بود که در مقاله ای نوشته بود آن چه در ایران به "انقلاب سفید" شهرت گرفته در واقع نه یک انقلاب بلکه یک فرایند اصلاحی بود. گناه دومش مقاله ای تاویل پذیر بود که درآن او، به تلویح، از کیش شخصیت شاه انتقاد کرده بود. به تقاص این جسارت شاه دستور داد که همایون را از آیندگان اخراج کنند. مهم هم نبود که فکر تاسیس این روزنامه وبخشی از سهام اولیه آن به خود همایون تعلق داشت . همایون در حالی که لبخندی بر لب داشت، می گفت: ((برای پنج هفته، حق ورود به ساختمان روزنامه را نداشتم.)) این بار هویدا به دفاع از همایون شتافت . چند روزی منتظر ماند و پس از آنکه خشم شاه فرو خوابید، از او تقاضا کردکه از گناهان همایون بگذرد. در سال 1356 همایون خود وزیر اطلاعات شد. می گفت: ((به نظر من اغلب این خود شاه بود که روزنامه و مجلات را میخواند و اگر چیزی در آن می دید که خوشش نمی آمد، خواستار تنبیه نویسنده ی آن می شد.)) در عین حال می گفت:(( سیاست هویدا متفاوت بود.او ترجیح می داد راهی پیدا کند و با روزنامه نگاران کنار بیاید. می خواست همه را بخرد. معتقد بود همه خریدنی اند. مهم فقط این است که قیمت مناسب هر کس را پیدا کنیم.))

پ.ن

متون برداشتی از کتاب، بخشهایی خلاصه شده از صفحات 291 ، 292 ،293 و 294 می باشد.

مطالب نقل قول شده در متن، برگرفته از گفتگوی مستقیم دکتر میلانی با زنده یاد داریوش همایون می باشد.

منبع:

میلانی،عباس . معمای هویدا . چاپ دهم . تهران : نشر اختران،1380

خیلی عذر میخوام یعنی الان مهمترین نیاز آموزشی ملت ما ساک زدنه . بازم خیلی عذر میخوام

2011-01-28T05:43:00.006+03:30

همانطور که در تصویر مشاهده می کنید این نتیجه ابتدایی سرچ گوگل از کلمه آموزش هست.من این جستجو را در بامداد روز جمعه (8بهمن) انجام دادم که به شخصه از دیدن این کلمات پیشنهادی در صدر جستجوهای کاربران اینترنتی در ایران حسابی جا خوردم ، و البته کمی هم عصبانی شدم! اما ترجیح میدهم به این مسئله از دو زاویه نگاه کنم.و در این نوشته قصد ندارم چندان تحلیل و برداشت شخصی خودم را دخالت دهم و تنها قصد دارم به گوشه ای از مواردی که به ذهنم رسید از طریق رفرنس ، اشاره کنم

اول اینکه ؛ قاعدتا باید طبیعی باشد در کشوری که گفت وگو و بحث در رابطه با روابط جنسی در سطح جامعه ، علی الخصوص در نزد توده نوعی تابو محسوب میشود و رسانه های عمومی هم نقش پررنگ و به سزایی در آموزش صحیح این روابط به تازه بالغان و جوانان ایفا نمی کنند و در جراید نیز کمتر به معضلات روابط جنسی ، که عمدتا از سر ناآگاهی روی میدهد اشاره میشود ، در نتیجه مردم برای به دست آوردن این اطلاعات ،مثل خیلی دیگه از مواردی که در رسانه های عمومی زیر تیغ سانسور،بایکوت یا جعل و تحریف قرار می گیرند، به تارنماهای اینترنتی مراجعه کنند.

در همین رابطه و کمبود اطلاعاتیِ مردمان از چند و چون روابط درست جنسی ، که به ویژه در بین خانواده های تازه تشکیل ، میتواند منجر به بروز مشکلات جدی در روابط زناشویی شود همواره موارد بسیاری مشاهده شده است . به عنوان نمونه تارنمای عبرت نیوز در مطلبی با عنوان ازدواج ها به وصال نرسیده با اختلال جنسی به طلاقهای بی شماری که ریشه در این نااگاهی دارد اشاره میکند و در بخشی از گزارش خود با ذکر موردی از یک زوج ساکن تهران می نویسد:

زوج مورد مطالعه ساکن شهر تهران بودند. خانم 23 ساله، دارای تحصیلات دیپلم، خانه‌دار و آقا 29 ساله دارای تحصیلات راهنمایی و راننده تاکسی بود. ازدواج آنها ازدواج فامیلی بودندودر نخستین مراجعه به مرکز درمانی، 7 سال از ازدواج آنها می‌گذشت و طی این مدت زوج هیچ‌گاه رابطه زناشویی نداشتند. مشکل اصلی زوج در بدو مراجعه، نداشتن فرزند و ناباروری عنوان شد و به این منظور خانم به کلینیک زنان و آقا به کلینیک آندرولوژی (آندرولوژی یک تخصص طبی است که به سلامت مردان، به خصوص مشکلات تناسلی و ادراری آنها،( می‌پردازد) معرفی شدند. در معاینات به عمل آمده از خانم توسط متخصص زنان مشکل خاصی گزارش نشد اما در معاینات آندرولوژی«ازدواج به وصال نرسیده»، پس از اخذ شرح‌ حال دقیق مشخص شد زوج تاکنون مقاربتی نداشته‌اند. اگرچه شوهر دچار انزال زودرس شدید بود و نیز در بررسی اسپرموگرام بیمار مشکلاتی در آنالیز اسپرم به چشم می‌خورد اما در نهایت زوج با تشخیص «ازدواج به وصال نرسیده» توسط متخصص آندرولوژی به روان‌پزشک معرفی شدند و موازی و همزمان با آن، درما‌ن‌های مربوط به عوامل مردانه نیز ادامه یافت. البته پیشنهاد برداشتن پرده بکارت نیز از طرف برخی متخصصان زنان به خانم ارائه شده بود که به علت عدم موافقت او انجام نشده بود.

در مطالعه بالینی و ارزیابی روان‌شناختی به عمل آمده آشکار شد که به علت اضطراب و ترس شدیدی که شوهر حین رابطه زناشویی پیدا می‌کند و علاوه بر آن، کمبود اطلاعات جنسی، این زوج تاکنون نتوانسته‌ بودند با هم رابطه‌‌ای برقرار کنند. آنها طی 7 سال مراجعات پراکنده‌ای به پزشکان مختلف داشتند که هیچ‌یک مفید و موثر نبوده است؛ به خصوص که همواره هریک از زوجین به تنهایی مورد معاینه و درمان قرار گرفته‌اند؛ بدون اینکه شرح‌ حال دقیقی اخذ شود یا به روان‌پزشک ارجاع داده شوند. این اولین‌بار بود که در مرکز درمانی،‌ مشکل زوج تشخیص داده می‌شود. در اولین مصاحبه روان‌پزشکی، زوجین خسته و ناامید به نظر می‌‌رسیدند. مرد مضطرب و افسرده و میل جنسی خود را از دست داده بود. زن نیز به علت سال‌ها درمان و معاینات مکرر توسط متخصصان زنان و نیز ثانویه به ترس همسرش دچار بی‌میلی جنسی شده، انگیزه درمانی و امید به موفقیت خود را از دست داده و تنها تمایل به داشتن فرزند منجر به مراجعه او شده بود.

در این مطالعه، یک تیم متشکل از متخصصان آندرولوژی، زنان و روان‌پزشکی در یک دوره 3 ماهه همگام با هم به درمان زوج پرداختند و توانستند درمان ترکیبی تیمی، برگرفته از روش شاور و همکاران در درمان «ازدواج به وصال نرسیده» را که اولین بار در سال 1993 انجام شد را با موفقیت به انجام برسانند؛

اما نکته دیگری که از همین زاویه به ذهنم رسید سیاست های دولت دهم در رابطه با خانواده و زندگی زناشویی می باشد که در آخرین اقدام دست به حذف واحد تنظیم خانواده از دروس دانشگاهی زده اند.

در همین رابطه طی خبری که در رسانه ها از جمله فردا نیوز منتشر شد زهرا سجادي معاون آموزش و پژوهش مركز امور زنان و خانواده رياست‌جمهوری گفته است:

رويكرد «كتاب جمعيت و تنظيم خانواده» دولت اصلاحات بود و بر پيشگيري از زاد و ولد و افزايش جمعيت تاكيد داشت. به گفته او، رويكرد دولت اصلاحات، كاهش جمعيت ايران بود كه از اين جهت پيشگيري از بارداري را در بين زنان رايج كرده و آنها را تشويق به اشتغال بيشتر مي‌كرد و با رونق دادن مهد‌هاي كودك، فاصله بين مادر و فرزند را افزايش داد.

معاون آموزش و پژوهش مركز امور زنان و خانواده رياست‌جمهوري درتشريح مزاياي كتاب جديد را گفت: كتاب «روانشناسي ازدواج و شكوه همسرداري» بر تفاوت‌هاي ميان زن و مرد به لحاظ جسمي، روحي و عاطفي و بازخوردهاي اين تفاوت‌ها تاكيد دارد و ازدواج را به عنوان راهي براي رسيدن به كمال طرح مي‌كند؛ اين كتاب همچنين معيارهاي انتخاب يك همسر خوب را عنوان كرده و به دانشجويان معيارهاي انتخاب همسرمناسب را با توجه به احكام اسلام و آيات قرآن آموزشمي‌دهد.

به گفته او، اين كتاب داراي بخش‌هاي مختلفي از جمله تعامل اجتماعي، تعامل فرهنگي و تعامل اقتصادي است و نكاتي را بيان مي‌كند كه دانستن آن براي يك دانشجو ضروري است؛ در حالي ‌كه براساس كتاب قبلي، نيازي نبود تا دانشجو اين مسائل را بداند و در حالي ‌كه او در انتخاب همسرش مانده بود و نمي‌دانست كه چگونه بايد همسر مناسب خود را انتخاب كند، راه‌هاي پيشگيري از بارداري به او آموزش داده مي‌شد .

اما از زوایه دیگر نباید از فقر فرهنگی جامعه نیز غافل بود و این نتایج جست و جو را تنها یک سویه قضاوت کرد.در کشوری که سرانه مطالعه آن نسبت به دیگر کشورها بسیار پایین است و سیاست های دولت نیز به گریز مردم از کتابخوانی و ناشران از نشر دامن زده است نمی توان انتظار داشت که بیشترین جست وجوی اینترنتی کاربران ایرانی در حیطه نیازهای آموزشی ، موضوعاتی فرهنگی و در مجموع روشن فکری باشد.

در همین رابطه پایگاه اینترنتی دویچه وله در مطلبی به نقل از لس آنجلس تایمز مینویسد :

آمارهای منتشر شده از سوی نهاد کتاب‌خانه‌های عمومی کشور نشان‌دهنده فاصله‌ نجومی سطح کتاب‌خانه‌های ایران با استانداردهای جهانی است. بنا به معیار جهانی، در کشورهای در حال توسعه به ازای هر نفر، باید حداقل یک و نیم جلد کتاب در کتاب‌خانه وجود داشته باشد. اما تمام کتابخانه‌های ایران در حال حاضر ۱۶ میلیون کتاب دارند که با توجه به جمعیت تقریبا ۷۴ میلیونی کشور، بسیار ناچیز است.

مسئولان دولت در ایران ادعا کرده‌اند که تا سال ۱۴۰۴ ایران یکی از پانزده کشور برتر جهان در زمینه کتاب‌خوانی و کتاب‌داری خواهد شد، اما نگاهی به آمارها نشان‌دهنده کاهش سرانه کتاب‌خوانی در ایران است.

به گزارش روزنامه مردم‌سالاری در تیرماه سال جاری، سرانه مطالعه کتاب در ایران به ۸ دقیقه در روز رسیده است که البته این رقم با محاسبه مطالعات درسی و روزنامه است. اما استاندارد این سرانه در کشورهای پیشرفته ۴۵ دقیقه در روز اعلام شده است.

بنا به این گزارش، با توجه به اظهارات وزیر فرهنگ و ارشاد در سال گذشته ۶۳ هزار عنوان کتاب توسط انتشاراتی‌های فعال در کشور تولید و چاپ شده است که از میان آن‌ها، رقم چشم‌گیری به کتاب‌های تعبیر خواب و طالع‌بینی اختصاص دارد.

به هر ترتیب آنچه پر واضح است فقر فرهنگی و عدم آگاهی در سطح جامعه همچنان به وفور پدیدار است و عریان...

پ.ن ( به تاریخ اول فوریه 2011 )
سایت تابناک در خبری حذف شدن درس تنظیم خانواده را تکذیب کرده است

هزاران بهانـه برای نوشتن ، دریـغ از یک دلیل برای زیستـن

2011-01-25T01:15:00.002+03:30

میهنم را آزاد می کنم ، دوباره می سازمت وطن ، مرگ بر دیکتاتور ، نترسین نترسین ما همه با هم هستیم . ما همه با هم هستیم؟ شور، شعار، شور، شعار، شور، گلوله ، شعار، شکنجه ، تجاوز و ترجیح فـرار بر قـرار.

گوشه ای از خانه کِـز می کنیم . هنوز امیدواریم ، خبرها را مرور می کنیم . اعتصابِ غذا ، دفن های شبانه ، گورهای دسته جمعی و سرکوب هر صدا . غمی نیست ! مثبت می دهیم ، منفی می دهیم و بر سرِ آزادی بیان در محیط های مجازی می جنگیم . راستی قرار بود میهنم را آزاد کنم . بی خیال ؛ فعلا جنگ سایبری لذت بخش تر است . اما باز نیز من مردش نبودم .

آزادی کشور و لینک ، پیشکش . به درد خودمان برسیم که شاید اگر همان ابتدا از خویش شروع می کردیم امروز میهنمان را آزاد می دیدیم . میهنی که از من ها و ماها پُر است و ما پُریم از حسرت ودرد . منی لبریز از تناقض ، سخت در پی چراها . چرا باید عمری در اقلیت باشیم و خاموش؟ چرا محال می بینم برونگرایی را؟ چرا باید دیرسالی خودم را و وجودم را از دوستان که هیچ، از خانواده ام نیز پنهان کنم؟چه چیز سد می کند بیان این حقایق را؟ اصلا چرا باید گفت؟و چه کس حاضر است بشنود این همه انبارِ درد را . مادرم؟پدرم؟ دوستانِ دیر و دور ، زود و نزدیک؟ چه فایده که به مادرم بگویم ، چه مرگم است؟ خودش سراسر غم است و یاس . چه جایی دارد برای شنیدن و درک من !

طفلی در پنجمین دهه از عمرش، تازه فهمیده چه چیزها که نباخته . در نوجوانی اسیر چنگال قاضی انقلاب شده بود و خلخالیِ جلاد ، حکم به اشد مجازاتش داده بود . اما به هر ترتیب از آن حکم گریخت و به زندگی بازگشت . ولی محرومیت از تحصیل برای نوجوانِ 16 ساله ی عاشق تحصیل ، بهای سنگینی بود که در آن دوران داد و امروز پس از سالها ، در حسرت آن روزها و نفرت از این روزها ، سخت افسرده است . پس از بیست و چندسال زندگی مشترک با پدرم هیچ نشانه ای از زناشویی بینشان نیست و امیدی به بقای این رابطه نیـز . گولـه برف کوچکی که از سالها پیش غلتان غلتان رو به پایین در حرکت بود ، امروز بهمن وار از کمرِ کـوه نیز گذشته و دیرنیست که از بنیـاد ، بنیانِ خانواده را نشانه رود . من چه می توانم بکنم؟

هیچ ، فقط می نویسم و بس ...

غم کم نیست . پدرم نیز خسته است از این زوال . دوستانی که نیمی شان به فکر فرارند از این دیار و نیمی دیگر هنوز مثل دیروزِ من می گویند دوباره می سازمت وطن و همان سریالِ شور و شعار ؛ با این تفاوت که نه در خیابان ، بَـل در خانه و با کلیدهای مکعب نما ، روبروی صفحه ای نورانی ، متصل به آن سوی مرزها .

و باز من چه می توانم بکنم؟ هیچ ، فقط می نویسم و بس ...

دوستی دارم که پی ازدواج است ، کار مناسبی ندارد ، عاشق است و بی پول . سنگ صبورش منم . دوستی متاهل دارم که کار هم داشت ، خوشبخت هم بود ، ولی امروز اسیرِ شیشه و کراک ، در گوشه ی کمپی نشسته و به فرزند 3 ساله اش می اندیشد . همسرش طلاق می خواهد و مهر ، و فرزند خردسال فقط بابـا را .

غصه ی او را نیز می خورم . و غم کم نیست . هزاران زندانی ، هزاران معتاد ، هزاران فاحشه ، هزاران کودک خیابانی و چندین هزارتای دیگر از این دست .

و عمریست روزمرگی می کنیم و روز به روز مایوس تر به فردا ، سخت به این می اندیشم که هیچ دلیلی برای بیشتر زیستن نیست . منی که گمانم از ازل ساخته شدم برای غصه خوردن و سنگ صبور بودن ، دم بر نیاوردن و لبخند زدن .

و عجیب آنکه مدتهاست این اشعار در سَرَم مدام می کوبد؛

من از حالِ زندگی ، از سیبِ سرخ ، تا مرگِ ماهی اسیر ، در قفسِ لجن نشین باخبرم ،

چه کسی باخبر از حالِ من است ، جز من و من ؛ چه کسی باخبر از حالِ من است؟

چه کَسـی ...

بیشتر از نـیـا

عاشورا بود دیگـه!

2010-12-24T03:44:00.000+03:30

وااای چه دندونای قشنگی عزیزم،ببینم چقدر قیافت آشناست...

پس کی میارن این آبگوشت کوفتیو؟ مردیم از گشنگـی...


ول کن آبجـی ،ولش کن ؛ دِ... بده به من اینو سیـد...

واسه این بابا دیگه چیـزی به ذهنم نرسید!

اصلا به من چــه!؟

اکـانت خودم هم در بالاترین بسته شد!

2010-12-19T04:21:00.001+03:30

به پیوست این پست و این لینک معدوم در بالاترین که به اعتراض نسبت به بستن اکانتهای تعدادی از کاربران اختصاص داشت،حساب خودم هم نیز بسته شد.

باشد که بالاگردانان رستگار شوند...!

کودتــا در بالاتـریـن...!

2010-12-19T03:04:00.005+03:30

خیلی کوتاه وخلاصه بگم.

از چند ساعت پیش اکانت تعدادی از کاربران بعضا خوشنام و با سابقه سایت به طرز عجیبی بسته شده.به عنوان نمونه اکانتهای کاربران دودوزه ، سام آشتیانی ، خاکی ، گمنامیان و چند تن دیگه.مثلا اینکه دودوزه یا سام به دلیل ایجاد چند حساب کاربری اکانتشون بسته شده واقعا عجیبه؛

بدون اینکه بخوام پیش داوری یا قضاوتی بکنم باید بگم این تحرکات و تغییرات اخیر که تنها به اعدام اکانتها خلاصه نشده و در مورد دیگه امکان ارسال دعوتنامه هم یکباره از کاربران سلب شده بسیار مشکوک و تعجب انگیز است.حتی کاربرانی که مثل من تا دیروز 5 دعوتنامه ارسال نشده داشتیم.

به هر حال همزمانی این گردوخاک مدیران بالاترین با آغاز هدفمندسازی یارانه هم که یقینا اخباری پرحاشیه و پرهیایویی طی روزهای آتی خواهد داشت نیز قابل توجه است.

در ضمن کاش مهدی خان یحیی نژاد(دامت.برکاته!) اون ماجرای کمک مالی برخی از کاربران را هم به سایت که در مصاحبه با کامبیز حسینی مطرح کرد بیشتر توضیح دهد،تا احیانا شبهه ای در میان جامعه ایجاد نشود!

به هر حال همانطور که قبلا بارها و بارها مطرح شد و بحث شد بستن دائمی اکانت کاربران هیچ فرقی با حکم غیر انسانی اعدام نخواهد داشت.اما کو گوش شنوا!؟

پ.ن:

تحریم چندین روزه ی خود را شکستم ،فقط برای اینکه شاید صدایی از گلوی اکانتهای معدوم شده باشم.

پ.ن2:

اکـانت خودم هم در بالاترین بسته شد! + تصویر لینک حذف شده

پ.ن3:

لیست دیـگر اکانتهـای معـدوم شده (وبلاگ صادق رحیمی)

مطــرود

2010-12-16T06:00:00.001+03:30

مطـرود را

نشانه گرفته انـد

با انگشت

کج اندیشـان شهر،

که کم نیست تعدادشـان؛

مطـرود را

به بـند نکشیده

بر فـراز شهر نفرینـی می آویزنـد،

همان تاریک دلان؛

و مطـرود که دیـرسالی به عشقش خندیدنـد،

در دگرگوشه ای از شهـر

زایــش می کند...

اوریانـا فالاچـی و زنـدان "غیـراستـانـدارد" / نوشـابه امیـری

2010-12-12T03:22:00.002+03:30

از دیگر نـویـسـنـدگـان

پنجشنبه ۸ مرداد ۱۳۸۸

نوشابـه امیـری

من 57 سال دارم؛ و بیش از 48 سال سابقه کار. از بچگی گوینده رادیو بودم. از 16 سالگی، در مدرسه روزنامه دیواری درست می کردم. تکلیفم هم از اول روشن بود: اوریانا فالاچی ایران خواهم شد!

این فقط یک آرزو نبود؛یک تصمیم بود. یک عزم. پس به دانشکده روزنامه نگاری رفتم، کار کردم، نترسیدم، رفتم در دل حوادث. روزنامه نگار شدم. تا شاه در قدرت بود، به عنوان یک روزنامه نگار، حرف دل مردمان را نوشتم. انقلاب هم که شد، "خبر" را در گوشه گوشه مملکت دنبال کردم. به پاریس رفتم. با آیت الله خمینی مصاحبه کردم. همان جا بود که از سر عشق به میهن و نگرانی برای آینده، از آقای خمینی پرسیدم:آیا ایران از زیرچکمه استبداد به زیر نعلین استبداد می رود؟ پاسخ او به این سئوال منفی بود؛اماآینده سرنوشتی غیر از این پیش روی ما ایرانیان نهاد.

درست چند ماه بعد از بازگشت آیت الله خمینی به ایران، روزنامه ها بسته شد و ما به اتهام وابستگی "طاغوت" از روزنامه هایمان، از خانه هایمان، بیرون شدیم. یک سال بعد همسرم به زندان رفت و شش سال و دو هفته را در زندان هایی گذراند که آقای خمینی قول بستن آنها و تبدیل شان به دانشگاه را داده بود. او در زندان جمهوری اسلامی، تحت شکنجه "اعتراف" کرد که جاسوس"غرب" بوده و درگیر توطئه کودتا. او پیش ازرسیدن به مرحله اعتراف، روزهای بسیار مجبور بود به جای حرف زدن، "واق" بزند. بازجویانش با او مثل سگ رفتار کردند. سگی که برای "متنبه" شدن باید هر روز دوستانش را در تابوت هایی می دید که شکنجه گران، در آنها محبوس شان کرده بودند. دراز کش؛ بدون نور. آن روزها کسی نگران زندان و شکنجه نبود. هیاتی تشکیل نمی شد و مادران در خانه ها به "عزا" می نشستند.

اما من که هم گوینده بودم و هم روزنامه نگار، راهی برایم نماند جز کشتن "نام". رفتن به عمق بی نامی. جایی که اصولا دیده نشوم. ما یا باید می مردیم یا دیده نمی شدیم. وضعیتی که سال های بسیار دوام آورد. با این حال اوریانا که جایی در عمق قلبم، خانه کرده بود، همیشه این امید را به یادم می آورد که روزی از "زندگی" بگویم و "دیگر هیچ".

تا دوم خرداد رسید؛اوریانا فالاچی وجودم زودتر از من پرید وسط ماجرا. دوباره روزنامه نگاری؛دوباره تنفس؛دوباره بودن. خوب بودن. دیگر روسری اجباری را فراموش کرده بودم؛میهن، رنگی انسانی می گرفت، قتل های زنجیره ای بود، اما بیانیه وزارت اطلاعات هم بود که به یادمان می آورد می توان در انتظار پاسخ بود...

این دوره، کوتاه بود. زمان زیادی نگذشته بود که در دفتر سعید مرتضوی، دادستان الگوی جمهوری اسلامی، بازجویی پس می دادم. چادرسیاهی بر سرم کرده بودند که بوی نفرت می داد؛بوی استبداد. بوی زندان. و به من می گفتند:

ـ چه کسی گفته تو روزنامه نگاری!عنصر نامطلوب وابسته به رژیم شاه و مزدور غرب.

زیر چادر آهسته اشگ می ریختم، بی آنکه قاضی جمهوری اسلامی ببیند، اما صدای دلاور اوریانا فالاچی از دهانم بیرون می آمد که:

من روزنامه نگارم. مزدور نیستم. عاشق میهنم هستم. و چنین نیز خواهد بود.

قاضی اما به سخنان من گوش نمی داد، با تلفن صحبت می کرد؛در همان مکالمات تلفنی و دستورهایی که از آن سوی خط می رسید، سرنوشت "متهمانی" مانند من روشن می شد.

ـ شما عامل غربید. جاسوس. مزدور. فاحشه

و اندکی بعد در زیرزمین های اداره اماکن، که مشق اول راه اندازی سوله کهریزک بود، در برابرخپله مردی عقب مانده با مشت هایی همیشه گره شده، باید جواب می دادم:طرح تهاجم فرهنگی را با چه کسانی می ریزید؟برای انقلاب مخملی از جانب چه کشورهایی حمایت می شوید؟

دوباره ممنوعیت از حضور در عرصه مطبوعات؛نه فقط مطبوعات که همه جا. حتی برای آنکه دوباره کار گویندگی ام را از سر بگیرم و سخن گفتن به جای سوسک ها و موش ها را. مدیر دیگری مانند مرتضوی، صدایم را هم ممنوع کرد. بعد هم هجوم مامورانی بدون حکم به خانه ام؛ضبط اموالم و از همه بیشتر هفت هزار جلد کتابی که حاصل سال ها، کتاب خوانی من و همسرم بود.

چنین بود که یک روز، بدون برنامه قبلی، خودم را در فرودگاه اورلی پاریس دیدم. یک پناهنده سیاسی!

یکی در میان هزاران. آدمی بی نام. پرت شده بودم به اعماق جامعه ای که در آن نه نامی داشتم نه کاری، نه آینده ای. اوریانای وجودم، سخت غمگین بود. اوریانای ایتالیایی در اوج شهرت، در بستر بیماری کتاب می نوشت و من با اوریانای وجودم، دنبال کار در "مک دونالد" می گشتم برای ادامه زندگی!

اوریانا فالاچی سرطان گرفته بود، اما این من بودم که می مردم. مرگی که نه "حق" بود، نه پذیرش آن آسان. چنین بود که دوباره به اوریانای وجودم چنگ زدم و برخاستم. با کمک همسر و دوستانم که آنان نیز سرنوشت هایی مشابه داشتند، دوباره برخاستیم. روزنامه الکترونیکی روزآنلاین را راه انداختیم و دوباره در کوتاه مدت، قلم به کار افتاد. نوشتیم و نوشتیم. روزآنلاین موفق شد. از این شهرک مهاجر نشین پاریسی هم با آیت الله منتظری مصاحبه کردم هم با احمد باطبی. کار کردم. کار. و دوباره لبخند را دیدم که بر لبان اوریانای وجودم نشست. نه!ما تسلیم نمی شویم. ایران کشور ماست، خانه ماست، حق ماست و ما دوباره آن را به دست خواهیم آورد.

تا دوباره موسم انتخابات شد، دوباره رای دادن، دوباره گفتن از آزادی میهن. از راه دور می دیدم که فرزندان میهنم برخویش پارچه سبزی می بندند و یکصدا از آزادی می گویند. تماشای همه اینها از دور، دردناک بود اما امید بخش، نیرو بخش. و در دفتر خاطراتم نوشتم:ما به ایران باز می گردیم. ایران سبز. ایران آزاد.

اما باز نشد. کودتا شد. یک کوتوله سیاسی، یک دروغگو، صاحب یک خنده زشت و پلید، برنده انتخابات اعلام شد. ما به خیابان ها ریختیم. با سکوت و با سربندهای سبز. ما فریاد زدیم:رای من کو؟و به یکدیگر دلگرمی دادیم که:نترسیم، نترسیم، ما همه با هم هستیم.

جواب فریاد ما، گلوله بود؛ گلوله است. گلوله هایی که تنها قلب و سر را نشانه می گیرند. باز، ما هر روز مردیم و می میریم؛در چشمان باز ندا، در خون سهراب، در سینه خونین اشکان که سه گلوله برآن نشست؛در گریه سعید حجاریان؛ در تن زخمی و جان تحقیر شده صدها دانشجوی میهن مان که در خواب و در خوابگاه های دانشگاه ها، مورد ضرب و شتم قرار گرفتند ودر زیرزمین های وزارت کشور، به آنان جیره کتک هر روزه دادند و آب را به روی آنان بستند. و این مردن ادامه دارد.

حالا آقای خامنه ای، که ردای ولایت دائمی برتن خویش و فرزند می دوزد، دستور تعطیلی یک بازداشتگاه غیرقانونی، آن هم به علت "غیراستاندارد بودن" راصادر کرده ست. لابد ذوب شدگان در ولایت هم دل هاشان خوش که رهبر "فرزانه" به میانه آمده و تصمیمی "اسلامی" گرفته است. همین؟! آیا این دستورات از سر استیصال، بردل های داغدیده مادرانی که فرزندانشان در سوله کهریزک، هر روز مردند و زنده شدند و آخر نیزپیکرهای پاک و جوان شان، پر از خون های لخته شده، در دل خاک آرمید، مرهم است؟

نخیر آقا!رهبر مسلمین جهان؛ ولی مطلقه فقیه؛حالا دیگر باید سوله حکومت کودتاچی تعطیل شود تا دل ما آرام گیرد. حالا آنان که فرزندان ما را به "لیسیدن" مستراح های کهریزک واداشتند، باید در محضر قانون حاضر و تنبیه شوند تا ریش ریش دل ما، خنکا گیرد. آمران قتل ها و شکنجه ها باید بر صندلی اتهام و در دادگاه هایی قانونی به پاسخگویی بنشینند تا پدر امیر جوادی فر، از عزایی که او را در بهت فروبرده، به درآید...

نه آقا! آقای خامنه ای! ما با این دستورات به خانه باز نمی گردیم. ما هستیم تا شما هستید. ما هستیم تا احمدی نژاد و مرتضوی و حداد و سرداران رنگ و وارنگ شما هستند. این همه رنج نکشیدیم که شما "فرمان" تعطیلی یک گوانتاناموی اسلامی رابه علت "غیراستاندارد بودن" صادر کنید و ما بگوییم سپاس. دعوا از این مرحله گذشته است.

بله؛ اوریانا فالاچی ایتالیایی مرد؛ جسد او را در میهنش دفن کردند و با احترام. من اما با اوریانایی که همچنان در من زنده است و می نویسد و می خروشد، در یک شهرک مهاجرنشین فرانسوی، هر روز با همه جان باختگان میهن ام، می میرم و زنده می شوم. می نویسم و می گریم. می نویسم. ما می نویسیم. ما می ایستیم.

خواننده ای از سر مهر برایم نوشته:تو اگر در ایتالیا یا فرانسه یا آمریکا به دنیا آمده بودی، دختران ایتالیایی و فرانسوی و آمریکایی آرزو می کردند "نوشابه امیری" باشند. کریستین امان پور می گفت: کاش من "نوشابه امیری" شوم.

او می گوید و من گریه می کنم. برای آن نوشابه امیری که در میهنش، مزدور و جاسوس و فاحشه خوانده شد. برای آن دخترکی که می خواست در میهنش بمیرد؛اما امروز جایی دور، هر روز خبر مرگ امیر و ندا و سهرابی را می شنودکه مشتی آزادی می خواستند و چند مثقال احترام و هرکدام شان نیز می خواستند کسی بشوند؛ کسی مثل اوریانا فالاچی. آن دخترکی که برغم همه این دردها، هنوز اوریانای وجودش زنده است و هر روز به او نهیب می زند: ما روزی میهن مان را پس خواهیم گرفت. ما روزی آواز آزادی خواهیم خواند. ما روزی در میهن خود به خاک سپرده خواهیم شد و خواهیم دید که مردمان، گل های سرخ برخاک مان خواهند گذاشت به احترام. ما روزی در کنار جوانان میهن مان، سرود سبزی ایران را خواهیم خواند. آن روز، آنان که با ما و جوانان ما چنین کردند، از پس دیوار بلند زندان هایی "استاندارد" سرود خوانی ما را خواهند شنید. سرود آزادی. سرود ایران.

منبع:روزآنلاین

Only With Condom

2010-11-30T18:08:00.000+03:30

Poster By:Nia

Only With Condom

بـازهـم اعتـراف می کنم / هوشنـگ اسـدی

2010-11-05T05:03:00.001+03:30

از دیـگر نـویـسـنـدگـان

سه شنبه ۱۶ تير ۱۳۸۸

هوشنـگ اسـدی

نیمه های شب بود. از پله های بلند بی پایان "بالا" می رفتیم. "برادر بازجو" جلو می رفت و من کشان کشان دنبالش. در پاگردی ایستادم. دیگر توان رفتن بر پاهای خونین نداشتم. "برادر بازجو" هم ایستاد. او را که نمی دیدم. در روزهای بازجویی که حالا از یک ماه گذشته بود، یاد گرفته بودم از صدای دمپایی اش بفهمم کی می آید، چه زمانی می رود، چه موقعی می ایستد. حتی می فهمیدم خشمگین است و دارد می بردم "پایین" و یا سرحال است و می رویم "بالا".

"پایین" اسم مستعار سلول دو در شکنجه بود که "زیر هشت بند 2" کمیته مشترک قرار داشت و "بالا" نام اتاقی که "اعترافات داوطلبانه پائین" را می نوشتیم.

"برادربازجو" که صدای دمپایی اش می گفت: "ایستاد..." برای بار چندم تکرار کرد:

ـ دلم نمی خواد برگردیم پایین.... فهمیدی...

آن موقع عاشق آیت اله منتظری بود و راست یا دروغ می گفت دانشجوی علم و صنعت است. بعدا شد معاون وزارت اطلاعات و سفیر جمهوری اسلامی...

سرم را تکان دادم. خوب فهمیده بودم. خیلی خوب. بیشتر از یک ماه بود که داشتم می فهمیدم.

ـ راه بیفت قهرمان....

این را همیشه به مسخره می گفت. راه افتادیم. این "بالا" با همیشه فرق داشت. چقدر طولانی بود. سرانجام رسیدیم. حس می کردم سالن بزرگی است. "برادر بازجو" آستین لباسم را گرفت و مرا روی یک صندلی نشاند. نگهبان ها چوب دست ما می دادند و بازجوها آستین لباسمان را می گرفتند که با ما تماس پیدا نکنند و نجس نشوند. صدای دمپایی دور شد. از جایی زمزمه ای می شنیدم. سرم را کمی بالا آوردم. با ابرو، چشم بندم را تاجایی که می شد بالا زدم. سالن بزرگی بود. عینک که نداشتم. چشم بندهم که بود، بیشتر نمی دیدم. صدای دمپایی آمد. آستینم را گرفت و کشاند. از دو سه پله که موکت پوش بود بالا رفتیم. چند تا صندلی سیاه را می دیدم. " برادر بازجو" روی یکی نشاندم.

ـ چشم بندت را بردار...

برداشتم.

ـ عینکت را بزن. بر نگرد.

عینک را زدم. اتاق روشن شد. برنگشتم. روی سکویی بودم به ارتفاع سه پله از زمین. جلویم میز چوبی. روبرویم دوربین های تلویزیونی و کنارش چند نفر با شلوارهای سپاه پاسداران و صورت های بسته. عین کوکلس کلان ها. صدای "برادر بازجو" را از پشت سرم شنیدم:

ـ دستم را که بلند کردم، شروع کن. عین همان ها که بالاخره "اعتراف کردی"....

سرش را آورد نزدیک گوشم:

- و گرنه می رویم "پایین"..

صدای دمپایی دور شد. نقاب پوش لاغر اندامی را دیدم که از پله ها پایین رفت و به جمع پیوست. چند کلمه ای با هم رد و بدل کردند. دستی بلند شد؛ چراغ ها روشن و دوربین ها راه افتاد. خودم را توی مونیتور کنار دستم می دیدم. برای اولین بار بعد از سی و چند روز. ریشم انبوه شده بود و به خرمایی می زد. هنوز تا سفید شدن راه داشت. دستی به ریشم کشیدم. بعدا فهمیدم که در نسخه آزمایشی اعتراف که کاربردش درونی است کاری به سرو وضع "اعتراف" کننده ندارند. برادر باز جو دوباره دستش را بلند کرد. شروع کردم:

ـ بسم الله... داوطلبانه.... اعتراف... جاسوسی... خیانت...

و ناگهان گریه ای سخت مرا در هم شکست. چراغ ها خاموش شد. چند نفر بالا دویدند و مرا کشان کشان "پایین" بردند.

اینها همه در زمستان ١٣٦١ بود. درآغاز دهه وحشت بزرگ. دستور روز، سرکوب احزاب و گروهها بود. "اعتراف گیری" از آیت اله شریعتمداری شروع شده بود. مرجع عالیقدر شیعیان جهان به شراکت درکودتائی "اعتراف" کرده بود که به خواست "دشمن" قراربود "نظام مقدس جمهوری اسلامی" رابراندازی کند. دشمن هم آمریکا بود و انگلیس و اسرائیل و اتحاد شوروی که هنوز بود. حالا نوبت ما بود. فقط من نبودم که "اعتراف" کردم. رفقایم را زیر شکنجه وادار به اعتراف کردند. از پیرمردهای بالای ٧٥ سال گرفته تاجوان هایی که تازه از خانه های تیمی آمده بودند.

نمیه شب تابستانی ١٣٨٨- درست ٢٧ سال بعد- و این بار در سال های پایانی دهه هشتاد، با صدای گریه همسرم از خوب آشفته می پرم. آن روزهای هولناک را دیده است که مرا بردند و یاران و همراهان ما را و حالا خبر رسیده که سحر خیز را برده اند. پیشتر حجاریان را برده بودند، بنی یعقوب را، مازیاربهاری را و... حالا بند ها پر است ازسبزها. مدتهاست شکنجه ها شروع شده است. آن وقت ها خبری درز نمی کرد. جهان دیگری بود. حالا خبرها می رسد. ٢٧ سال آنچه بر بهترین فرزندان ایران رفت، راهی به آفتاب نداشت. سال ها گذشت و تیغ مرگ درتابستان ١٣٦٧ بر انبوهی گذشت تا پرتوی بر سیاهچال ها و گورهای جمعی افتاد.

حالا خبرها درز می کند. روشن است که همان سیستم دهه شصت- بیرحمی توامان طالبان شیعی و روسی- بکار افتاده است. آن موقع برادر حسن و حسین کارآموز بازجوئی بودند، حالا حتما سر بازجویند. آن موقع بازجوها در کمیته مشترک بچه های "سپاه" بودند وبیشتر دانشجو. حالا یک مشت لات و لوتند. اوباش از بالا تائین "نظام مقدس" را قبضه کرده اند. میهمان آقایان لات ها هم فرزندان "نظام"، سازندگان و موسسین آنند. داستان همه انقلاب ها تکرار شده است. لات های بی ریشه دارند کلک سابقه دارها را می کنند.

شیوه اما همان است. زندانی باید " اعتراف" کند. جرایم او، اندیشه هایش، دانسته وحتی نادانسته هایش راهم برادر حسین وحسن نوشته اند و یا دارند می نویسند. آنها فقط باید "اعتراف" کنند و می کنند. شکنجه ها مدرن شده است. دستگاههای مدرن از روسیه و آلمان رسیده است. شلاق نمی زنند که جایش چرک کند و برای همیشه روی بدن بماند.

لات و لوت ها به دختران وپسران بی مهابا تجاوز می کنند. فقط تجاوز می کنند. نشان می دهند که کار"نظام" به کجا رسیده است. افراد نامداررا شکنجه سفید می دهند تا پیش بینی های برادر حسین را مهر تائید بزنند. هدف"بریدن سر جنبش" مدنی ایران است که حالا رنگ سبز دارد. بعداز " اعتراف" نوبت تلویزیون و محاکمه است. خاموش کردن سران برای پراکنده ساختن بدنه. تجربه روسی و طالبان ایرانی.آمیزش اسلام ناب محمدی و مارکسیسم قلابی و همه برای حفاظت از مافیاهای روسیه و ایران.

همسرم هنوز می گرید. می گوید :

- شما را می دیدم که از بند آویزانتان کرده اند. یکی یکی می آئید و به من که می رسید، سربر می گردانید. حفره چشم هایتان خالی است، دهان خونین تان به فریادی گشوده مانده است...

ومن زندانیان امروز را می بینم. همکاران دیده و نادیده. محمد قوچانی که درشمار یکی از دو روزنامه نویس بر آمده از سالهای اخیر است؛و او را هرگز ندیده ام. ژیلا بنی یعقوب که یک باراو را دیده ام و شجاعتش راهمیشه ستایش کرده ام.

و دیگران را. دیگری را. اراذل کیهان دشنام شان می دهند. و چاقوکشان لابد برایشان اسلام را تعریف می کنند و به نمایندگی از جانب خداوند شلاق شان می زنند... آنهارا هم بعد از"شکنجه"

شدید جسمی" از پله ها"بالا" خواهند برد. در مقابل دوربین خواهند نشست و "خواست های آنها" را "اعتراف" خواهندکرد.

اشکم می ریزد و قلب مریضم سخت می زند. همه"کمیته های مشترک" در هم می آمیزند. ماموران امنیتی، می خواهند شناسنامه ایرانی داشته باشند، یاروسی باشندو یا هر کوفت دیگری، دست در دست هم می دهند و حلقه شومی را می سازند. آنان زندگی انسانی را به گند حاکمانی می آلایند که بقایشان از راهروهای بویناک شکنجه و اعتراف می گذرد و مشروعیت وحقانیت شان را باید کسانی در " بالا" اعتراف کنند که در "پائین" آنها را "تحت فشارهای روحی ـ روانی وشکنجه های شدید جسمی قرار" داده اند.

صدای"برادر بازجو" بعد از ربع قرن در گوشم می پیچد. اول وضو می ساخت. این را به من می گفت و می رفت و با حکمی شرعی می آمد که نام "شکنجه " را به "تعزیر" دیگر می کرد و کابل را "تقدس" می بخشید. مرابصورت روی تخت سیمی می خواباند. دست و پایم رامحکم می بست و بعد از فریادش می فهمیدم که شلاق فرو خواهد آمد:

- یا فاطمه زهرا...

و نام دخت پیامبر اسلام با هر شلاقی تکرار می شد و درهم گره می خوردو یکی می شد.

نیمه شب بهاری در گریه و اندوه به صبح پیوند خورده است.هنوز کف پایم زق زق می کند و قلبم تند می زند. این منم که باز دارم اعتراف می کنم. قوچانی شده ام و سحر خیز و بنی یعقوب. من آزادی که به دروغین بودن خودم اعتراف می کنم. یاوه می بافم. می گویم صبح آمده است و بر سرزمین من طلا باریده است. مردمان همه خوشبختند. من دشمن مردمم. دین وایمان ندارم. فاسق وفاجرم. بگذارید بروم و دست، نه پای "اقا" راببوسم.

اما دمی که "برادر بازجو" می رود تا چلوکباب با پیاز بخورد ومژده شکستن انسانی دیگر را به اربابش بدهد، روی پاهای خونینم می ایستم.

در راهروهای همه "کمیته مشترک"ها و بند ٢۰٩ های دنیا.

فریاد می زنم :

- آی بازجوها نمی توانید جلوی آمدن بهار را بگیرید.

ما روزی همه شکنجه گاهها را ویران می کنیم و شما ماموران امنیتی را محکوم می کنیم که بر خرابه های شکنجه گاه ها بذر عشق بپاشید.

منبع:روزآنلاین

وبلاگـم فیلتـرشـد (نکته ای کوتاه خطاب به ارتش سایبری)

2010-11-01T03:22:00.007+03:30

چند دقیقه پیش فهمیدم وبلاگم فیلترشده.
دقیقا نمیدونم ازچه زمانی،چون همیشه با پراکسی وبگردی میکنم.

درهرصورت بسی مایه خشنودی،خرسندی و سرفرازیست!

فقط نکته ای کوتاه خطاب به ارتش سایبری؛

عزیزان من آن رَه که شما میروید به ترکستان است.
ملت ما سی و چندسال است که در فیلترینگ زندگی کرده ولی هنوز صدای رسا و شبگیرش در کوچه کوچه های شهر به راحتی قابل شنیدن است.

ما دیرسالیست پرنده وار در پرتگاه آشیانه ساختیم و به هیچ روی خیال بازایستادن نداریم.اینکه که فیلتر میکنید بسیار مایه ی شادمانیست و در ژرفای کردارتان نیک میتوان دید که از آگاهـی هراسانید،از هشیاری گریزان و از تعقل بیزار.

اینکه که فیلتر میکنید یعنی تاکنون شنیده شدیم،دیده شدیم،احساس شدیم و چون تیری در چشمان ارزق گون شما فرو رفته ایم.

گربه زیبای ما گرچه زخمی از چنگال جباران بر پشت خود دارد،اما دیرسالیست که چشم به آزادی دوخته...

پ.ن (3نوامبر)
-امروز داشتم با یکی از دوستانم صحبت میکردم بهم گفت وبلاگ 10روزپیش هم فیلتر بوده!

استقبال از خامنـه ای در قــم ، با تـرانه ای از ابــی!

2010-10-22T23:58:00.001+03:30

سفر خامنه ای به قـم با حاشیه های زیادی همراه بوده و البته شوربختانه هنوزهم ادامه دارد.

اما یکی از شاخصه های مهم و قابل توجه این سفر تبلیغاتِ سنگین و ویرانگری بود که علی رغم حربه های قدیمی جلب توجه و جذب جمعیت به کار بسته شده است.

حال اگر از ساندیس و شربت گرفته تا آویزان شدن از داربست و تیرچراغ برق که همیشه از نکات دیدنی مسافرتهای مقامات حکومت بوده بگذریم، این بار حجم بنــرها و پارچه نوشته های گوناگون که از چندروز پیش از عزیمت جناب رهبر! بسیار خودجوش در جای جای شهر نصب شده اغلب مردم را شگفت زده کرده است.به طوری که کاملا چهره خیابان و محله ها را ازاین رو به آن رو کرده است.بماند چه اندازه وضع رفت و آمد و جابجایی در سطح شهر مختل شده!

یقینا با پولی که فقط برای بنرها خرج کرده اند میشد چند تا پـل(چه روگذر،چه زیرگذر) در قم ساخت.

بگذریـم؛

در بین تمام این بنرهایی که نصب شده و هر کدام به جملات قصاری! نگاشته شده این یکی به شدت من را شگفت زده کرد.نمیدانم در دربار سیدعلی کم ملیجک و شاعرنما ریخته که سینه چاکان ولایت برای ابراز علاقه به رهبرشان دست به دامان بزرگ شاعران و ترانه سرایان میهنی شده اند.

تا کجا باید سفر کرد / تا کجا باید دوید
ازکجا بایدگذر کرد / تا به دیدارت رسید...!!!

نمی دونم شاید اگه دفعه بعد بیاد قـم،براش خانوم گل آی خانوم گل هم نوشتند!

دیدن این یکی هم خالی از لطف نیست؛محض خنده و البته کمی رو !

نقـی دیگـرفرمـان نمی بـرد/ مسعـود بهنـود

2010-10-18T03:58:00.002+03:30

از دیـگر نـویـسـنـدگـان

سه شنبه ۱۷ فروردين ۱۳۸۹

مسعـود بهنـود

بعد از پایان استبداد صغیر و اخراج محمدعلی شاه و طلوع آزادی، همزمان با تاسیس احزاب و گروه های سیاسی و انتشار روزنامه های آزاد و جلوه کردن چهره های سخنور و نویسنده، نیروی تازه ای هم در شهرهای ایران ظاهر شد و آن هم طبقه لومپن ها بودند، باج بگیران و بزن و بهادرها که امنیت محلات و راه ها را به عهده داشتند. از ثروتمندان و بزرگان باج می گرفتند و با دستبوس روحانی بزرگ محل و شهر خیالشان از عاقبت کار راحت می شد. در فاصله پانزده سال و همزمان با جنگ جهانی اول این نیروها بسیار قوی شدند، راه ها را بستند و در غیاب قدرت مرکزی، جزیره های قدرت ساختند.

رضاخان برای رسیدن به قدرت خود را به این طبقات بست. با اشاره اش آن ها دولت ساقط کردند، غائله ساختند، ترور کردند، دسته های مذهبی به راه انداختند.

نشانه های فراوانی هست که مستند می کند که بزرگ ترین نیروئی که رضاشاه را به قدرت رساند نه چنان که بسیار نوشته شده سفارت انگلیس بلکه همین پیوند بزن بهادرها و روحانیون بود. و سرانجام عکسی که موقع سوگند خوردن رضاشاه برای سلطنت گرفته شده نشان می دهد که روی صفه تنها و تنها حلقه ای از روحانیون اند که وی را در میان گرفته اند. نمایندگان مردم در خانه محبوس بودند.

چنین بود که می توان گفت از سال های اولیه قرن چهاردهم هجری یعنی بعد از کودتای سوم اسفند، در نقشه سیاسی کشور شاهد نیروی تازه ای هستیم که رضاخان را به شاهی می رساند، اما چندان که پیاز خانواده پهلوی کونه می بندد، ارز و پول نفت می رسد و رفت و آمد با سفیران و خارجیان، قدرت حاکم در همان موقعیت قرار می گیرد که ناصرالدین شاه بود. استبداد باید به آن طبقه پاسخ دهد، طبقه ای که مهارش در دست روحانیون است. رضاشاه در راه امن کردن و راه ساختن به این مانع برخورد، سینه به سینه شد، ماجرای مسجد گوهرشاد پیش آمد. و این درگیری رفت تا جائی که آشیخ عبدالکریم خود بیت را بست و بست نشست.

اما در پایان موج قدرت معترضان و ستم دیدگان و روحانیت نبود که رضاشاه را ساقط کرد بلکه جنگ جهانی بود، از سوی دیگر هشت سال فرصتی که صرف مهار حوزه و روحانیت و بعد کشف حجاب و محدودیت کردن استفاده از لباس روحانیت شده بود، آن طبقه را چنان بی قدرت کرده بود که فردای استعفا و سقوط رضاشاه جلوه ای نداشتند. درست است که ناگهان شهرها پر شد از زنان چادری که تا روز قبل نمی توانستند ظاهر شوند، و درست است که عباها هم از بقچه ها درآمد و حوزه آب و جارو شد اما با حضور نیروهای متفقین در کشور و انفجار آزادی و دموکراسی، ابتدای کار جای جلوه گریشان نبود. به جایش احزاب شکل گرفتند و اوضاع برگشت به بیست سال قبل.

و مانند سال های نخست مشروطه ، همزمان با آزادی مطبوعات و انتخابات، کم قدرتی دولت ها، دوباره قدرت های محلی جانی گرفتند از جمله پیوند به محلات روحانیون شکل گرفت، همان پیوند که رضاخان را به شاهی رسانده و بعدا سرکوب شده بود دوباره بازسازی شد. حوزه علمیه قم هنوز چندان قوی نبود، اما بزودی در تهران آیت الله کاشانی جلوه کرد که می خواست جای خالی مدرس را پر کند. محلات و قدرت های بازو ستبر به او پیوستند. قدرت شد.

درباریان قدیمی که این قدرت را می شناختند وسایل نزدیک شدن فرزند رضاشاه را با اینان فراهم آوردند، او خود نیز هر کار لازم بود برای ترمیم روابط دربار پهلوی با مرجعیت کرد. با جلوه گری دوباره حوزه علمیه قم با حضور آقای بروجردی فرصت بهتری هم ایجاد شد. درباریان قدیمی که بعضی شان مانند حاج آقا رضا رفیع، صدرالاشراف و سید ضیاالدین طباطبائی خود لباس روحانی قبلا بر تن داشتند، به اتفاق سلیمان خان بهبودی و دیگرانی که قدرت های محله ای و جهال را می شناختند پیوندها را محکم کردند. حتی گاه به نفع دربار علیه دولتی [مانند دولت قوام و رزم ارا] وارد میدان شدند.

اما محمدرضاشاه هم به همان راه پدر درآمد، تا قدرت گرفت و قصد کرد اصلاحاتی در سیستم کهنه مدیریت کشور به وجود آورد به مانع برخورد و آن پیوند را گسست. با مرگ آیت الله بروجردی تعارف از میان رفت. شاه در همان نقطه قرار گرفت که قبلا ناصرالدین شاه و رضاشاه در آن بودند. برای پیوستن به قافله جهانی و گذشتن از سد عقب ماندگی با مانع متحجر و متعصبی روبرو شد که در میان مردم ریشه داشت. پانزده خرداد پایان ماه عسل بود، تبعید آیت الله خمینی و اعدام کسانی مانند طیب حاج رضائی نشان احساس بی نیازی شاه به آن قدرت.

این حکایت جذاب تر و تلخ تر می شود زمانی که در نظر آوریم که حتی انقلاب اسلامی هم [که از یک نگاه به معنای پیروزی روحانیت شیعه در جنگی دویست ساله بر سر قدرت بود، و به معنای بازگشت صفویه] به آن روند پایان نداد. آیت الله خمینی و پیروانش سوار همان کجاوه شدند که گفتیم. حذف بازرگان، خلع بنی صدر، سرکوب مجاهدین و چریک ها، حتی شکل دادن به پشت جبهه جنگ با اشارات آیت الله خمینی و به حرکت درآمدن همان نیرو ممکن شد. اما چندان که نوبت ساختن رسید از قضا دیگر بنیانگذار هم نبود، آن کجاوه دیگر رکاب نمی داد به آقای هاشمی. در حالی که تا آن جا هاشمی رفسنجانی نشان داده بود که بهتر از هر کس راندن آن کجاوه را می داند، اما چندان که نوبت ساختن رسید، دیگر به قول جهال "نقی فرمان نمی برد".

آنچه بر سر هاشمی در سال های اصلاحات آمد خطاست اگر تصور رود به خاطر مقالات گنجی و یا انتقادهائی به برنامه تعدیل اقتصادی دولت هاشمی و یا حتی افشاگری های بعد از قتل های زنجیره ای بود، بسیار پیش از آنکه دوم خرداد شود و روزنامه های جامعه مدنی منتشر شوند، در زمانی که وزارت ارشاد هیات موتلفه [به وزارت مصطفی میرسلیم] فضای اطلاع رسانی را کاملا بسته و سکوت بر کشور حکمفرما کرده بود، درست در مقابله با همین سکوت مرگبار ماشین عظیم شایعات [همان ماشین دویست ساله پیوند تعصب و تحجر که در مقابل تمام رجال اصلاحگر تاریخ ایستاد] به کار افتاده بود، پشت هر حرکت اصلاحی نفع خاندان هاشمی می دید، درست با همان شیوه که شاه و رجال سال های پایانی دوران سلطنت در انقلاب طرد شدند، با همان داوری ها، که از خیابان ها می آمد و گاه کیفرخواست اعدام ها می شد، هاشمی رفسنجانی به عنوان نمونه و لوگوی قدرت بعد از سلطنت به میدان کشیده شد.

در دو سه سال اخیر، نسل اول انقلاب با همان منطق و همان سلاح زده می شوند که سی سال قبل دیگران کوبیده و منهدم، تبعیدی و مهاجر شدند، گاه کسانی دعوا را به درگیری افراد تقلیل می دهند. این حتی کشمکش قدرت هم نیست. بلکه تکرار یک واقعه تاریخی است. طبقه و فرهنگی [هر نام که بگذاری] از صد و اندی سال قبل شکل گرفته، در این فاصله بارها کسانی را به قدرت رسانده و یا خود به قدرت نزدیک شده اما توسط جانشینان خود له شده و گردونه تاریخ ایران ایستا مانده .

احمدی نژاد و رحیم مشائی و یارانشان از این معادله جدا نیستند. وقتی رسیدند ورد زبانشان همان شعارهای سی سال پیش گروهی بود که می خواستند حذفشان کنند، اما این ها هم بزودی زود دنیا را می شناسند، به سفر می روند، اینان نیز ابراهیم ادهم نیستند. هنوز چیزی نشده خود می نویسند که فرزندانشان با گارد به مدرسه می روند، کم کمک بچه ها را برای تحصیل به لندن خواهند فرستاد، حساب بانکی لازمشان خواهد شد.

روزی که بخواهند کاخ سعداباد را ترک کنند جانشنیانشان همان بوی تعفن به مشامشان خواهد خورد که اول کار به دماغ اینان خورده بود، آن وقت گروهی که می آید همان اندازه نابلد خواهد بود، همان اندازه بلند پروازی بی حساب خواهد کرد. وقتی حساب ها شکافته شود همان ارقام به چشممان خواهد خورد که دولتمردان امروز، روز اول با کشفش تصور می کردند به کشف بزرگ ترین فساد تاریخ رسیده اند. گفته باشم از دولت فعلی به دلیل بی اطلاعی و اعتماد به نفس آبکی شان و شهامت هایشان ارقام فساد چند برابری به دست خواهد آمد.

قاجارها از لاابالی گری صفویه می گفتند، پهلوی کتاب ها داد نوشتند از بدکاری قاجاریان، انقلابیون از بدکاری های پهلوی نوشتند، نسل بعدی از هاشمی رفسنجانی نوشت. وقتی در اول دهه هفتاد به شوخی درگوشی گفتند مادر آقای هاشمی گفته پسرم اکبرشاه شده، جز خنده برلب ها نیاورد، چه کسی گمان داشت روزی بالاترین مقام اجرائی کشور در رسانه حکومتی همین را بگوید،هاشمی را به جای شاه بنشاند. کم کمک کار رسیده به خانواده بینانگذار انقلاب.

بدین گونه است که کشوری عقب می افتد. بدین گونه است که جامعه ای هر نسل یک بار عقب گرد می کند. و تا با مردم سالاری و دموکراسی چنان روبرو می شویم انگار فحش مجسم است و خیانت به ارزش های دینی و ملی، در بر همین پاشنه خواهد چرخید و کس در امان نیست. چرا که گویا اصلی است که جوامع بشری تحمل ماندگاری طولانی آدم ها را در محفظه های حفاظت شده قدرت ندارد، حوصله اش سر می رود، دلیلی نمی بیند برای ماسیدن کسانی در روی صندلی ها و امکانات.

در دموکراسی ها به درست راه حل یافته اند. چرخش در ذات آن هاست. و همین بزرگ ترین ضامن سلامت سیستم است و لازم نمی آید همه با گذشتگان همان کار کنند که احمدی نژاد می کند، اما بنگرید به احوال مصر، لیبی، کوبا، کره شمالی.

داروی تلخی نامش مردم سالاری است و هر کس به اتاق قدرت وارد می شود می گوید این دارو در اصل برای شرقیان ساخته نشده و مناسب آب و هوای مدیترانه ای است. اما دیگر گزیری از پذیرفتن این داروی تلخ نیست، جاودانه می شود آن کس که اول بار این دارو را سربکشد. چنان که مشروطه خواهان خوش خیال بر سر در پارلمان نوشتند "عدل مظفر" یعنی آن بیمار بی خبر را به پاداش آنکه فریب مشروطه خواهان را خورد و ورقه را امضا کرد و مرد، خواستند جاودانه کنند. حالا هنوز فرصت باقی است، این هم همچون داروهای دیگرست که موقع بیماری روسا و بزرگان از فرنگ می آورند.

نوشته ای هست از ظل لسطان پسر بزرگ ناصرالدین شاه بعد از آنکه مورد خطاب پدر قرار گرفته که پرسیده چرا جهانگردهای اسپانیائی در منطقه وی به قتل رسیده اند، او در مقابل حاکم اصفهان و منطقه جنوب کشور فاش کرده که خود در این قتل دست داشته و معتقدست نباید گذاشت پای آن ها باز شود و سرود یاد مستان بدهند. رضاشاه هم نصرت الدوله را کشت که چرا با مستاجرش به فرانسه حرف زده بود و مفتنش و شنود بی سواد تلفنخانه رضاشاهی نتوانسته بود آن را گزارش کند، شاه آخرین هم با همه پیوندهایش با جهان و اتهام سنگینش با وابستگی به بیگانگان، به شهادت اسناد به همه بدگمان بود و افراد مهم دولت را مرتبط با سیا و انگلیس می دید، این رسم را آقای شریعتمداری و کیهان امروز نگذاشته اند. رسمی قدیمی است که صدها نفر سر خود را به خاطر آن داده اند.

و همه این ها یک ریشه دارد. این ها از بابت قدرت خود می ترسند، می ترسند از این آمد و رفت ها فتنه بزاید. اما مژده بده آنان را که اگر به دوران ظل السطان ممکن بود، امروز روز که نیمی از مردم کشور از مرزها برای یک بار هم شده خارج شده اند، سه میلیون خانواده ایرانی عضوی و بسته ای در خارج از کشور دارند، دیگر چشم ها را نمی شود بست. باید وردی دیگر به کار آورد.

منبع:روزآنلاین

از آن بـهـمـن تـا ایـن بـهـمـن / علـی رضـا نـوری زاده

2010-10-16T00:43:00.003+03:30

از دیـگر نـویـسـنـدگـان

علـی رضـا نـوری زاده

... که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها!

از آن بهمن تا این بهمن
1ـ از نیمه شب دلشوره دارم، اهمیتی به خواب و به ساعت نمی‌دهم. شامگاهان که دکتر را وداع کردم، همین دلشوره به جانم افتاده بود به ویژه پس از آنکه سرهنگ ضرغام آمد و خبر داد که هادی غفاری در نیروی هوائی بلندگو به دست مردم را فرا می‌خواند که به داد فرزندان همافر و درجه‌دار خود در نیروی هوائی برسید که بختیار امشب قصد قتل عامشان را دارد. دکتر با چشمهائی که در آن درد و ملامت و افسردگی موج می‌زند می‌پرسد راستی این مردم فکر می‌کنند من اهل قتل عام هستم؟ به نظر می‌آید که کار از کار گذشته است اما دکتر مرغ طوفان است و موج خروشنده‌ای است که از دریا و ظلمتش نمی‌گریزد.

دوستان نزدیکش از جمله آن دکتر شیرازی که از پذیرش نخست‌وزیری منعش می‌کرد و رحیم خان شریفی و احمد خلیل‌الله مقدم سخت نگرانش بودند، اما او اگر نگرانی داشت نه از سر ترس بود بلکه نگران فردای وطنی بود که عاشقانه دوستش داشت و بیش از سی سال برای سربلندی و استقلال و آزادی ساکنانش متحمل زندان و تبعید و سختی‌های بسیار شده بود. (در روزهای اختفای دکتر بختیار، ویوین دختر بزرگ او شرح احوال پدر و زندگی وی که زندانهای مکرر سرشار از درد و رنجش کرده بود بسیار می‌گفت. ویوین کوتاه مدتی پس از ذبح اسلامی پدرش خاموش شد و می‌دانم که فرزندش امروز بیش از هر کس، تجلی جوان پدربزرگ است) چهار و نیم صبح بود که تلفن زدم. همان شماره مستقیم که هرگاه دکتر می‌توانست خود پاسخش را می‌داد. در آن چند هفته کوتاه دکتر روز و شب در نخست‌وزیری بود. در ساختمان قدیمی در اتاقی ساده با تختی چوبی و یک میز کوچک، چند روزنامه و کتاب، و این اتاق خواب و استراحت مردی بود که اگر بخت یار ملتش بود و شش ماه یا یکسال پیشتر دولت را تشکیل داده بود و رفقایش در جبهه ملی نامردی نمی‌کردند، سرنوشت ما به گونه‌ای دیگر رقم می‌خورد و امروز ایران حقاً با ژاپن رقابت می‌کرد نه با بنگلادش و بورکینافاسو.
سیدعلی آقا هم امروز برای خودش روحانی و خطیبی محبوب و سرشناس بود که خیلی از ملاهای جوان و روشن‌اندیش به دنبالش روان بودند. باری، در آن نیمه شب تلفن کردم، دکتر بیدار بود. لابد در آن لحظات با رسیدن خبرهای نگران کننده، به فردای وطنی می‌اندیشید که اگر به دست خمینی و آخوندها بیفتد، علم شیخ فضل‌اللهی بالا خواهد رفت و شریعت جای مبانی جامعه مدنی را خواهد گرفت. لابد به ایرانی می‌اندیشید که زنانش با شعار یا روسری یا توسری بهای سنگین خوش‌بینی یک ملت به «آقا» را پرداخت خواهند کرد. گفتم دکتر خبرها نگران کننده است، آیا شما همچنان در نخست وزیری می‌مانید؟ دکتر با چنان قاطعیتی می‌گوید البته، من رئیس دولت قانونی کشور هستم، کجا بروم؟ دکتر نمی‌داند که ساعاتی پیش بعضی از سران ارتش میثاق و عهد با نظام و حکومت را فروگذاشته و دست بیعت به سوی سید روح‌الله دراز کرده‌اند. دو سه روز پیش در مدرسه علوی مهندس شهرستانی را زانو زده در برابر سید روح‌الله دیده بودم و بعد نماینده ساواکی مجلس رستاخیز را که برای دکتر بهشتی پیغام آورده بود مجلسین آماده‌اند تا به فرمان امام بختیار را با رأی عدم اعتماد عزل و مهندس بازرگان را نصب کنند. آقا زرنگتر از آن بود که مشروعیت مجلس را قبول کند در عین حال بدش نمی‌آمد که مرحوم جواد سعید نقش ابوموسای اشعری را بازی کند و دکتر بختیار را با رأی مجلس رستاخیز برکنار کند. به همین دلیل نیز لبخندی به نماینده رستاخیزی مرتبط با ساواک زده بود.
اینها را دیده بودم چنانکه ختنه فکری همکار توده‌ای‌ام را در روزنامه، همانکه دو هفته بعد نام و اسم رمز و حقوق ماهیانه‌اش از ساواک برملا شد.
قرار می‌گذارم که اول وقت به دیدن دکتر بروم و نقطه نظرهای او را در مورد حوادث نیروی هوائی و درگیری گارد و همافرها مورد پرسش قرار دهم که به صفحه اول روزنامه اطلاعات برسد. این روزها سانسور در زشت‌ترین اشکالش ظهور کرده است. چندتا جوجه خبرنگار، یک توده‌ای ـ تا خرخره ساواکی ـ در سازمان شهرستانها، کریم آقا و دوستانش در چاپخانه، برای ما تکلیف تعیین می‌کنند. اگر تیتر مطلب بختیار یک سانت از تیتر امام... بزرگتر باشد، کلی باید حساب پس بدهیم. یادم نمی‌رود اما چند ماه بعد را که کریم آقا با چشمان پر از اشک حلالیت می‌طلبید.
سرانجام روز از راه می‌رسد. یاد شعری هستم که توی نمایش نادر پسر شمشیر در مدرسه هدف از زبان رضاقلی میرزا بعد از کور کردنش می‌خواندم. شبا امشب جوانمردی بیاموز / مرا یا زود کُش یا زود کن روز!
از خانه تا روزنامه در همان ساعات نخستین روز، غیرعادی بودن شهر را در می‌یابم. کمتر تانک و سربازی می‌بینم، اما مرتب وانت بارهائی که عده‌ای جوان با سربند و کلاشنیکوف و ژ3 توی آن نشسته‌اند اینسو و آنسو می‌روند. توی دفتر روزنامه جلسه صبح تشکیل می‌شود. مطالب عمده را مورد بحث قرار می‌دهیم. مرحوم صالحیار قبول می‌کند که حرفهای بختیار را تیتر کنیم و یک جمله یا عبارتی هم از دهان خمینی داشته باشیم.
گزارش رویتر را از شب پیش می‌دهم علی زائرزاده ترجمه کند. ابراهیم را هم می‌فرستم مدرسه علوی تا خودم برسم. و بعد با جیپ روزنامه می‌روم به نخست‌وزیری. خیابان پاستور خلوت است. گاردها سرجایشان هستند. چشمان خانم کلانتری منشی مخصوص نخست وزیر سرخ است. نگاهش را می‌دزدد، و بعد آهسته می‌گوید سه چهار نفر پیش دکتر هستند، باید صبر کنی. می‌روم اتاق سرهنگ ضرغام، رضا حاج مرزبان که مشاور غیررسمی دکتر بختیار در امور امنیت ملی است (همان رضای سلحشور که سرفرازانه بعد از حکایت پرآب چشم نوژه تیرباران شد) روی مبل نشسته و کاغذهایش را روی میز جلویش رها کرده است و به روی یادداشت کوچکی چیزهائی می‌نویسد.
با دیدن من سر بر می‌گیرد و می‌پرسد بیرون چه خبر بود؟ برایش آنچه را دیده‌ام باز می‌گویم. خانم کلانتری مثل همیشه با یک دنیا مهربانی صدایم می‌کند. رضا هم می‌آید و با هم وارد اتاق دکتر می‌شویم. دکتر پای تلفن است، صدایش بلند می‌شود، آقاجان به ایشان بگوئید من کار واجب دارم مگر می‌شود رئیس ستاد غیب شود؟ گوشی را محکم روی تلفن می‌گذارد. رو به مرزبان می‌گوید: از صبح تا حالا تیمسار قره باغی جواب نمی‌دهد. مرزبان بلافاصله شماره‌ای را می‌گیرد و با کسی صحبت می‌کند... کجا؟ با کی؟ تلفن را می‌گذارد و رنگش کمی پریده است. سران نظامی جلسه دارند. دکتر بختیار روی صندلی‌اش ولو می‌شود، مطابق دستوری که شاه پیش از خروج از کشور به فرماندهان نظامی داده است آنها موظف به حمایت از دولت و وفاداری به نخست وزیر و قانون اساسی مشروطه می‌باشند. دکتر بختیار در عین حال رئیس شورای امنیت ملی است، به همین دلیل نیز تشکیل جلسه فرماندهان باید با اطلاع و یا حضور و اجازه او صورت گیرد. چرا ارتشبد قره‌باغی او را خبر نکرده است؟ سؤالاتم را طرح می‌کنم، اما دکتر حوصله پاسخگوئی ندارد. سرهنگ ضرغام پیاپی خبر می‌آورد. از تلویزیون خبر می‌دهند که ارتش بیانیه‌ای فرستاده و سرهنگ فرمانده نیروهای مستقر در جام جم اصرار دارد فوراً خوانده شود. دکتر بختیار که همیشه غضبش را کنترل می‌کند این بار خطاب به مهندس رضاحاج مرزیان می‌گوید شما بروید تحقیق کنید موضوع چیست؟ در پایان دکتر فقط به یک سؤال پاسخ می‌دهد: اینکه می‌ماند و ترس از مرگ ندارد. به روزنامه باز می‌گردم، بچه‌های سرویس اجتماعی و گزارش یک به یک می‌آیند و از سطح شهر گزارشات خود را می‌دهند و می‌روند. محمد ابراهیمیان و فریدون جیرانی و اسماعیل عباسی و... مشغول تنظیم گزارشها هستند. علی باستانی می‌گوید تمام شد. من چند خطی از بختیار نوشته‌ام با یک تیتر به دست باستانی می‌دهم. حالا خبرها حکایت از سقوط جای جای شهر دارد. دلم همچنان شور می‌زند. سه تن از نمایندگان مجلس که با تنی از همکارانم دوستی دارند در گوشه‌ای مشغول گفتگو با مرحوم محمدعلی صفری هستند که در مقام دبیر سندیکای روزنامه‌نگاران، عضو تحریریه و یکی از وکلای روزنامه اطلاعات این روزها خیلی فعال است. خلیل بهرامی خبرنگار حوادث که مذهبی است و در عین حال رفیق همه روسای کلانتری‌ها از راه می‌رسد و بلند بلند می‌گوید تمام شد، امام قرار است از رادیو پیامی بفرستند. ساعت یک اما پیام رئیس ستاد ارتش و فرماندهان پخش می‌شود. بی‌طرفی ارتش در نزاع سیاسی. علی می‌گوید عمری تاج و ستاره‌شان را توی چشم ما کردند، حالا در روز حادثه اعلام بی‌طرفی می‌کنند. همکار توده‌ای در سرویس خارجی چشم غره‌ای می‌رود که یعنی روزگار شماها به پایان رسید. نمی‌داند یک ماه بعد که نامش در فهرست رابطین ساواک در مطبوعات در می‌آید دست به دامان علی می‌شود که نجاتم بده و آبرویم را بخر!

و آن ناهار آخر
روی میز کوچک یک سیب، پشقاب نیم خورده با برنج و خورش ماسیده، ناهار آخرنخست‌وزیر است. ساعت دو که سر و صداها به نخست‌وزیری نزدیک شده بود مهندس امیرانتظام تلفنی به دکتر بختیار گفته بود شما بهتر است نخست‌وزیری را ترک کنید. رادنیا و شماری از کارکنان نیز آمده بودند با چشمان اشکبار که دکتر، نمانید.
روی پله‌ها پری کلانتری سؤال کرده بود آقای دکتر، عصر تشریف می‌آورید (یا کی بر می‌گردید؟) و دکتر گفته بود باز می‌گردم. همین... و در آن روزی که با ویوین و... در لحظاتی نزدیک به نیمه شب به ساختمان آ.اس.پ رفته بودیم و ویوین ضربآهنگی آشنا را بر در نواخته بود و لحظاتی بعد دکتر را روبرویم دیده بودم دلم می‌خواست خانم کلانتری هم بود تا مطمئن شود دکتر سرحال و سالم است و قصد دارد مبارزه را تا رهائی کامل وطن دنبال کند. آن شب دکتر که از تشکیل دادگاه نمادین در مجله «امید ایران» برای محاکمه‌اش بسیار شادمان بود مرا تحسین می‌کرد که با این کار حرفهای ناگفته را درباره او و گذشته و افکار و مبارزاتش مطرح کرده‌ام. در محاکمه هم قاضی بودم و هم دادستان، هم وکیل مدافع دکتر بختیار و هم شاهدی که گاه گاه ظاهر می‌شد تا مدعیات مخالفان دکتر را پاسخ گوید. معمولاً ویوین هر هفته چند صفحه‌ای نوشته‌های دکتر را به من می‌داد که محور مطلب آن هفته در محاکمه مطبوعاتی باشد. مطلب دیگری نیز در امید ایران می‌نوشتم تحت عنوان «آخرین روزهای شاه» به قلم یک سیاستمدار بازنشسته. در نوشتن این مطلب که تا آخرین شماره امید ایران پیش از تعطیل اجباری به دستور وزارت ارشاد هم چون محاکمه دکتر بختیار ادامه یافت، علاوه بر راهنمائی‌های دکتر بختیار، از رهنمودهای زنده یاد دکتر صدیقی، مرحوم دکتر سنجابی، آقای محسن پزشکپور، آیت‌الله شریعتمداری، دکتر کاسمی، مهندس بازرگان، عزت‌الله خان کاظمی و.. برخوردار بودم. مرحوم صفی‌پور مدیر مجله نیز منبعی داشت که هر هفته از او مطالبی درباره آخرین سال سلطنت شاه می‌گرفت و به من می‌داد. روزی آمد با یک خودنویس طلا و گفت همان منبع این قلم را به خاطر سرمقاله این هفته «خلیج همیشه فارس است حتی اگر خلخالی نخواهد» به تو داده است و ترا برای ناهار روز جمعه به خانه‌اش دعوت کرده است. به اتفاق مرحوم صفی‌پور رفتیم. منبع او و مشوّق من کسی به‌جز زنده‌یاد دکتر خواجه نوری نبود...
فردای 22 بهمن در مدرسه رفاه سران سیاسی و نظامی رژیم گذشته را می‌آوردند، اغلب با پارچه‌ای بر سر و رویشان تا شناخته نشوند. منهای مرحوم هویدا که به اتاقی کوچک و به تنهائی منتقل شده بود. بقیه زندانیان در سالن بزرگ مدرسه درهم فرو رفته بودند. اغلب نظامی‌ها در لباس نظامی (کار) و غیرنظامی‌ها با کت و شلوار و بدون کراوات بودند. شماری از آنها را می‌شناختم و روز چهارشنبه، سه روز پس از سقوط رژیم سلطنتی، احمد خمینی وسیله‌ساز شد و توانستم با اغلب آنها و همچنین مرحوم هویدا گفتگوئی داشته باشم که روز بعد در روزنامه اطلاعات چاپ شد. یک روز بعد یعنی پنجشنبه شب نیز آتشبازی مرگ بر بام برف گرفته مدرسه علوی بود که شرحش را بسیار بار نوشته‌ام. همان روز صبح کسی را آوردند با کت و شلوار پیچازی شبیه آنکه دکتر بختیار در آخرین روز نخست‌وزیری بر تن داشت. سر و صورتش پوشیده بود. کسی داد زد از همان کوچه مستجاب؛ بختیار را گرفتیم. قلبم فروریخت. او را به داخل مدرسه بردند. مهندس بازرگان با یارانش و تنی چند از آنان که دو سه روز بعد در کابینه‌اش به وزارت رسیدند در طبقه دوم جلسه داشتند. پشت در اتاق ابوالفضل برادرزاده مهندس بازرگان را دیدم که همه جا همراه مهندس بود. با وحشت گفتم می‌گویند دکتر بختیار را دستگیر کرده‌اند. به سرعت به درون اتاق رفت و لحظاتی بعد مهندس صباغیان با ابوالفضل خارج شدند و به پائین رفتند که محل استقرار زندانی‌ها بود. نیم ساعتی طول کشید تا بازگشتند هر دو لبخند بر لب داشتند. معلوم شد که زندانی دبیر دبیرستان بامداد بوده و مختصر شباهتی با دکتر بختیار داشته است. در آن روزهای پر از فریاد و همهمه و وحشت (و البته شادمانی خیلی‌ها) این خبر دلپذیرترین خبری بودکه می‌شنیدم. دبیر بیچاره آزاد شد اما خلخالی که عصر آمد و ماجرا را شنید مدعی شد (و تا پایان عمر این ادعا را تکرار می‌کرد) که بختیار دستگیر شده بود و بازرگان او را فراری داد.

منبع:سایت رسمی دکتر نوری زاده

مـجموعـه عکس/اعـدام شـد

2010-10-15T04:59:00.002+03:30

عکس اثر : نـیـا

برای بزرگنمایی تصویر لطفا کلیک کنید

متن فوق را نوشابه امیری به تاریخ دوشنبه 20 ارديبهشت1389 پس از اعدام 5 شهروند کرد و در وصف فرزادکمانگر و شیرین علم هولی نگاشت.

هماره قلمش پاینده.

منبع:روزآنلاین

نـوشـابـه امـیـری

آهای طناب دار! پاره شو

آهای طناب دار! پاره شو. طاقت نیاوراین همه مرگ. پاره شو. برپادارندگان تو، پلیدترین چهره انسانی اند؛ با دهان هایی بزرگ، که نفرت می پراکند، و چشمانی که خون می بارد از آن صبح و شب. تو اما، تنها طنابی، نخی، پشمی، از دل زندگی آمده ای. پاره شو. طناب عشق باش نه مرگ.

باز طنابی گره زده شد. باز، انسانی، انسانی هایی، به حکم نمایندگان اهریمن، بردارشدند. جلادان، گاه برپایی دار، از هراس زندگی، از هراس زندگان، درها ببستند و نورها بکشتند. تاریکی که مستولی شد، آنان جان گرفتند. یکی با نفرت فرمان داد. دیگری، به سبعیت، طناب را حلقه زد برگردن نازک معلم. "آقا" گفت: بکش. جلاد کشید. زوزه مرگ، برخاست. " فارس" خبررا داد، "آقا" نفس کشید، جلاد خندید، معلم رفت؛ طناب اما تنها ماند؛ با تارو پودی که هنوز آخرین رعشه های مردی می لرزاندش؛ و نفسی که بند آمده بود از نفس بریدگی زنی که هنوز بهاران بسیار از عمرش مانده بود.

آهای طناب!با این همه رعشه که برجان داری، این همه نفس نیمه مانده، این همه صدای از حلقوم بیرون نیامده، با این همه دردچگونه هنوز برپایی؟ اینان که فرمان مرگ می دهند، سیاه ترین چهره دین اند؛ زشت ترین چهره خدا؛ تو چرا می شوی وسیله مرگ؟ تو فرزند کاری، فرزند دست های پینه بسته پیرزنی که تارت به پود آمیخت. تو را چه به بازی مرگ؟ پاره شو.

آهای طناب! هر بار که برگرد نازک گردنی حلقه می شوی، جانی عزیز می ستانی. می دانی؟ می دانی راه نفس هر انسان که می بندی، راه زندگی بسته ای؟ با این تراکم درد، با این تراکم مرگ، با این همه رعشه و لرز، چگونه هنوز برپایی؟ پاره شو!

آهای طناب!شنیدی که کودکی معلمش را می خواند؟ شنیدی که مادری ضجه می زد؟ شنیدی که کسی داشت بالا می آورد؟ شنیدی صدای قلبی که فروریخت؟ بغضی که ترکید؟ شنیدی و باز برپایی؟ پاره شو! پاره شو.

آهای طناب!اینان که حکم مرگ می دهند، از عصر بربریت آمده اند، از روزگارحاکمیت توحش. اینان در مرگ زنده اند؛ در کشتن چراغ، درخاموشی "معلم"، در نبود "فرزاد" و "شیرین"؛ نبود "آرش" و "سهراب". اینان قلم هایشان نمی گردد جز به صدور حکم اعدام. اینان در مرگ زندگی، زنده اند. تو اما، از زندگی آمده ای، از کار، از طبیعت. تورا مادر "شیرین" بافت، مادر "فرزاد". تو رادستانی آفرید که برای خلق کردن آمده ست نه جان ستاندن. پاره شو!

آهای طناب! تنها چند ثانیه حلقه زدی برگردگردن نازک شیرین، اما روزهای بسیار به نفرت آلودی؛ بر سال های دراز، رنگ ماتم پاشیدی، بهاران نیامده بکشتی. آهای طناب!برگردن زندگی حلقه شدی؛ می دانی؟ پاره شو!

صبح دیروز، "آقا" می خندید، "فارس" خبر می داد. ایران، تلخی دیگری در دهان مزه مزه می کرد، کسی ـ کسانی ـ از درد در خود می پیچیدند و طناب، تنها بود. و مادری می گفت: "فرزاد در شرایطی سخت درس خواند و معلم شد. پسرم با امید به آینده بهتر و آرزوهای بزرگ به دانش آموزانش درس می داد. او می خواست دانش آموزان را برای خدمت به جامعه و همنوعانشان پرورش بدهد. فرزاد 13 سال معلمی کرد. عشق او به آموزگاری چیزی بیش از وظیفه ای بود که هر معلم دیگر ممکن است در قبال دانش آموزانش احساس کند. او برای بچه ها پدری می کرد. فرزاد بدون اینکه مرتکب جرمی شده باشد، بدون اینکه مدرکی علیه اش وجود داشته باشد دستگیر و به اعدام محکوم شده است. من مادر معلمی هستم که 13 سال پای تخته سیاه، گچ خورده و به فرزندان سرزمین مان درس انسانیت و نوعدوستی داده است. معلمی از نظر من و از نظر تمام دنیا نه تنها جرم نیست بلکه افتخار است. آموزش انسانیت به فرزندان جرم نیست."

آهای طناب! پاره شو. آموزش انسانیت به فرزندان این مرز و بوم، جرم نیست. "آقا" شدن، جرم است، جلاد شدن، جرم است، "فارس" بودن، جرم است. تو، طناب بمان، نخی بمان که پیرزنی با دستان پینه بسته بافت. زنی مانند مادر فرزاد، مادر کمانگر. تو پاره شو. پاره شو تا تمام رعشه های اعدامیان، از جانت به در شود، آخرین نفس های کشتگان، به نفس زندگی بیامیزد، آخرین آه شان، به فریاد بدل شود. پاره شو تا مادر هیچ شیرینی، تلخی نزاید، و هیچ کودکی روی تخته سیاه کلاسش ننویسد: فرزاد دیگر نیست. پاره شو.

روسپیـان سـرزمیـن مـن / محمـد نـوری زاد

2010-10-15T04:41:00.002+03:30

از دیـگر نـویـسـنـدگـان

مـحمـد نـوری زاد

روسپیان سرزمین من ، شادمان و خنده به لب ، در هر کجا به تن فروشی مشغولند . و حال آن که خدا هیچ زنی را جز برای ابراز شرافت و پاکدامنی خلق نکرده است .

روسپیان سرزمین من ، شادمان و خنده به لب ، در هر کجا به تن فروشی مشغولند . و حال آن که خدا هیچ زنی را جز برای ابراز شرافت و پاکدامنی خلق نکرده است . هم من ، و هم همه ی شما نیک می دانیم که درپس خنده ها و قهقهه های روسپیان ، گریستنی است به پهنه ی اقیانوسی که از غرقاب اشک آنان جاری است . چرا ؟ چون خدا نه در مرد ، که خود را در زن ، به تجلی درآورده است . زن ، گوهر یک دانه ی آفرینش است . همان گوهری که جمال خدا را در زیباییش ، ومهراورا درمادری اش ، و جاذبه ی او را درمعشوقگی اش جای داده است .

روسپیان سرزمین من ، و همه ی روسپیان جهان ، همان یک دانه های خدای خوبند که با پای نهادن برگوهر وجودی خویش ، ناگزیر ، به تن فروشی روی می برند . یک روسپی ، پیش از هر مراوده ی جنسی ، ابتدا خود را به دست خود می کشد تا بتواند بر شراره های سرزنش آن خویشتن خفته فائق آید .

از این پس، هرگاه به روسپیان سرزمین من نگریستید ، تلاش کنید از شماتت ، و از هرزگی نگاهتان بکاهید . چرا که آنان ، بانوان ، و دخترکان پاکدامن دیروز مایند . کسانی که افسوس هماره ی یک زندگی شرافتمندانه را با خود حمل می کنند . کور باشیم اگر که لخته های جگر خونین آنان را درپس خنده هایشان فهم نکنیم .

می خواهم فریاد بکشم : روسپیان سرزمین من ، گرچه آبروباختگان وادی شرافتند ، اینان اما ، با همه ی جرم وخطایی که هرروزه مرتکب می شوند ، بر روسپی پنهان کاری چون من شرافت دارند . چرا نفهمم که روسپیان سرزمینم ، باهربار تن فروشی، از من انتقام می گیرند . از منی که به آنان وعده های سرفرازی دادم ، و سرانجام وعده های من ، جزدرشعار وفریب رخ ننمود .

ای همه ی روسپیان سرزمین من ، ازهمه جا ، یک به یک ، پیش آیید و به صورت من تف کنید . به صورت من سیلی بزنید . مرا در زیر پای خود لگد مال کنید . از من هیچ مگذارید . تفاله ی مرا در چاله ای اندازید و همه ی آیه ها و حدیث های غیرتمندی را با من دفن کنید . مرگ یکباره برای من ، شیرین تر از تماشای مرگ هماره و مکرر شمایان است .

نفرین به من که از نردبان فریب شما بالا رفتم . خود را به بام بهره مندی رساندم و شما را در وادی درماندگی و سرگردانی وانهادم .

ای روسپیان سرزمین من ، جرم شما اگر تن فروشی است ، مرا جرم ، افزون تر از شماست . من ، قرار بود با شما از جاذبه ها و زیبایی های انسانی بگویم ، و این جذبه ها و زیبایی ها را به جان جامعه در اندازم . من قرار بود لبخند خدا را در انصاف و عدل ، درفرهنگ ، در اجتماع ، نشان شما بدهم . قرار بود دست شما را بگیرم و باهم به سراغ درستی ها برویم . قرار بود میان من و شما جز صداقت و فهم ورشد چیزی نباشد . قرار بود من برای شما بمیرم . غم شما را بخورم . قرار بود من شما را پیش از خود در کنار سفره ی برخورداری بنشانم .

ای روسپیان شهر من ، من اما با شما دغل کردم . به شما دروغ گفتم . و خیلی زود ، چهره ی مخوفی از خدا و دین خدا پرداختم . عدل و انصاف را به پستوهای رفاقت راندم . با شما بداخلاقی کردم . کام شما را برآشفتم . پیش از شما ، بساط کسب و کار خود آراستم و به منافع شخصی خویش بها دادم . هرچه شما فریاد برآوردید که در تنگنای فقر ، و درتنگنای داد و دانش و مهرید ، من ، بی نگاه به شما ، سربه اندرون مناسبات کاسبی خویش فرو بردم .

نفرین به من که رواج یک زندگی ساده را نیز از شما دریغ داشتم ، و شما را چاره ای جز تن فروشی نگذاردم . بی آنکه خود بدان مایل باشید . که خدا این تمایل را از ابتدا در شما فرو کشته بود . شما در هربار تن فروشی ، مرا ، آه چه می گویم ، حتی خدا را زیر پا می نهید . که زبانم لال ، اگر پاکدامنی نیز جای شما بود ، و در چنبره ی گرفتاری های شما دست و پا می زد ، تن به تن فروشی می سپرد . پس یک به یک پیش آیید و به صورت من تف کنید . این من بودم که شما را به وادی نفرت درانداختم . این من بودم که روشنایی روز را ، طلوع را ، رویش را ، و زندگی را برشما تباه ساختم .

شما برتن من ، لباسی از لباس پیامبر دیدید و به من اعتماد کردید ، اما شما کجا از زبان من ، عطوفت ومهرو گذشت و صبوری و غمخواری رسول خدا را چشیدید ؟ من برای شما ، شب و روز ، سخن از علی و فاطمه وخوبان خدا گفتم ، اما خود ، برخلاف سیره ی خوبان خدا راه گزیدم و برخلاف سیره ی آنان نیز با شما رفتار کردم .

مگر علی اجازه می داد گرسنگی ، تن فروشی یک دختر را ، و تن فروشی یک زن را تجویز کند ؟ مگر علی اجازه می داد دختران و زنان سرزمینش را برای تن فروشی به دوردست های کامجویی ببرند ؟ علی اگر امروز بود ، از اندوه تن فروشان سرزمین خویش جان می باخت . پس چگونه است که علی گویان و علی دوستان سرزمین من ، از این ننگ بزرگ ، جامه برتن نمی درند ؟

راستی سهم یک روسپی از نفت ، از جنگل ، از دریا ، از زمین ، و از آسمان سرزمین خویش کجاست که او را چاره ای جز از تن فروشی نیست؟

ای همه ی روسپیان سرزمین من ، من از شما تقاضای بخشایش ندارم ، که از گناه من درگذرید ، برعکس ، بیایید و مرا در زیر آوار سرزنش های خویش دفن کنید . چاره ی من مرگ است . همان عقوبتی که شما با هر بار تن فروشی ، بدان دست می برید . چرا باران مرگ برمن نبارد ؟ که ریسمان تن فروشی شما ، در دستان من تاب می خورد .

روسپی شما نیستید ، روسپی منم . منی که کشورم را ، و آوازه های نیکبختی سرزمینم را ، با هرزه گویی های پخمه گون ، به چالشی جهانی در انداخته ام و همگان سرزمینم را به تحقیر و هول و هراسی عنقریب فرو رانده ام . روسپی شما نیستید . روسپی منم که اگر جوان و خام و هیچ نفهمم ، از قله ی غرور حامیان خویش پایین نمی آیم ، و اگر پیر و فرتوت و از نفس افتاده و پوک مغزم ، دست و دل از منصب های کلیدی کشورم برنمی دارم .

روسپی منم که بی سوادم ، و نسبت به مسئولیتی که پذیرفته ام خالی الذهنم ، اما با شهامتی به بزرگی جهل ، برصندلی همان مسئولیت می نشینم و سخن از عدالت و انصاف و قانون و قضا می رانم .

دخترکان سرزمین من، ای که شما را برای کامجویی به دوردست ها می برند وبه زیر دست و پای عرب ها و سایرین می اندازند تا آنان ، به اسم تحقیر ایرانیان واسلام و انقلاب ایرانیان ، وحشیانه با شما در آمیزند ، شما روسپی نیستید ، روسپی منم که نماینده ی مجلسم اما هرروزه ، در راس امور بودن مجلس را ، استقلال مجلس را ، قوانین مجلس را ، و سوگند نمایندگی ام را زیر پا می نهم تا از لاشه ی چیزی به اسم ” نمایندگی مردم ” ارتزاق کنم .

ای زنان خیابانی سرزمین من که گوهرشرافت خود را درناگزیر این روزهای قهقرا ، به تاراج این و آن می دهید ، شما روسپی نیستید ، روسپی منم که شعور بسیجی و پاسدار بودن را به دریوزگی قمه و غارت در انداخته ام . یک روز قرار بود منی که بسیجی ام ، از غصه ی شما دق کنم . منی که پاسدارم ، از حریم پاکدامنی شما پاسداری کنم . چگونه است که من به آن کودنی متعمدانه ای روی برده ام که فساد را ، تنها و تنها در حضور خیابانی شما می بینم ، اما همین فساد را درروسپی گری فلان وزیر و فلان معاون دزد و حامیان دریده ی آنان نمی بینم . همان وزیر و معاونی که آوازه ی پلیدی ها و رانت خواری ها و روسپی گری هایشان کمترین لرزه بر چارستون دستگاه قضایی ما نمی اندازد .

ای دخترکان و زنان روسپی سرزمین من ، یک به یک پیش آیید و به صورت من تف کنید ومرا از هیمنه ای که برای خویش افراخته ام به زیر بکشید . تا زمانی که شما هرروزه از سر ناچاری تن به تن فروشی می سپرید ، سخن از استقلال گفتن وسخن از انرژی هسته ای و مبارزه با آمریکا راندن ، یک شلتاق وارونه است . یک حماقت جاری است . و یا بهتر بگویم : آذین بستین استفراغ ناشی ازخورش فریب مردمان است .

آهای ، این من ، روسپی ام . که با نگاه به هرزگی هرروزه ی شما ، و در تحلیل عقاب وثواب ، کوه گناه را برشانه های شما بار می کنم . این من ، روسپی ام . که رنج هرروزه ی شما را می بینم اما از پله های منبر مساجد بالا نمی روم تا در لباس پیامبر ، عمامه از سر بگیرم و برزمین بکوبم و حنجره ام را وعده گاه تقاص و حق شمایان کنم و فریاد برآورم : آهای ای همه ی مسئولان ، این روسپیان ، ناموس و آبروی مایند . این روسپیان ، بانوان سرزمین مایند . اینان را کفتار ناگزیری ، به تن فروشی هر روزه می برد . ننگ و نفرین برمن که به جای ترس از خدا ، همه ی آموزه های سرفرازی خود را ازترس حاکمان به خاک انداخته ام وازتماشای این همه ظلم آشکار ، جامه برتن نمی درم و هیچ برنمی شورم .

دخترکان روسپی سرزمین من ، می دانم که شما را جز از آوارگی هر روزه چاره ای نیست .اما من که روسپی زیرکم ، با ظاهری پرازفریب ، و دکمه های بسته از بیخ ، حکایت روسپی گری خویش را به اختفا می برم . هر دوی ما روسپی ایم . هم شما ، هم من . شما سرمایه های شرافت خویش به حراج می نهید ، و من ، به اسم خدا ، سرمایه های شرافت تاریخ سرزمین خویش به تاراج می برم . پس روسپی حرفه ای منم ، نه شما . شما گوهر یک دانه ی آفرینش اید . همان گوهری که جمال خدا را در زیباییش ، و مهر او را در مادری اش ، و جاذبه ی او را در معشوقگی اش جای داده است .

تفاوت من با شما در این است که شما ، هرروزه ، از سر ناگزیری پای بر این گوهر یکدانه ی خویش می نهید ، و من ، که روسپی قهار این روزهای سرزمین خویشم ، پای برخود خدا می نهم و به اسم خدا ، حاجت های روسپی گری خویش مطالبه می کنم .

اگرمن روسپی نبودم ، از رواج این همه اعتیاد و ورشکستگی گسترده در سرزمینم ، سربه اندرون خاک فرو می بردم و هرگز سخن ازمبارزه و خدا و پیغمبر نمی گفتم .من روسپی ام . که اگر نبودم ، تاریخ را ، به تماشای مضحکه ی اطوار کودنی خویش فرا نمی خواندم .

ای همه ی روسپیان سرزمین من ، ای دخترکان ، و ای زنان ناگزیر ، بگذارید در پیشگاه شما به زانو درافتم و صورت به خاک نهم تا شما پای بر صورت من گذارید و روبه خدا ضجه برآورید که ای خدا : اگر هستی ، که هستی ، بدان و آگاه باش که این دریوزه ی صورت به خاک نهاده ، لباسی از قرآن به تن کرد و مارا فریفت . خود به نوا رسید و ما را به قهقرای تحقیر و بی نوایی درانداخت .

ای خدا ، اگر هستی ، که هستی ، بیا و تقاص ما را از این فریبکار هزار چهره بستان . با دستان پروردگاری ات ، چنگ به ریش تزویر او بزن وبه صورتش تف کن و به او بگو : چرا بندگان مرا از روال بدیهی رشدشان باز داشتی و از من خدا در انتشار دین خدا جلو زدی و به اسم من ، بندگان مرا از من گریزان ساختی و آغوش خداوندگاری مرا معطل گذاردی ؟

منبع:وب گاه شخصی محمد نوری زاد

متهمان بی نام؛ مجرمان آشنا / نوشابه امیری

2010-10-14T04:10:00.003+03:30

از دیـگـر نـویـسـنـدگـان

یکشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸۸

نوشابه امیری

گردانندگان "آشنا"ی نظام قضایی ـ امنیتی حکومت اسلامی، با توسل به ترفندی جدید، متهمانی "بی نام" را در دادگاه ها می نشانند و هر چه دل تنگ شان می خواهد از زبان آنان می گویند و می نویسند؛ از کیفرخواست ماموری به نام دادستان تا متنی که شاعری "اغتشاشگر" باید بگوید. و تاریخ استبداد همیشه چنین بوده است؛ متهمانی بی شکل که مردمان شان می خوانند و مجرمانی آشنا که نام مشترک همه آنها یکیست: دیکتاتور

از فردای روز تنفیذ حکم محمود احمدی نژاد، ساعت شنی استبدادبا خون پر شده است. با فریاد کمک خواهی جوانی که در کهریزک، زیر تنه ماموران فرمانده "اراذل و اوباش"، دست و پا می زد؛ با صفیر شلاقی که زخمی بر پشت دانشجویی به جا می گذاشت؛ با فریاد جگر خراش مصطفی معراجی، گاه سوزاندن بدنش، گاه شکستن دانه دانه انگشتانش؛ با آه جانکاه مادری که روزی هزار بارمرد و زنده شد تا دریافت، جگر گونه اش دیگر جان ندارد؛ با مظلومیت همسری که نمی داند مردش کجاست، چراغ خانه اش چرا خاموش است... با نفس گرفته روزنامه نگاری که روزهاست در زیر زمینی پنهان شده که عسس نبیندش و در دامش نیفکند؛ با دلهره های جوانی که از راهی ناشناخته، خاک میهن را پشت سر می گذارد؛ با اندوه آنکه چون به غربت رسید، از فرزند 14 ساله اش شنید: بابا! کی به ایران برمی گردیم؟

آری؛ هفت ماه است که هر روز متهم "بی نام" می گیرند و نام مجرمان، آشکارتر می کنند. هفت ماه است که فرمان مرگ شنیده ایم؛ فرمان هایی که ولی مطلقه فقیه صادر می کند و جنتی و احمد خاتمی و ملاحسنی، بازتابش می دهند. با هر فرمان، گمنامی می میرد، اما نام مجرمی آشکار می شود.

هفت ماه است "برادران سردار" یک به یک به اجبار به میانه آمده اند تا "آشنا" شوند و بگویند: از این پس هر که را بگیریم، عامل دشمن است و با او همان می کنیم که با دشمن![انگار که از تجاوز و شکنجه و اعدام هم بالاتر هست] و همان گاه پاسداری "بی نام" به تلخی به خود گفته است: این چه نانی ست که در... می زنیم و به خانه می بریم؟

هفت ماه است که می بینیم آقا "باج" نمی دهد الا به بیگانه؛ حکم مرگ نمی دهد الا به مردمان ایران؛ از عطوفت نمی گوید مگر با "سردار" و "کودتاچی"؛ ازاقتدار نمی گوید جز در برابر مردمانی بر بند کشیده شده...

بله؛ هفت ماهست که ما بی نامیم و "عامل دشمن"؛ و "آقا"یان نام شان آشکار و آشکار ترشده است. هفت ماهست "رشید"مان در بند؛ "سحرخیز"مان در شب سلول؛ "عبدالله"مان در قربانگاه؛ "مسعود"مان در جمع قاتلان؛ "احمد"مان در جایی چون قبر؛ "مصطفی"یمان زبان به کام گرفته؛ "آرش"مان بردار... دشمنان مان اما هفت ماهست که هر روز حرفی از نام خود بر حافظه ملت به ثبت رسانده اند؛ ما در عین بی نامی شده ایم یک نام: ملت. آنان اما با یک نام شناخته شده اند، یک صفت: مستبد.

هفت ماهست که چنین است؛ هفت ماهی که "آقا"یان، هفت روزش را نیز تاب نخواهند آورد؛ ما اما زمین خورده ایم و برخاسته ایم؛ زخم برداشته ایم و برخاسته ایم؛ با فروکشیدن هر ستاره، ده ها ستاره آسمان مان را پر نور کرده اند، با هر طناب دار که "آقا"یان به پا کرده اند، جان ملت ما به پرواز درآمده و رقص زندگی را فریاد کرده است.

"آقا"یان هر چه سردار و مزدور داشته اند، به میانه بازی کشانده اند، ما هنوز میلیون میلیون در صفیم و همچنان "بی نام". هفت ماهست که جهان مارا به یک نام می شناسد؛ جنبش سبز؛ هفت ماهست که جهان، "آقا"یان را به نام هایی که درخورشان است، بیشتر می شناسد: دیکتاتور. جلاد، دروغگو، قاتل، اراذل، اوباش...

آری؛ هفت ماهست که ما "بی نام"ایم اما در یک نام تعریف می شویم: ملت آزادیخواهی؛ ملتی که داغ فرزندانش را از یاد نمی برد، در هر فرصت به میانه می آید؛ از 13 آبان تا 22 بهمن.

پس؛ مجرمان "آشنا" ما را نهراسانید از به دادگاه کشاندن متهمان "بی نام". حوالت مان ندهید به چوب های دار که از هراس به پا می دارید. از سیاهی بالاتر، رنگی نیست. با کشتن پدر "امید"، امید را نکشتید؛ با اعتراف "امید" ما، بی "امید" نمی شویم. ما هستیم؛ در زیر یک نام: ملت آزادیخواه ایران. گمنام و صاحب نام هم نداریم؛ یک تن ایم. یک تن واحد سبز. ملتی که تنها در 7 ماه، جامه دیکتاتورظاهرالصلاح رادریده است.

آری ما همه متهمین بی نامیم؛ جرم مان: دوستی میهن، آزادیخواهی، تظاهرات در خیابان ها، نوشتن روی فیس بوک، اطلاع رسانی... شما اما مجرمینی با هویت: کودتاچی، دروغگو، قاتل...

شما اسم دارید: محمود احمدی نژاد، سردار رادان، سردار نقدی، سردار همدانی، سعید مرتضوی، روح الله حسینیان، احمد جنتی، ملاحسنی، محمد یزدی، .... از آن بالای بالا، تا "صلواتی"هایتان.

چه خوش است بی نامی ما و چه هولناک، "آشنا" بودن شما.

منبع:روزآنلاین

هژبریزدانی و صادق محصولی / نوشـابه امیـری

2010-10-13T00:50:00.005+03:30

از دیگر نـویـسـنـدگـان

شنبه 4 اردیبهشت 1389

نوشابه امیری

هژبریزدانی و صادق محصولی

این روزها که هژبریزدانی، سرمایه دار سرشناس ایرانی در جایی دور، جایی که از ایران تنها تابلویی به نام "سنگسر" بر سر در خود داشت، چشم از جهان فروبسته، مدام تصویری از او در نظرم می آید و در کنارش "صادق"ای که محصول عصر "آقا"ست. و از خود می پرسم:اگر سرنوشت«هژبر» شاه چنان شد، بر "صادق"های میلیاردی عصر "آقا" چه خواهد رفت؟

هنوز دانشکده می رفتم که با "هژبریزدانی" مصاحبه کردم. به خیال خود می خواستم مردی راکه پایش در "کفش ایران" بود، بشناسانم. او با روی خوش، مصاحبه را پذیرفت. در دفترکارش، که هیچ نشانه ای از گزمه و عسس در آن نبود، به یکایک پرسش هایم پاسخ گفت. انگشتر چند میلیونی اش را هم گذاشت در کف دست ام تا عکس بگیرم و بعد در گزارشم جمع و ضربی کنم که گفته باشم: با پول این انگشتر، چند خانواده زندگی شان احیا می شد.

مصاحبه چاپ شد، و آن گونه که علیرضا نوری زاده هم در کیهان لندن نوشته، سرو صدای بسیار به پا کرد. یکی از اعضای سردبیری کیهان هم که در آن دوران در زندان بود، بعدها گفت:در زندان مصاحبه را می خواندیم و دست به دست می کردیم و خوشحال که چه ضربه ای خورده حکومت سرمایه داری وابسته!

فردای چاپ مصاحبه، زنده یاد دکتر مصباح زاده ـ صاحب امتیاز و مدیر مسئول روزنامه کیهان ـ کاغذی به دست، به تحریریه آمد و خطاب به من گفت: "دختر! دست کرده بودی در لانه زنبور. ولی خطر گذشت."

از ساواک به او زنگ زده و چند خطی پای تلفن برایش خوانده بودند با این مضمون که "اصلا با هژبریزدانی مصاحبه ای صورت نگرفته!" بدین ترتیب مصاحبه ای که هم نوارش بود و هم عکس هایش، تکذیب شد و تمام. بعد هم نه احضاری در کار بود و نه تمشیتی. ما اما سرخوش، که "زده ایم" و دست کرده ایم در لانه زنبور! چند خط تکذیب هم، خود امتیازی محسوب می شد برای روزنامه نگار جوانی که هنوز جهان را نمی شناخت.

حال برگردیم به امروز. حکومت تحت مدیریت آقای خامنه ای چند "هژبریزدانی" دارد؟ چند "صادق محصولی"؟ با "صادق"های "آقا" می شود مصاحبه کرد؟ با محمد رضا رحیمی، سردسته باند فساد فاطمی چطور؟ با سردار نقدی؟ با بقیه ؟

حتما می گویند: بسیار. اما بحث بر سرآن است که خبرنگاران امروز ایران، از اینان چه می توانند بپرسند؟ اصلا گیریم که پرسیدند، در کجا چاپ کنند؟ گیریم که هم پرسیدند و هم چاپ کردند، برآنان چه خواهد رفت بعد از درج مصاحبه؟ با یک تکذیب ساده تمام می شود؟ اگر همکار دیگری در این روزگار، همان کند که ما در عصری کردیم که "آقا"یان نامش را می نهند "طاغوت"، با او چه خواهند کرد؟

اگر روزگاری می گفتند به "اسب شاه نمی شود گفت یابو" امروز انتقاد اقتصادی از رئیس جمهور منصوب "آقا" که حکم شلاق دارد. امروز به سردار "آقا" می توان گفت: برادر نقدی! در خانه های فسادت چه خبربود؟ می توان از آقای جنتی پرسید: حاج آقا! چه می کنید با این همه انحصار وسوء استفاده؟ می توان از آن مصباحی که در یزد نشسته، یا آن آیت الله یزدی، یا آن رهبر مسلمان زاده حزب موتلفه پرسید با بیت المال چه می کنید؟

اصلا از بیت المال بگذریم ـ که اسم دیگرش شده است "بیت آقا"، و "جیب محمود" ـ می توان از آقایان پرسید:با قاتلین فرزندان ما، در کهریزک و اوین چه خواهید کرد؟ می توان نشانی "آقا سید" را گرفت که یکه تازبندهای امنیتی سپاه است؟ می توان پرسید چرا "مهدی محمودیان"، که پرده از جنایات رخ داده در زندان کهریزک برداشت، با پابند و دستبند به بیمارستان فرستاده شد؟ چرا هر دو ریه وی از کار افتاده؟ کسی هست جواب دهد که چرا"کاوه کرمانشاهی" تحت فشارست تا بگوید جاسوسی کرده؟ می توان از آقایان پرسید چرامادری که یک فرزندش کشته و فرزند دیگرش در بند کرده اید، در معرض این تهدیدست که با دخترش نیز، چنان خواهید کرد؟ ....

نه؛ "آقا" و "آقایان" کارشان با یک تکذیب ساده به پایان نمی رسد، باید زبان های ما ببرند، و دستان ما در غل و زنجیر کشند، تا بدانیم که الگوی آنها، "موگابه" است و "پینوشه". باید چنین کنند تا دریابیم که "طاغوت" یعنی حکومت کودتا؛ حکومتی که خوراکش، مغز جوانان است و هند جگرخوارست ایران را. حکومتی که تقليد لهجه‌ اقوام ايراني در آن "حرام" است، اما شکنجه و کشتن احسان و کاوه ـ فرزندان اقوام ایرانی ـ در آن "حلال".

با این کارنامه، اگربرای "هژبر"شاه، تنها تابلویی ماند با نام "سنگسر"، تاریخ می گوید برای "صادق"های "آقا"، نه "سنگ"خواهد ماند و نه"سر". گفته باشیم.

منبع:روزآنلاین

جهـان را باید به جـان پنـاه هـای زیـرزمـیـنـی بـرد...

2010-10-12T05:29:00.001+03:30

آخـرین جـنـگ جهـانی

تورگـای فیشِکچـی

پرندگان را باید به جان پناه های زیرزمینی برد

آنجا دیگر نه هوایی هست که شش هاشان را یارای تنفس اش باشد

نه قطره آبی هست که منقارشان را یارای نوشیدن

ماهیان را باید به جان پناه های زیرزمینی برد

پیش از آن که جسمِ سرب فام شان، خود به مرمی فشنگ ها بدل شود

درختان را باید به جان پناه های زیرزمینی برد

درختانِ گردو و کاج و سرو را

بی آنکه سنجابی آزار ببیند

باید به جان پناه های زیرزمینی برد

نگاهِ پاک کودکان را

پیش از آنکه مچاله شود مثل اسکناس های چرک

لای دست های زندگی

دستمالِ گل دوزی شده، بوی هندوانه

نَرمای کف رودخانه

پیچک های روی پنجره

دستِ روی پشانی ت توی روزهای سخت زندگی، همه را

جهان را باید به جان پناه های زیرزمینی برد.

قبس / محمـد نــوری‌زاد

2010-10-10T01:18:00.006+03:30

از دیـگـر نـویـسـنـدگـان

محمـد نــوری‌زاد

بانوی ابری‌ام

پیش آ

مرا ببوس

و از سر راهم عبور کن

بی‌تابِ رفتنم

بیا

سخنم را مرور کن

بانوی ابری‌ام

آموزگار معرکه‌ی روح سرکشم

یخ بسته‌ام، ببین

آتش مگر که در این راه سرکشم

بر من ببار، نه

بگذار بگذرم

حرفی ز هیچ حادثه از هیچ‌کس مزن

این‌جا شنود می‌کنند، نجوای شوی و زن

بانوی ابری‌ام

من در مسیر بهار و شکفتنم

من بی‌قرار رفتنم

به قراری روانه‌ام

از پی میا، برو

آتش مزن دلم

هرگز مباد، گرازانِ کف‌به‌لب

دیوار بشکنند و بروبند منزلم

***

جانم پسر

تو بیا پیش

ببوس

بابای پیرِ خویش

امشب کنارِ توام

آری کنار تو

من غصه‌ناکِ نسلِ توام

من بیمناکِ اصلِ توام

من تا به صبح، قلمم تیز می‌کنم

من جامِ صاعقه لبریز می‌کنم

از جهل، از فریب

دل‌کنده‌ام، ببین

از نسلِ خسته‌ازریا

شرمنده‌ام، ببین

***

ای نازدخترم

تابنده اخترم

راهم مگیر

بگذار بگذرم

ای قصه‌گوی شبِ آسمانی‌ام

ای آسمانِ شبِ این‌زمانی‌ام

سر بر شانه‌ام گذار

بر شانه‌ام ببار

من جستجوگر تنِ تب‌دارِ آرشم

سرد است این‌جا…

پی‌ِ کوهی پرآتشم

موسی مگر به طور

به همین یک قبس* نرفت؟

محمد نوری‌زاد- زندان اوین- شهریور ۸۹

* قبس: گیراندن آتش یا برداشتن آتش از آتش

منبع:سایت خبری تحلیلی کلمه

سقوط قاضی القضات شهر ! / محمد نوری زاد

2010-10-09T05:12:00.006+03:30

از دیـگـر نـویـسـنـدگـان

جمعه, ۲۷ آذر, ۱۳۸۸

محمد نوری زاد

نمی دانم چرا رسانه های ما و رسانه های جهان خبر سقوط جناب صادق آملی لاریجانی را از آسمانخراش محل کارش منعکس نکردند .

درخصوص رسانه های داخلی ، می شود گفت : شاید به صلاح شان نبوده . و یا شاید برای شان خط و نشان کشیده اند که وای اگر جمله ای در این باره بنویسید . من به رسانه های خودمان حق می دهم . بجهت نانی که باید بخورند . و بجهت امنیت شغلی ای که در این ملک به طنز می ماند .

اما این دلیل نمی شود که خبر سقوط ایشان بی مشتری بماند و مردم ما از آن مطلع نباشند . خطای یک قاضی ، مثل خطای خلبان هلی کوپترو مثل خطای خلبان هواپیمای مسافربری ست . اولین خطای اینان ، اخرین خطای آنان است .

یک چند وقتی است که فواره پرشتاب جناب لاریجانی پخش زمین شده است. و من به یاد فرشته ا ی افتادم که دم گوش لقمان حکیم گفت : شما در انتخاب حکمت و رسالت مخیری ، خدای خوب هرکدام را که شما پسند کنی ، می پسندد . که لقمان دست به گزینش حکمت برد و گفت : مرا از رسالت هراس است . چرا ؟ چون اولین قدم عملی رسالت ، قضاوت است . و من ، هراس از تنگناهای قضاوت دارم .

در امرقضاوت ، یک قاضی ، به ناکجای جامعه نیز راه می برد ، چه برسد به قاضی القضاتی که باید محرم ترین فرد کشور برای آحاد جامعه باشد . قاضی القضات حتما می داند که هیچ احدالناسی نباید از گرایشات فردی وی با خبر باشد . چرا که لبخند وی ، بساط عیش جمعی را تضمین می کند و غضب وی ، بربساط جمعی دیگر مرز می کشد .

در این چند وقت اخیر ، سخنان نازل و غیر حقوقی و غضبناک و خبری و مطالعه نشده و جناحی و سطحی و غیرکارشناسانه و آشفته و عوامانه و تهدید آمیز آقای صادق آملی لاریجانی که رو به ” سران فتنه ” ایراد کرده ، نشان می دهد که وی از همان صندلی اتاق کارش به دره ای عمیق و ژرف سقوط کرده است . دره ای که از قدیم الایام ، و تا قیام قیامت ، خدای متعال زیرپای قاضیان تعبیه کرده است .

اگر یک قاضی ، بویژه یک قاضی القضات ، بلحاظ سستی کلام ، و عدلی که در سخن سست او به زیر پا می افتد ، بجایی برسد که سخنان هردمبیل یک رهگذر سیاسی را واگویه کند ، همان بهتر که درخانه بماند و در کارهای خوب خانه به اهل منزل مدد رساند .

قاضی ، همان کسی باید باشد که مسلمان و یهودی و کافر ، آنگاه که به محکمه اش شتاب می کنند ، از شوق سلامت و اقتدار و انصاف و عدل و تقوی و استقلال و استحکام و عطوفت و صبوری و مدارا و جایگاه پدری او در پوست نگنجند .

این روزها ، نمی دانم آقای صادق لاریجانی آیا می داند که با چاقویی تیز بردیوار فهم مردمان کشورش یادگاری می نویسد . یادگاری حکاکی شده ای که مگر خدا به پاکسازی آن حریف شود .

منبع:سایت خبری تحلیلی کلمه

خود ترا عاقبت کار همین خواهد بود / علی رضا نوری زاده

2010-10-09T04:41:00.006+03:30

از دیـگـر نـویـسـنـدگـان
دکتر علی رضا نوری زاده

نایب مربوطه مهدی موعود، یکشنبه در رعشه ترس و لرزه وحشت، حکم قتل پنج پرستوی عاشق را صادر کرد.
سپیده دمان در اوین، دلهائی که سرشار از مهر میهن و لبریز از عشق به هموطن بود از تپیدن باز ماند و ولی فقیه وازلام و اجامرش، فرزاد و فرهاد و شیرین و علی و مهدی را به قتل رساندند تا رایت سیاه رعب و وحشت، در آستانه سالروز کودتای 22 خرداد، بار دیگر به اهتزاز درآید. صمد بهرنگی معلمی بود که شنا ندانستن، مرگ را در ارس به جانش زد. اما آل احمد آن مرگ را شهادتی کارساز کرد که شعله خشم و نفرت را از رژیم وقت به سرعت بالا برد به گونه‌ای که ماهی سیاه کوچولو، در وجدان میلیونها ایرانی سوگوار صمد شد.

آن روز از یک قصه ساختگی، حماسه‌ای پرداخته شد که هنوز هم علی‌رغم گفته‌ها و نوشته‌های همراهان صمد و آشکار شدن بسیاری از ناگفته های ـ به عمد ـ خیلی‌ها چنان به آن دلبسته‌اند که حاضر نیستند بپذیرند یک نویسنده کتابهای کودکان که دلخوشی از رژیم وقت نداشت هم می‌تواند به علت ندانستن فن شنا و سرعت جریان آب، غرق شود. امروز اما بردار شدن فرزاد خبر رسمی رژیمی است که چهار سال نتوانست با همه شکنجه‌ها و تهدیدها در زندان از معلم عاشق روستاهای کردستان، اعتراف بگیرد که تعلق حزبی داشته (که این خود نه تنها گناهی نیست بلکه یک اعتبار است که تو کُرد آزادمرد و آزادزن هوادار و یا عضو احزابی باشی که چون دمکرات و کومله با سابقه‌ای بیش از نیم قرن برای آزادی و عدالت مبارزه کرده‌اند) و در فعالیت‌هائی جز آموزش فرزندان کردستان و نشر و شرح مبانی حقوق بشر مشارکت داشته است. طی سالهای اخیر فرزاد به نمادی مورد احترام و مهر همه آزادیخواهان ایران تبدیل شده بود. پیامی که از زندان فرستاد با آن شعر دلنشینش، هرگز از یاد و دل آزاداندیشان پاک نخواهد شد. اگر صمد به آب زد و در تندآبه ارس به خفگی رسید، گلوی فرزاد را پنجه‌های ولایت جهل و جور و فساد سیدعلی بر عبور نفس بست. مرگ صمد یکی از مهمترین زمینه سازان انقلابی شد که در همان روز نخست به قدرت رسیدن، فتنه شد آن هم از نوع سیاه و نفرت برانگیزش. فکر می‌کنید اعدام فرزاد و شیرین و علی و مهدی و فرهاد چه بازتابی خواهد داشت. ولی فقیه و نوکر آرادانی‌اش بر این گمانند که پیکرهای آویزان بر طناب دار پنج آوازخوان آزادی و عشق، چنان رعبی در دل و جان اهالی خانه پدری می‌نشاند که از مشارکت در هر اعتراضی از این پس اعراض خواهند کرد. بیچاره‌ها نمی‌دانند وقتی مرگ می‌کارند، چنان نفرتی را درو خواهند کرد که پایان صدام حسین در مقابل پایانشان، به عروسی ماننده خواهد بود. بچه‌های کامیاران در سوگ آموزگارشان، می‌گریند اما در دلهاشان، شعله‌ای سر می‌کشد که دودمان اهالی ولایت فقیه را به باد خواهد داد. آقای خامنه‌ای خیال می‌کند با تائب و فیروزآبادی و احمدی‌مقدم و رادان و نقدی و چهار تا آخوند هرزه جانی از نوع جنتی و مصباح یزدی و احمد خاتمی و ذوالنور و محمد یزدی و... می‌تواند سرنوشت محتوم رژیم آدمخوار ارتجاعی‌اش را تغییر دهد. اما در همین شماره با نقل گزارش یکی از کارکنان دفترش، در می‌یابید رژیم در سراشیبی سقوط به کجا می‌رود و آن روزی که طنابهای دار لق لقه حاکمان را رقم زند دور نخواهد بود.
به جای هر سخنی شعری را که دقایقی پس از شنیدن خبر قتل پنج چاوشی خوان آزادی نوشتم می‌آورم. دیشب شعر را برای یکی از همکاران فرزاد در سنندج فرستادم، امروز برایم نوشته بود شاگردان فرزاد در کامیاران شعر را حفظ کرده‌اند.
فرزاد جانکم!
در بامداد خسته ایرانم
جلاد، آن نگاه پر از آفتاب را،
با دستهای خون و جنایت
تاریک کرد.
وقتی که قلب تو،
سرشار عشق و واژه و لبخند،
بر دار مرگِ سیّد منحوس
خاموش شد،
ایران برای فرزندانش
ـ آن شاخه‌های پرپر پرواز ـ
خون می‌گریست.
***
فرزاد جانکم
یارم، برارکم
در روستایِ دور،
آنجا که واژگان تو پرواز را،
تفسیر کرده بود
نوباوگان کرد،
بر بام کوههای غریب
در سوگ آنکه بر لبشان
یک حرف راند و خواند
دریای اشکهاشان را
سر ریز کرده‌اند.
***
فرهادوار رفتی و شیرینت
همراه و همسفر شد.
در آسمانِ شهرم،
منظومه‌های عشق و رهائی
همنام با شما
در بامداد خونی امروز،
سرزدند.
جلاد،
در وحشت مضاعف خود
با رعشه‌های مرگ
تنهاترین نماد جنایت شد
وقتی که پنج پرستو را
اسلام نابِ نابِ ولائی
سر می‌برید!

منبع:وبسایت شخصی دکتر نوری زاده